Avonturen
Sven is afgelopen maandag een ochtend naar de Down’s Association geweest. Nou, hij is natuurlijk nergens beter op zijn plek. Allerlei speelgoed werd uit de kast getrokken en hij mocht er een grote puinhoop van maken, wat hij dan ook deed. Ondertussen sprak ik met de moeder van Matt, een 25 jarige jongen met DS. Zij was ooit als vrijwilliger begonnen bij de Down’s Association. En kreeg van lieverlee een vast contract. Terwijl we brieven in enveloppen schoven praatten we ongegeneerd een hele ochtend over alles wat maar DS te maken had. Heerlijk! En opnieuw blijkt dat we het getroffen hebben met de staat MN. Hier worden de beste begeleiding en voorzieningen geboden. Ze reageert verbaasd als ik vertel dat ik er tegenop zie om NL te bezoeken met Sven. Zo tolerant als men hier is met deze kinderen, (we moeten uitkijken dat Sven niet verwend wordt. Er worden zelfs dansavonden georganiseerd voor jongelui met het DS gecombineerd met “normale” jongelui!) zo heb ik toch een somber beeld van hoe Sven in NL behandeld zal worden.
Sven is wel ineens weer erg op mij gericht. Als ik weg ben schijnt hij mij te zoeken. Erin speelt dan een belangrijke rol ter opvulling.
Deze week heeft hij geen school. Dus ik lekker aantuttelen met 2 kids, keek ik op een onverwacht moment naar buiten… staat daar toch zijn bus! Joost mag weten hoe lang al (!) Ik ren erheen en de deur gaat open. Er zitten 2 mensen in die ik nog nooit heb gezien en aan wie ik zeker mijn Sven niet mee ga geven! Ik laat hen weten dat er volgens mij geen school is en geef aan dat ik hem, als dat wel het geval is, zelf wel breng. Onder het mom van “no familiair faces”, ben ik weer naar binnen gegaan. De lerares nam niet op, maar dat gebeurt wel vaker. Ik ben naar school gegaan, maar alles was donker… Een vaag gebeuren…
Leave a Reply