Amerikaanse Nederlander

Sven had weer een bijeenkomst van wat vriendjes en vriendinnetjes en hun ouders. Pat en Angie hadden het opgezet. Het was gezellig en we weten weer een heleboel meer. Een van de moeders bleek getrouwd te zijn met een docent van Central Park, dus die kent Erin ook wel. Achteraf kan ik mij herinneren dat het gerucht rond ging dat er een kindje met het DS was geboren bij een van de docenten op de school. Het ironische was vooral dat de moeder lesgaf (op een andere school) aan kinderen met het DS. Wat vooral opviel aan Sven was dat hij zich onmiddellijk de xylofoon toe eigende en er met tussenpozen steeds op speelde (op zijn eigen manier dan). Muziek vindt hij fascinerend.

Gisteravond was er een picnic van de Down’s Association. Nu was het leuk(er). Vorig jaar waren we nog te onbekend. Nu blijken we al aardig wat mensen te kennen. Jolene en Peter en zijn 3 grote zusjes waren er ook. Erin vond meteen aansluiting. Vorig jaar had een fotografe (haar naam ben ik vergeten) een paar foto’s genomen van Sven en Marco die hem toen op schoot had. We vonden de foto’s niet terug in de nieuwsbrief, maar nu bleek dat ze een grote collage van foto’s bij zich draagt en daarmee voorlichting geeft op allerlei evenementen. Achteraf had ze Marco ook wel toestemming gevraagd daarvoor, maar destijds was het ons nog niet helemaal duidelijk wat ze precies bedoelde. Wij hebben nu kopies van die foto’s, ze zijn erg mooi.

Sven slaapt onrustig tegenwoordig. Hij huilt heel regelmatig en het is maar de vraag of hij wakker is. Misschien toch weer tandjes, kiesjes… Hij is helemaal klaar met autorijden (een beetje lastig in Amerika) en ook wandelen (of zelfs rennen met Marco in de jogger) is niet meer zo’n feest!