Amerikaanse Nederlander

Thanksgiving is ook alweer geweest. Prompt zie je dan overal weer kerstbomen te koop staan. En ineens hangen de huizen weer vol lichtjes en staan er weer enorme creaties in sommige tuinen. Thanksgiving zelf hebben we met ons gezinnetje doorgebracht. Como Zoo en lunch bij Baker’s Square. Toen we daar binnenkwamen werd ik bijna aangevlogen door een medewerkster, of ik kwam om een “pie” te kopen?! What? Blijkt dat mensen dus op Thanksgiving in de rij staan daar om een verse taart te kopen. Ik dacht dat er een speciale “deal” aan de gang was, maar nee hoor, dat is gewoon wat je doet op Thanksgiving…

Zacht najaarsweer, lekker. Het weekend voor het laatst de tuin bij gewerkt, klusjes hier en daar en plannen gemaakt voor de basement. Die zijn vanmorgen dus besproken en worden haalbaar geacht.

Sinterklaasliedjes gezongen met nog 7 andere kids en dat afgerond met pizza. Gezellig!

En toen belde eindelijk de Target. Dinsdagavond begin ik met een orientatie van 4 uur. Het tijdstip komt beroerd uit, maar we moeten maar even zien. Marco comes to the rescue…

Verder ben ik 175 Sinterklaas-zakjes aan het vullen, tussen de bedrijven door. Ach, begint het toch nog wat te leven!

No Comments »

Eigenlijk geen tijd voor Thanksgiving, er moet nog zoveel af! Weer leven we toe naar de periode dat de college’s weer even voorbij zijn. Vanmorgen hebben we een opzichter op bezoek gehad die onze plannen voor de basement ging bekijken en dat was veelbelovend. De kosten vielen nog enigszins mee en hij zag onze ideeen erg zitten! Dat is weer even een opsteker! En daarnaast: studenten weten Marco nu te vinden en steeds vaker doen ze een beroep op hem. Er blijft zodoende nog minder tijd over voor het schrijven van artikelen. Maar dat studenten graag zijn college’s volgen en graag als stagiaire door hem begeleid worden is natuurlijk ook een super compliment en dat staat weer goed op zijn cv

No Comments »

We doen een experimentje vandaag! Tegenwoordig is het naar bed gaan ’s avonds een drama. Overdag is geen probleem, hij slaapt dan ook veel te lang, dus maken we hem nu steeds wakker na 2 uur. Maar als hij naar bed moet, houdt hij de gemoederen bezig tot 22.00!! Niemand krijgt hier meer iets gedaan (Marco), Erin kan er niet van slapen en anderen worden helemaal zenuwachtig (Esther). Dus, terwijl ik hier zit te typen, zit meneer in zijn stoel voor de tv! Winnie de Poeh! Hij gaapt af en toe, ik ben benieuwd.

Hij was vanmorgen weer naar school, vol enthousiasme. Heeft er daar geen last van als ik wegga. Hij wilde alweer in de bus stappen en de buschauffeuse smeekte of ze hem niet alsjeblieft ook op maandag op mag halen (!) Maar ik geniet ook zo van het contact met de juffen. Want vanmorgen zei er alweer een juf:”What a sweet little guy he is!” en dat wil je toch elke dag wel horen?!

Maar toen ik afgelopen zaterdagavond de deur achter me dicht deed, hobbelde Sven achter me aan. Ik kon nog net 2 oogjes zien van buiten en ik zag dat kleine koppie betrekken. Al die kenmerken van het Down Syndroom zijn voor ons dan zo duidelijk zichtbaar. En als hij gaat huilen e/o als hij slaapt, komen ze nog eens extra tot hun recht. En mooi dat hij dan is! Ik vind hem prachtig!

Wel gaan we de keuken afsluiten voor hem. Hij maakt telkens hetzelfde rondje: de deur van de oven gaat open en alle ovenmateriaal klettert met veel geweld op de grond, hij hobbelt naar de afwasmachine en werpt al het bestek door de keuken (of het nu lepeltjes zijn of messen), vervolgens is het enige deurtje aan de beurt die niet op slot gaat en wordt die inhoud door de keuken gemaaid. Dat is nog niet genoeg, wat hij van de tafel kan maaien, gaat eraf en de tv gaat aan en weer uit en weer aan… en weer uit… en weer aan… Als hij tegen die tijd nog niet onderschept is door iemand uit dit gezin, loopt hij toch nog even langs het cd rek en gooit een paar cd’s in de rondte…! Maar ja, die staan niet in de keuken… zucht…

Wat zegt hij al zoal: banana, papa, hi, dag, weg… Zijn favoriete plekje? Achter in de gang hangt een spiegel….!

No Comments »

Erin was een paar dagen vrij vanwege Thanksgiving. Even weer in een ritme komen van “het niet naar school gaan” en dan is ze er wel weer. Terwijl ze een hoop herrie maakte omdat ze op Thanksgiving niet mee naar buiten wilde, bedacht ze zich toch en even later loopt ze dan wel met de handjes op de rug voorop (nog net niet te neurien)! Ze leest nog altijd veel, maar het gezelligste is wel: voorlezen door mij! Erin speelt verder een heel belangrijke rol als ik eens ’s avonds weg ben. Sven heeft het daar moeilijk mee en Erin is dan de enige die wat met hem kan! Ze verzorgt hem met alle plezier! En ik moet weer zeggen: ik verbaas mij telkens weer over hoe goed zij kan inschatten wat Sven aankan en wat (nog) niet…

Tegenwoordig gaan Marco en Erin zwemmen als Anet zwemles heeft. Dat is voor alle partijen een hele goede deal!

Oh ja, en er worden interessante Santa-lijstjes gemaakt! Geen Sinterklaas dus…

No Comments »

Anet is weer naar school. Ze is weer ernstig creatief, zo had onze pinguin die onze luchtvochtigheid in huis op peil houdt, Erin’s nieuwe bril op Zelfs Erin schudt dan hoofd en kan dan geen glimlach onderdrukken. Anet vertelde bij thuiskomst dat “iedereen haar een big hug had gegeven op school”. Ze hadden haar zo gemist!

Ze is weer naar zwemles geweest en heeft mij toch weer doen verbazen. Zo stiekemweg: de focus ligt eigenlijk altijd bij Erin, want die eist haar aandacht wel op, maar daardoor “vergeten” we Anet nog wel eens…. Ze is weer een level hoger, dat betekent dat ze nu op het nivo zit van Erin toen zij in Amerika weer begon met zwemles. En zij had toen…C!! Fantastisch!

No Comments »

En nu het verhaal van de sollicitatie:

Want het begint al ongewoon. Op zaterdagavond (!) ging ik met Erin naar de Target en vulde daar met de computer een sollicitatieformulier in. Het duurde ongeveer een dik half uur. Daarna kwam er iemand naar me toe en die maakte met mij een afspraak voor zondagmiddag (!) Ik heb 2 gesprekken gehad met verschillende personen en nummer 2 liet mij weten mij een aanbod te willen doen. Binnen 24 uur moest ik naar een kliniek om een drugtest te laten uitvoeren en nu wacht ik op een telefoontje…

Op zondagochtend ben ik met de kinderen naar Eden Prairie gereden om weer Sinterklaasliedjes te oefenen voor NW/KLM. Leuk! Het leeft echter niet zo dit jaar en dan is het merkbaar dat we alweer zo lang uit NL weg zijn… Erin geeft (vorig jaar al) aan cadeautjes met kerst te willen doen en dat vinden wij ook prima. Onze Sinterklaas partners zijn namelijk dit jaar in NL, dus het wordt sowieso een familie gebeuren. Dus toen anderen zondag spraken over “de schoen zetten” schrok ik even. Oh ja!! Hoe lang zullen wij de traditie nog hoog houden??

No Comments »

Druk op zijn werk en thuis komt de laptop ’s avonds ook weer tevoorschijn. In de weekends proberen we toch plannen te maken met betrekking tot onze basement en doet Marco meestal ook nog een belronde. Ook de tuin moet nog steeds bijgehouden worden. Het laatste blad moet bijeen worden geharkt en de dakgoten moeten regelmatig worden schoongemaakt, anders raken ze verstopt. Dan blijven er ook nog genoeg andere kleine klusjes over die we dan samen een voor een proberen op te pakken, tussen alle bedrijven door. Want de kinderen willen ook hun aandacht …

No Comments »

Sven is afgelopen maandag een ochtend naar de Down’s Association geweest. Nou, hij is natuurlijk nergens beter op zijn plek. Allerlei speelgoed werd uit de kast getrokken en hij mocht er een grote puinhoop van maken, wat hij dan ook deed. Ondertussen sprak ik met de moeder van Matt, een 25 jarige jongen met DS. Zij was ooit als vrijwilliger begonnen bij de Down’s Association. En kreeg van lieverlee een vast contract. Terwijl we brieven in enveloppen schoven praatten we ongegeneerd een hele ochtend over alles wat maar DS te maken had. Heerlijk! En opnieuw blijkt dat we het getroffen hebben met de staat MN. Hier worden de beste begeleiding en voorzieningen geboden. Ze reageert verbaasd als ik vertel dat ik er tegenop zie om NL te bezoeken met Sven. Zo tolerant als men hier is met deze kinderen, (we moeten uitkijken dat Sven niet verwend wordt. Er worden zelfs dansavonden georganiseerd voor jongelui met het DS gecombineerd met “normale” jongelui!) zo heb ik toch een somber beeld van hoe Sven in NL behandeld zal worden.

Sven is wel ineens weer erg op mij gericht. Als ik weg ben schijnt hij mij te zoeken. Erin speelt dan een belangrijke rol ter opvulling.

Deze week heeft hij geen school. Dus ik lekker aantuttelen met 2 kids, keek ik op een onverwacht moment naar buiten… staat daar toch zijn bus! Joost mag weten hoe lang al (!) Ik ren erheen en de deur gaat open. Er zitten 2 mensen in die ik nog nooit heb gezien en aan wie ik zeker mijn Sven niet mee ga geven! Ik laat hen weten dat er volgens mij geen school is en geef aan dat ik hem, als dat wel het geval is, zelf wel breng. Onder het mom van “no familiair faces”, ben ik weer naar binnen gegaan. De lerares nam niet op, maar dat gebeurt wel vaker. Ik ben naar school gegaan, maar alles was donker… Een vaag gebeuren…

No Comments »

Anet is momenteel ziek thuis. Wat ik altijd al wat lastig vond van onze internet constructie is, dat we telefonisch niet bereikbaar zijn als ik aan het webloggen/internetten ben. Afgelopen maandag kwam Anet huilend uit de bus want ze was bij de “school-nurse” geweest omdat ze zich niet lekker voelde. Die had mij geprobeerd te bellen en ik was steeds in gesprek. Sneu he?! Nou ja, zo ziek is ze nu ook weer niet, maar vanwege Thanksgiving is ze toch al donderdag en vrijdag vrij. Ach en Anet 2 dagen thuis… piece of cake en eigenlijk… gewoon wel even gezellig! Nu is hier ook geen leerplicht, maar dat vertel ik haar maar niet School reageert altijd wat verbaast als ik bel dat een kind ziek is… Dat is kennelijk niet eens zo gewoon.

Gister hebben we samen de kamer veranderd en ik heb haar de doos met kesrtversiering gegeven. Dat was een hele goede zet: zij ziet beter dan ik waar zij alle ornameneten aan kan hangen. Belletjes, poppetjes… er wordt weer volop gespeeld en versierd.

No Comments »

Gelukt!! Terwijl Sven opnieuw lijkt te worstelen met verlatingsangsten… heb ik een aanbod aangenomen om het team van de Target te komen versterken tijdens de Holiday-season! ‘s Avonds en ’s weekends zal ik werken dus hoeven we ook geen opvang voor Sven te regelen. Zodoende maak ik een begin met een Amerikaanse cv, doe ik weer eens wat werkervaring op en verdien ik wat bij! Leuk he?!

No Comments »