Amerikaanse Nederlander

Sven begint zich langzamerhand te onderscheiden. Hij begint, net als een 2 jarige, zijn eigen willetje te ontwikkelen en wordt zinnig met eten. Hij houdt van snoepen en vertikt het een appel te eten, als wij wat anders eten. Hij kan zich nog niet van alle gebaren bedienen, maar kan zich in woorden ook nog niet uiten en dat wordt een steeds grotere frustratie. Hij begint steeds meer een keel op te zetten en het wordt voor ons steeds moeilijker te begrijpen wat hij precies wil. Voor hem lastig en voor ons evengoed frustrerend.

Gister kreeg ik telefoon van Jolene. Haar zoontje Peter (nu 5) heeft ook het Down Syndroom. Ze vertelde dat Peter eigenlijk 24 uur per dag supervisie nodig heeft. Hij heeft weliswaar 3 grote zussen, maar het is moeilijk. Peter heeft een Personal Care Assistant (PCA) en ze vroeg zich af of dat misschien ook voor ons een idee zou zijn. Het zijn vaak meiden van College, die een zakcent bij verdienen. Voor de ouders wordt het vergoed door de “county”.  De meisjes nemen een paar uur met het kind voor hun rekening. De ouders hebben even een pause en kunnen even hun gang gaan. Tot nu toe redden wij het prima met Sven, maar hij is nog klein. Vandaag had hij echter geen goede dag (er komen 2 kiezen door, die hem dwars zitten) en hopelijk blijft het bij deze ene dag. We vinden het bij Sven moeilijk in te schatten of hij het begrijpt als wij hem iets verbieden. Terwijl hij de borden van de tafel door de kamer gooit en wij proberen hem duidelijk te maken dat dat echt niet kan, lacht hij eens vriendelijk en hobbelt vervolgens naar het volgende bord. We mogen hopen dat de borden nog niet gevuld zijn Al met al… Sven wordt groter…