Amerikaanse Nederlander

Sven heeft af en aan een verstopte neus, wat het slapen erg bemoeilijkt. Hij begint sinds een paar dagen ook andere kuren te krijgen: de lol van het zelf eten is er een beetje af, dus dat gaat door de kamer, hij doet daarnaast zo ongeveer alles wat niet mag. Het liefst zit hij voor de tv. Op woensdag liep hij glimmend van pret naar de bus en klom naar binnen. Druk zwaaiend werd wel duidelijk dat ik weg kon gaan… Gisteravond liet hij plotseling zien dat hij het niet leuk vond dat hij werd aangesproken op bepaald gedrag. Het is altijd lastig in te schatten bij Sven, maar toen was hij hard aan het huilen en stopte daar ook  niet mee. Hij lag voor de verandering erg vroeg op bed. Ook bij de YMCA kwam ik er achter dat het heel bewust afscheid nemen van Sven averechts voor hem werkt…  En oh ja, toen we weer weg zouden van de YMCA, vroeg ik hem :”Shall we go home?” en hij begon me na te praten! Dat is nog maar zo zeldzaam. Af en toe dan lijkt het zo stil in huis met een lopende peuter, die nog niet kan praten.