Amerikaanse Nederlander

Onze lolbroek. Hij loopt de hele dag “bebe” te roepen en doet dan een “wiegend” gebaar. Het gebaar klopt! Zijn eerste woordje, baby! Wat enorm grappig is, hij “mishandeld” zijn zusjes soms tot huilens toe, slaat ze rustig met van alles op hun hoofd, bijt en knijpt, maar het geduld dat zij met hem hebben, is ongelooflijk! Ze zullen hem niets terug doen. Toch hoop ik dat hij ook van hen zal leren dat dit gedrag natuurlijk niet overal grappig gevonden wordt!

Vandaag zijn we bij de oogarts geweest en hoewel ik een beetje zenuwachtig was, omdat hij zijn bril eigenlijk niet meer draagt, stelde zij mij gerust! Omgekeerde wereld dus. Sven doet met zo’n enorm behendig gebaar zijn bril af en gooit’em dan weg, zonder dat je het merkt. Zo ben ik met de meiden al eens wezen zoeken met de auto, toen ik met Sven gewandeld had! Al met al: probeer de bril wel steeds op te zetten, was de boodschap, zodat hij er uiteindelijk toch aan zal wennen. De volgende keer praten we over een methode die misschien valt te proberen, maar Marco en ik vinden het een barbaarse methode, dus dat doen we niet!

Het gaat verder lekker met hem, kruipt snel en staat soms al eventjes los! Hij vindt dat zelf enorm grappig. Verder moet nog altijd alles “uit de weg”. Gaf ik Erin of Anet nog een speeltje op de commode bij het verschonen, Sven zwiept het meteen over de rand en donders weet hij welke rand!! Die, waar je moeilijkst bij kunt, om het weer te pakken. Met zijn voeten lukt het hem om de doos met billendoekjes over de rand te wippen!