Amerikaanse Nederlander

Sven is heel druk aan het oefenen met zijn loopwagen. Kostelijk om te zien. Hij draait ermee in het rond en kan ermee over de straat wandelen alsof het een wandelstok is. Die kleine beentjes rennen er achteraan. En af en toe stopt hij even om in zijn handjes te klappen of te zwaaien naar mensen. Hij is druk gebaren aan het afkijken en dat gaat ook erg goed. Hij begint ze nu ook echt te gebruiken. Als ik zeg “banana”, zegt hij:”nanana” en alleen al het feit dat hij mij probeert na te praten is al genoeg. Eten is een uitdaging. Ik hoef geen groente, wel vlees. Als ik het niet wil, smijt ik het door de kamer. Fruit is ook al zo gewoon geworden! Tv kijken, patat en hotdogs…

Vanmorgen was Angie (fysiotherapeut)  hier voor het laatst en ze vertelde dat ze er niet van houdt om valse beloftes te doen, maar…. ze verwacht wel dat Sven al heel snel zal gaan lopen… Misschien zelfs een kwestie van dagen!!! Het beste mannetje moet alleen nog voldoende zelfvertrouwen opdoen en dan zal hij er vandoor gaan! Gek genoeg reken ik al helemaal niet meer op die momenten. Natuurlijk komen ze, maar hij neemt zoveel tijd voor elke stap, dat ik er soms al nauwelijks rekening meer mee hou dat de tijd nu zo ongeveer weer is aangebroken voor die nieuwe stap!

Geweldig!