October 2006
Monthly Archive
wat nu weer?
Posted by esther on 18 Oct 2006 | Tagged as: ESTHER
Toen ik een keer uit de YMCA vandaan kwam zat er een briefje onder de ruitenwisser. Getsie, wat nu dan? Het bleek van de politie te zijn, met de complimenten dat ik mijn auto goed had afgesloten en geen kostbare dingen in het zicht had laten liggen. Diezelfde week kreeg ik een persoonlijk bedankje van de kapper, dat ik me door haar had laten knippen…. Nou nou…
Marco pakt het rennen weer op en samen werken we aan de basement. We hebben overal vergunningen voor nodig…
We hebben een portret van ons drietal besteld van de Target, er ligt altijd wel een aanbod om een gratis vergroting. Dit heb ik nu 2 keer gedaan en de kunst is om de verleiding te weerstaan, niet toch die andere foto’s ook te bestellen…
De meisjes zijn vrij de rest van de week en ook Sven hoefde de afgelopen week niet naar school. Maandag is alles weer “normaal”.
sven kent een trucje
Posted by esther on 18 Oct 2006 | Tagged as: SVEN
Zijn bijnaam is nu tijdelijk: hooligan. Als je dichtbij komt, krijg je een kopstoot. Als hij langs je loopt ramt hij je even op je hoofd met een stuk speelgoed. Speelgoed vliegt je nog altijd links en rechts om de oren en ook mag hij wel graag even een schop uitdelen. Hij heeft wel een nieuw trucje: met zijn hoofd even tegen de rand van de tafel bonken en dan zijn act opvoeren: het pruillipje! Geen van ons is daar tegen opgewassen!
Vandaag zijn we bij de oogarts geweest. En ondanks dat hij zijn bril nauwelijks draagt, zijn zijn oogjes hetzelfde gebleven. Dit leek de arts te verassen. Het houdt in elk geval in, dat we hem niet hoeven te “dwingen” de bril te dragen, maar dat hij de tijd krijgt om aan het ding te wennen. Hopelijk zal hij binnen afzienbare tijd toch het nut ervan inzien.
waar is Erin?
Posted by esther on 18 Oct 2006 | Tagged as: ERIN
Erin zien we niet zo vaak meer. Ze is erg veel bij Alex, en die vindt het leuk als Erin er is. Ze vormen eigenlijk een leuk stel, onze dametjes en de andere kinderen uit de straat. Erin vertelde dat ze alleen moest zingen voor de klas gister. Wij zijn benieuwd of wij de kans nog krijgen om deel uit te maken van het publiek. Onze onstuimige tante, sloddervos ten top! Ze doet het allemaal maar!
Oh Anetje…
Posted by esther on 18 Oct 2006 | Tagged as: ANET
Anet verraste ons met een vraag:”Mama, hoe kun je zien als een baby het Down Syndroom heeft?” Ze had een nieuwe act: cowgirl (naar een film van Mary-Kate and Ashley). Dus ze stond buiten (!) in een minirok met lange laarzen en een hemdje, met om haar middel een sjaal. Het blijft een interessant geval, die Anet! Terwijl ik vervolgens mijn best doe en haar wijs op allerlei uiterlijke verschillen, is zij alweer met wat anders bezig…
Want, ook zo leuk, ze maakt een spelletje van het rijden met de bus. Van de week is ze weer blijven zitten, met een smoes. Als de buschaufeur haar vervolgens opmerkt, vertelt hij haar dat hij even een rondje gaat rijden en haar alsnog afzet bij huis. Dus terwijl ik alweer in de telefoon geklommen ben, omdat Erin met veel kabaal het huis binnenvalt:”Mama, Anet zat niet in de bus!!”, rijdt de bus alweer voor… Anet ziet het probleem niet zo… En al die andere kindjes dan, die ook graag naar huis willen, maar weer een rondje moeten rijden omdat jij niet uitstapt? Oeleflap!
Anet heeft nog een feestje gehad op de bowlingbaan. Het interessante was dat een jongetje van vorig jaar haar had uitgenodigd. Dus ook nog van de vorige school. Toen ik moeder bedankt voor deze buitengewone kans keek ze me verbaast aan… “Andere school…?” Leuk voor Anet om al haar vorige klasgenootjes weer even te zien. Maar Anet is niet zo snel onder de indruk 
werken, werken, werken…
Posted by esther on 12 Oct 2006 | Tagged as: ESTHER
Afgelopen zaterdag liepen we nog te puffen in het mooie Duluth en nu zit ik naar buiten te kijken en… het sneeuwt! Het is min 2C….
We hadden een huisje gehuurd tijdens het mooiste weekend van het jaar. De Indian Summer deed zijn werk en alle kleuren waren fantastisch. Het weer zat erg mee en alle foto’s zijn gelukt (!) Strakblauwe lucht en helderrode en gele bladeren.
De winter valt wel erg vroeg in dit jaar, eigenlijk hadden we nog even in alle rust met de basement aan de gang gemoeten. De meiden hebben hals over kop hun winterjassen moeten zoeken. Ik probeer het nog even uit te stellen…
Opa en oma zijn nu weer terug naar Nederland. Er is weer veel werk verzet, want ze kunnen maar moeilijk stil zitten Gordijnen hebben weer een goede lengte en de tuin is weer bijgewerkt en winterklaar. Tot de volgende keer (o)pa en (o)ma!
nagenieten
Posted by esther on 12 Oct 2006 | Tagged as: MARCO
Marco geniet nog steeds na van zijn prestatie. Daar tegenover staat dat (o)pa en (o)ma nu weer terug naar huis zijn en hoe je het ook wendt of keert, het afscheid nemen lijkt wel met de tijd moeilijker te worden…
Kijk:
http://www.asiorders.com/go.asp?14057726
ssshht… Sven slaapt
Posted by esther on 12 Oct 2006 | Tagged as: SVEN
Voorzichtig zet hij elke dag wel een paar stappen. Kruipen gaat hem toch nog gemakkelijker af En hij gebruikt zijn loopwagen voor de lange stukken… Sven heeft genoten van de aandacht die hij kreeg van opa en oma. Inmiddels weet hij hoe hij “nee” moet zeggen en gebruikt het te pas en te onpas. Heel handig… Hij is op vakantie geweest naar Duluth en liet zien dat hij een goede reiziger is. Hij heeft een nieuwe autostoel en dat is een genot! Ook hier probeert hij zijn armpjes door de riemen te wurmen, maar dat gaat niet meer zo gemakkelijk.
De laatste keer dat hij de bus nam naar school, zwaaide hij mij met 2 handjes uit!
miss beautiful
Posted by esther on 12 Oct 2006 | Tagged as: ANET
Anet kwam plotseling thuis met een brief van haar ELL juf (Engelse les). Ze schijnt getest te zijn en doet het zo goed dat ze haar puur nog gaan “schaduwen”. Ze houden een oogje in het zeil wat haar Engels aan gaat. Ze redt zich erg goed.
Ook met haar “gewone” juf hebben we een voortgangsgesprek gehad. Maar haar juf was erg beschrijvend. Wat kun je ook eigenlijk al zeggen na zo’n korte tijd?! Anet is af en toe dromerig en begrijpt dan vervolgens de opdrachten niet altijd even goed. Wat ik wel erg goed van haar vind is dat ze dan niet schroomt om om verduidelijking te vragen.
De lat ligt hoog voor een eerste klas (groep 3) en Anet is nog zo’n speels kind. Elke dag laat ze ons met een kleurtje in haar folder weten hoe haar schooldag is gegaan en elke dag worden de ouders geacht dit te ondertekenen. Elke dag woordjes oefenen, dictee oefenen en voorlezen. Ik heb voorzichtig aangegeven dat ik het veel vind voor een type als Anet. Het beste kind komt thuis na een lange dag op school, gooit haar kleren uit en verkleedt zich in een prinses. Vervolgens gaat ze middels spel verwerken wat ze ook maar verwerken moet. Heerlijk! Maar geen moment om naar haar toe te gaan om haar een boek op te dringen …
