Betaald werken?!
Deze week stond in het teken van: het zoeken naar mogelijkheden voor werk. Overal worden medewerkers gevraagd voor de “Holiday-season”. Het wordt de mensen erg aantrekkelijk gemaakt, met kortingen enz. Het leek mij ook wel wat: tijdelijk ’s avonds in een winkel staan. Sommigen zijn nu al tot middernacht open!! Dit zal duren tot na oud en nieuw denk ik. Maar toen ik sollicitatie papieren aan het invullen was, merkte ik al dat het voor mij allemaal wel wat ingewikkelder ligt. Ik heb natuurlijk geen referenties en dat zal het binnenkomen op de arbeidsmarkt voor mij moeilijk maken. Gister vond ik dat ik het dan maar over een andere boeg moest gaan gooien en vertrok met Sven naar de Down’s Association. Ik sprak met de directrice en vroeg haar om vrijwillgerswerk. Dat is er natuurlijk altijd wel. Maandag begin ik en ik ben vrij in mijn uren enz. Sven gaat mee en waar zal beter naar hem omgekeken worden dan op de Down’s Association?!
Ook Marco heeft zijn best voor mij gedaan en kwam thuis met een stapeltje papieren. Voor aangetrouwden bestaat een apart programma op de Universiteit. Er worden workshops georganiseerd speciaal voor hen enz. Er worden ook banen aangeboden op de Universiteit speciaal voor de aangetrouwden en er bestaat een apart persoon om je te helpen bij het vinden van de juiste baan, met eventueel een carrierewijziging daarbij. Want hoewel ik erg de neiging heb een baan te zoeken op MBO nivo, moet ik niet vergeten dat ik 2 keer een opleiding gedaan heb op HBO nivo. En ook al wil ik niet perse terug in de jeugdhulpverlening, er zijn natuurlijk andere banen te bedenken waar ik mijn achtergrond bij kan gebruiken. Denk bijvoorbeeld aan: het begeleiden van internationale studenten e/o studenten met een culture shock of iets dergelijks. Nou, wat wil je nog meer. Zitten we nog met 1 klein, lief detail: onze Sven…
Sven heeft af en aan een verstopte neus, wat het slapen erg bemoeilijkt. Hij begint sinds een paar dagen ook andere kuren te krijgen: de lol van het zelf eten is er een beetje af, dus dat gaat door de kamer, hij doet daarnaast zo ongeveer alles wat niet mag. Het liefst zit hij voor de tv. Op woensdag liep hij glimmend van pret naar de bus en klom naar binnen. Druk zwaaiend werd wel duidelijk dat ik weg kon gaan… Gisteravond liet hij plotseling zien dat hij het niet leuk vond dat hij werd aangesproken op bepaald gedrag. Het is altijd lastig in te schatten bij Sven, maar toen was hij hard aan het huilen en stopte daar ook niet mee. Hij lag voor de verandering erg vroeg op bed. Ook bij de YMCA kwam ik er achter dat het heel bewust afscheid nemen van Sven averechts voor hem werkt… En oh ja, toen we weer weg zouden van de YMCA, vroeg ik hem :”Shall we go home?” en hij begon me na te praten! Dat is nog maar zo zeldzaam. Af en toe dan lijkt het zo stil in huis met een lopende peuter, die nog niet kan praten.
Erin staat af en toe even bewust stil bij zichzelf. Heel leuk om te zien. Ze lijkt erg bezig te zijn met haar temperament. Vooral Marco kan haar daar heel goed bij helpen 
Ze checkt ook regelmatig even bij hem. Ik vind het knap!
Eerst maar even shoppen, bij Kohl’s om de hoek. Ik moest echt een nieuwe broek, want m’n beste broek hadden we verknald in Duluth. Te dicht bij de kachel gehangen, konden we ‘em zo uit elkaar trekken de volgende dag… Ik dacht om 22.00 weer thuis te zijn, maar toen ik uiteindelijk maar eens op mijn mobieltje keek (er werd maar niet omgeroepen dat de winkel ging sluiten…) was het 22.30 en ik ben van schrik naar de kassa gerend. Ik heb afgerekend wat ik op dat moment in mijn handen had… Kledingwinkels die om 23.00 pas sluiten…?
Sven is al een tijdje aan het kwakkelen met zijn gezondheid. Hij heeft vorige week een griepprik gehad, maar nu is hij dan toch wel echt ziek. Langzamerhand verandert zijn conditie en morgen zullen we de arts maar weer eens raadplegen. De hele week snotterig. Aan zijn gedrag was niet veel te merken. Het is een vrolijk kind en eentje waarvan iedereen die ons bezoekt zegt: “Wat ga ik Sven missen”… Maar hij slaapt slecht de laatste nachten…
Erin heeft een nieuwe bril. Ze mocht’em zelf uitkiezen, dus het werd een rode. Hij staat erg mooi en als ik haar mag geloven, heeft ze’em in de klas ook al gedragen. Mr. Nelson vond’em “cool”, gelukkig. De mevrouw die ons de bril overhandigde kwam erg dominant en bazig over. Erin kan dan erg stuurs reageren. Ze weigerde de bril te dragen… Als we dan thuis zijn en ik vertel over die bazige mevrouw, klaart haar gezichtje op en zet ze de bril uit zichzelf alsnog op en is haar bui over.
Anet had een “daddy’s night out” en zodoende nam Marco haar mee uit, naar de bioscoop. Dit eigenlijk naar aanleiding van het feit dat Erin onlangs met mij naar een voorstelling van The Big Friendly Giant (Roald Dahl) was geweest. Dat Marco dan de bioscoop niet kan vinden in Maplewood, vindt Anet absoluut geen drama. Een wijziging van de plannen kan zij prima hanteren, zolang ze maar knus met z’n tweetjes zijn. Uiteindelijk is ze in Roseville, om de hoek, toch nog naar de film geweest hoor!
Een koffer vol cadeautjes, altijd een succes voor de kids. De kinderen vonden het leuk, dat was duidelijk te merken. Twee jaar is lang, maar toch… als je weer bij elkaar bent, lijkt het niet lang geleden. Jitske heeft haar hart opgehaald. The One-Dollar-store, de Mall Of America, de Target en Como zoo. Het belangrijkste heeft ze gezien 
Sven heeft zich van zijn beste kant laten zien. Toen wij uit Nederland vertrokken was hij 8 maanden, nu is hij 2 ½, dus niet meer te vergelijken. Jitske vond het super, hoe hij zich ontwikkelt. Sven kijkt eerst even een tijdje naar een nieuwe gast en hangt dan al heel snel aan diens benen. Geen eenkennigheid! Inslapen is wel een uitdaging tegenwoordig. Middagslaapje afschaffen? Vanmorgen is hij weer naar school geweest en dat is altijd een feest. De juf zei:”Oh, he’s so much fun!” en dat is heerlijk om te horen, toch?!