Amerikaanse Nederlander

Sven wordt ondeugend. Als ik hem even niet bezig kan houden, zwiepen de cd’s door de kamer! Of hij zit aan het plastic te krabben, dat voor het raam geplakt zit, om de ergste kou buiten te houden. Of hij sluit zich op in de wc… Of hij gaat papier eten… Kastjes openmaken en uitruimen (weinig subtiel)… Hij begint meer te kruipen op zijn knietjes, goed teken. En gister zei hij het weer:”Mamma”, inclusief bijbehorend gebaar! Hij was toen net aan het traplopen, dus de timing was iets minder (bovendien kwam pappa net binnen!).

Yes, Anet is “Star of the week”, ze wordt een week lang op school in het zonnetje gezet! Ze mag elke dag iets mee naar school nemen wat ze leuk vindt of wat haar aanspreekt. Dus vandaag in haar lievelings –outfit naar school: een wijde zwarte rok met kant en een zwart fluwelen shirt met wijd uitlopende mouwen, helemaal Anet! Schoentjes met hakjes mocht ze voor de gelegenheid ook een dagje aan. En ze spreekt een Engels! Elke dag doet ze ons versteld staan.

Opa en oma zijn weer naar huis en dan moeten we allemaal weer even omschakelen. Opa en oma draaien eigenlijk gewoon mee in ons (gezins) leventje, want veel tijd om andere dingen te doen is er gewoon niet! De meiden met hun school en sport en Sven met zijn therapie… en dan Marco’s werk gaat ook gewoon door als ze er zijn. En dat is ook leuk!

Inmiddels is er opnieuw een sneeuw ”storm” geweest, waardoor er een enorm pak is komen te liggen en we opnieuw moesten “schuiven”. De scholen waren nu niet weer gesloten. Overdag dooit het, maar voor dit weg is…

De natuur bereidt zich alweer voor op het voorjaar. De eekhoorns komen uit hun winterslaap en rennen weer druk heen en weer. Je ziet weer vrolijk gekleurde vogels die net zo vrolijk fluiten. Knoppen aan de bomen, je kent het wel! We laten ons niet ontmoedigen door enorme pakken sneeuw. Tenslotte wisten we dat maart, de sneeuwmaand was! We weten nu ook dat het weer binnen 2 weken volledig om kan slaan!

Inmiddels heb ik een bevestiging gekregen dat ik mee ga doen aan een cursus van de Down Stichting. Het gaat om een training waarbij nadien nieuwe ouders van DS kindjes een beroep op je kunnen doen ter ondersteuning. Daar kijk ik erg naar uit.

Marco had de afgelopen week geen college’s te geven, dus eindelijk een beetje rust in de tent. Het is spring-break op de universiteit. Druk doende met allerlei andere zaken, belastingaangifte, hier en in Nederland, van vorig jaar en hypotheekadviseurs bellen. Zouden we gaan kopen of toch beter nog even huren??

Sven slaapt nu bij ons op de kamer en we wachten maar even af hoe het allemaal zal gaan. Hij is een vroege vogel en normaal gesproken ontfermt Erin zich dan wel over hem… Hij is de vrolijkheid zelve en geeft zichzelf regelmatig een applausje!

Erin heeft haar zin: ze heeft een eigen kamer. Hoewel we druk in de weer zijn om een ander huis, achtten we het noodzakelijk om de 2 dames voor die tijd toch nog maar even uit elkaar te halen en ieder een eigen optrekje te bieden. Het is voor Erin een opluchting en niet helemaal onterecht. Ze heeft er zeker de leeftijd ook voor. Het zal ons benieuwen of ze nu ook meer tijd op haar kamertje zal besteden.

Vandaag was het St Patrick’s Day en de Leprechaun was langs geweest op school. Erin had gister een briefje aan hem geschreven en “hij” had al haar vragen beantwoord! Nu zijn wij wat minder bekend met deze dag, maar we worden helemaal ingewijd door onze kinderen!

Erin volgt nu een nieuwe cursus: hockey! We gaan steeds voor basketbal, maar dat wil maar niet lukken. Ze weet nog niet helemaal zeker wat ze ervan vindt. Maar ja, alles wat met sport te maken heeft, gaat ze wel met plezier naar toe!

Leuke uitspraken terwijl ze intensief met haar nieuwe gamegirl (alvast een cadeautje voor verjaardag van opa en oma) in de weer is: “Oh, moet ik Mrs. Bell een important note geven?” of… terwijl Erin vertelt over Al, draait Anet zich onverwachts om:”Oh, de letter L?…” Ze gaat meestal zo op in haar spel dat de wereld haar ontgaat, af en toe krijgt ze een beetje mee en reageert dan direct! Vanavond heeft Anet een eigen kamer gekregen! Dit kon voor haar wel eens de eerste keer zijn!

Anet volgt nu een nieuwe cursus: dansles. En werkelijk, het is haar op het lijf geschreven! Hoewel ze eigenlijk wel iets stevigers kan gebruiken zodat ze wat energie kwijt kan, pikt ze de balletachtige pasjes in 1 keer op. Allemaal van die “roze” meisjes, helemaal geweldig!

Op 13 maart werd er onverwacht gezwoegd in de sneeuw! Na een periode van warm voorjaarsweer was dit onze bonus! Wel erg mooi!

Deze man heeft weer veel aandacht gekregen en daardoor weer heel veel geleerd. Het is gewoon een heel gezellig mannetje! Tegenwoordig kan hij een pruillipje opzetten waar hij gelijk iedereen mee in de benen krijgt. Zijn gezichtje betrekt en zijn lipje gaat trillen, onweerstaanbaar! En zijn bril, gaat momenteel als een trein. Hij draagt’em nu overwegend en dat is een doorbraak!

Erin geniet met volle teugen van bezoek en haalt er alles uit wat er in zit. Ze heeft haar verjaardags feestje gevierd bij de YMCA, ideaal!! Het eerste uur was er een medewerker die spelletjes deed met alle (10!) meiden. Er kwam eigenlijk niets aan te pas, alleen enthousiasme en zelf vrolijk mee doen. Erg leuk en de meiden konden even lachen, gieren, brullen en uitleven. Daarna een half uurtje cake eten en cadeautjes uitpakken! En daar kunnen ze er hier wel wat van! Tsjonge, wat een cadeaus! Er was nog een half uurtje om te zwemmen. De dames kregen een spoedtest en afhankelijk van hun zwemkunsten, kregen ze een bepaald kleurtje armbandje om. Er is altijd een lifeguard aanwezig, dus die had ook wat te doen! Het was erg leuk en ook voor Erin erg geslaagd.

Erin had zich ingesteld op een huilpartij toen we opa en oma weer naar het vliegveld brachten, maar ze hield zich erg groot. Grappig, die verschillende fases. Het bewustworden van het vertrek en het dealen ermee. Anet zich nog in de fase van het zich niet helemaal bewust zijn. Het gaat echt nog wat langs haar heen. Zij kan zich zo op een bepaald moment omdraaien en verbaasd uitroepen:”Waar zijn opa en oma?”