onrust
Sven is wat onrustig. We hebben een afspraak gehad bij de neus-, keel-, en oorarts voor een reguliere controle. De buisjes staan op het punt eruit te vallen, maar dat is niet erg, aangezien ze er al meer dan een jaar in zitten. Alles was goed, de arts checkt altijd of er apneu zou zijn ontstaan, dit komt vaak voor bij kinderen met het DS. Hij keek nog even in Sven’s mondje en gaf aan te kunnen zien dat er weer tanden en kiezen aan komen. En dus werden onze vermoedens weer bevestigd. Doordat hij al wat groter is, is het allemaal extra pijnlijk.
Hetzelfde geldt voor het feit dat Sven nog niet loopt. Hij is erg voorzichtig en loopt wel langs de meubels enz. Maar Angie vertelde al dat hoe ouder de kinderen zijn, hoe meer ze zich bewust zijn van alle gevaren, dit geldt zeker ook voor Sven. Volgens haar is hij bijdehand genoeg om dat wel te snappen. Daarnaast is het voor kinderen met een erg lage spierspanning een lange weg om de kracht op te bouwen die nodig is voor lopen.
Hij is wel heel grappig bij tijd en wijle en heeft dikke lol met zijn zusjes, die nu meer thuis zijn! Hij eet erg goed.
June 20th, 2006 at 5:08 pm
Hoi Esther,
Nu eens via deze weg een berichtje op wat ik lees op je website. Het verhaal over Sven brengt me helemaal terug in de tijd. Bram liep ook pas los toen hij al ruim 2 was en toen moest je hem nog goed in de gaten houden. Het verhaal van Angie is zo precies wat onze ervaring is met hem. Maar, zoals voor elk stapje: de trots (ook van hemzelf) was ook dubbel.
Slaap apneu had Bram ook, heel ernstig zelfs. Hij moest zijn neusamandelen en keelamandelen laten knippen hiervoor en dat hielp.
Wist je trouwens dat kinderen met Down niet altijd evenveel tanden krijgen als “normale” kinderen? En dat dat meestal een voordeel is omdat de kinderen die ze wel krijgen er vaak geen ruimte voor hebben?
Succes met alle beslommeringen, ik kijk uit naar weer eens een persoonlijke email met je uit te wisselen. De tijden zijn hier zo hectisch geweest met een hoop Bram-dingen, dat ik helemaal geen tijd heb gehad voor iets wat op ontspanning leek. Geen beklag, maar af en toe domweg feit wat er bij hoort
Veel groetjes
Wilma