Amerikaanse Nederlander

Anet in haar nieuwe, Hollandse jurk

Joepie!! Ik heb een fiets! Nu Paul en Chris voor 10 maanden naar NL gaan, konden Marco en ik een fiets lenen. We hebben meteen een zitje voor Sven achterop gemaakt. Geweldig! Sven vindt het prachtig en ik… kon m’n geluk niet op! Wat heerlijk om hier te fietsen! Dat was lang geleden. Niet meer overal met de auto naar toe. Sven heeft een helmpje op. Dat is hier zo gangbaar en ook wel zo veilig. Hij vindt het (tot nu toe) ook niet erg.

Ik heb weer een stukje gepubliceerd in de NAAM- Newsletter. Die komt elk kwartaal uit en het lijkt erop dat ik er een column in heb gekregen. Wie weet wat voor carriere ik nog ga maken!

Morgen een andere hobby van mij: zelf een “garage sale” opzetten. Erg veel spullen uitgezocht. Voornamelijk kinderspullen. Te goed om weg te doen, maar het wordt ook niet meer gebruikt. Leuk, kijken of het voor een (erg) zachte prijs te verkopen is. Eigenlijk zijn garage sales meestal op donderdag, vrijdag en zaterdag. Het schijnt hier echter tropisch te worden met temperaturen van 38C !! Tsja, dan zie je hier ook geen kip meer op straat hoor! Morgen valt het nog mee, 34C, dus we gaan het maar proberen. Erin gaat helpen!

We hebben de Lambrusco open getrokken, dat betekent dat het nu toch zo goed als zeker is dat wij over 2 weken gaan verhuizen. Slik! Met gemengde gevoelens, want dit huis en deze straat is ons erg gaan bevallen. Een nieuwe tijd zal weer aanbreken, maar dit keer ligt het voor lang(er)e tijd vast. Ik kijk er ook wel erg naar uit!

Marco is nu ook bij de USCIS geweest, voor vingerafdrukken enz.

Hij is vervolgens met de inspectie meegelopen van het huis waar we een optie op hebben. Het gaat hier allemaal wel een beetje anders. De inspectie heeft een rapport opgesteld en daarin staat vermeld in welke staat alles is. Een paar dingen vielen tegen, waardoor we even een terugslag kregen. In plaats van een vierde slaapkamer aftimmeren, moeten we eerst allerlei andere kosten maken, die nodig zijn. Inmiddels is duidelijk geworden dat het heel gewoon is om opnieuw met de verkoper te onderhandelen over deze kosten. En wat ook grappig is, dat kan gewoon op zondag! Het laatste nieuws is dat de verkoper ons tegemoet komt in de kosten, hij wil ons graag houden als koper en wij willen toch wel graag dit huis gaan bewonen. Marco heeft van de bibliotheek een stapel boeken gehaald waarin ideeen staan over verbouwen en het leefbaar maken van je basement. Nu nog de tijd en energie vinden om die ideeen ten uitvoer te brengen!
En rennen! Met af en toe een rustdag tussendoor. Het gaat erg goed. Op zaterdag heeft hij een lange ren van zo’n 16 km. Erin gaat dan mee, die kwebbelt er ondertussen lekker op los. Ongelooflijk, daarna is ze nog niet moe!!

En zo ineens gaat hij staan zonder zich ergens aan vast te houden. De uitdrukking op zijn gezicht is goud waard. Hij laat zich vervolgens gewoon vallen en klapt dan heel hard voor zichzelf.

Pat was er vandaag, die was een tijdje niet geweest, door de vakantie periode. Hij wenst dan niet gestoord te worden. Duwt Erin van zich af en laat zich noch door Marco, noch door mij afleiden. Een uurtje met Pat is voor Sven heilig. Ook al neemt ze boekjes mee over poesjes, daar heeft hij toch een fikse trauma aan over gehouden! Het begon allemaal met de poes van Brian en Laura…

“Recht hier!”, zegt ze als ik vraag waar het zeer doet En een “rootbeer-float” vindt ze lekker. En echt, daar moet je van houden! Als ik boos op haar ben zegt ze nu:” Maar mama, ik was born uit you!” Dan weet ik inderdaad even niet meer wat ik moet zeggen… Ze is de ochtenden lekker met mij alleen en dat werkt heel goed met Erin. Gezellig samen koffie drinken. Nou ja, ik dan!

Het zijn vreemde dagen. Erin is thuis, af en toe laait de drukte om het nieuwe huis op en af en toe lopen we een beetje met onze ziel onder de arm… dat zijn dan vooral de uurtjes waarop we wachten dat Sven weer wakker wordt van zijn middagslaapje. Anet gaat ’s morgens nog naar school. Ik leef me uit in de tuin en sinds vandaag (nu het echt definitief lijkt te gaan worden) ook maar begonnen met pakken. We proberen ook elke dag nog even te zwemmen. Daar kan niemand genoeg van krijgen, ook Sven niet.

De 4^e juli (Independance Day) zijn we naar Central Park geweest. We hebben daar Max ontmoet, een jongetje met het Down Symdroom. Zo langzamerhand lijkt er een grote concentratie in Roseville aan DS te bestaan Wel erg leuk en bemoedigend, de kinderen zullen allemaal straks bij elkaar op school terecht komen. Max is wat ouder, maar van Sven’s leeftijd wonen een aantal kids met DS in Roseville. Minnesota is berucht om de services die het biedt aan kids met “special needs”. We hebben het toch wel erg getroffen hier.

We zijn stiekem ook wel erg blij dat we een huis hebben gevonden in Roseville. We zijn hier nu een beetje bekend enz. Roseville is stiekem toch wel erg mooi en erg centraal gelegen. Op 10 minuten rijden van Minneapolis en Saint Paul. De komende tijd zal  het heel druk worden, dus het e-mailverkeer zou wat vertraging kunnen gaan oplopen.

We hebben namelijk ook nog plannen om volgend weekend naar Duluth te gaan en het weekend na de verhuizing toch nog naar MI te gaan om Mordy en Esther te bezoeken!! Wel leuk! Daarna zal de rust echt moeten gaan wederkeren

Marco zal net even alles op alles zetten om zijn 19 artikelen van deze zomer af te krijgen, dreigt het toch nog allemaal te gaan lukken met het huis! Vergeet het dus maar! Morgen gaat hij met de inspectie meelopen en dat vindt hij erg leuk. De enige kink die nog in de kabel kan komen, zijn perikelen rondom de hypotheek/financiering…

Sven roept nu de hele dag “die” en soms betekent het ook nog wat Hij weet goed wat hij wel en niet wil.

Facepaint

Erin leeft erg mee rondom alles wat het nieuwe huis betreft. Ze wil graag weten wat’ie kost enz. Vandaag zijn we even met haar door Brimhall gelopen (haar toekomstige school). Ze loopt zo mooi, met haar hoofd omhoog. Alsof de wereld van haar is. Wat we altijd wilden van onze kinderen, vol zelfvertrouwen! Heerlijk! Weer een nieuwe uitdaging en Erin vindt het allemaal mooi.