Amerikaanse Nederlander

Vanmorgen ben ik met Sven naar zijn school geweest. Zijn evaluatie. Super!! Wat een leuke bezigheid! Lekker even een ochtend je kind bespreken met mensen die er verstand van hebben. Ondertussen ging er om beurten een van de leerkrachten met hem spelen. Hij steelt alle harten. Ook schijnt Pat nog regelmatig naar Sven te vragen, lees: alleen naar Sven.

De tranen springen mij wel eens even in de ogen, hij is daar zo happy! En het is zo aan hem af te lezen! Hij is erg leergierig en blijkt op school ook veel te imiteren. Waarschijnlijk als gevolg van het leren van de gebarentaal. Ze zingen veel en dat vindt hij geweldig, zo ook “Row row row your boat”, ze hielden allemaal elkaars hand vast. Toen ze bijna bij het eind waren bogen Della en Sven naar elkaar toe en gaven elkaar een kus. Geweldig toch?!

Met zijn handen in de modder e/o vingerverven is niet zo aan hem besteed. Puzzels maken, boekjes lezen, zingen, op de grote bal… alles wat iemand met hem doet is leuk. De logopediste is onder de indruk van het aantal gebaren dat hij kent: zij telde 35 (!) en vroeg mij of ik mijn “vocabulaire” wilde uitbreiden. Een cursus heb ik vorig jaar al gedaan, maar misschien is er meer??

Sven begint ook steeds meer te praten en oefent dat ook echt. Hij kan enkele objecten op plaatjes aanwijzen als je het hem vraagt enz. Het volgend schooljaar zal Sven 3 zijn en dan komt hij in een vervolgtraject terecht. Afhankelijk van hoe het met hem gaat/waar hij aan toe is, zal hij dan 2, 3 of 4 dagdelen naar school gaan. Het enige puntje van zorg was … zijn “gooi-talent”! Voor de rest is het alleen maar plezierig om met hem te werken.

Zijn evaluaties doen me altijd sterk aan Erin’s evaluaties van school denken: een genot om in de klas te hebben omdat ze zo nieuwsgierig en leergierig zijn. Vol aandacht en plezier in het leren. Leuk he?!