Amerikaanse Nederlander

“Ja!” zegt Sven zeer stellig als je hem iets vraagt. T’is even de vraag of hij de vraag begrijpt Hij kan nu wel heel duidelijk “nee” schudden als hij iets niet wil. Hij snapt het verband. En sinds vandaag schudt hij ook “ja”, maar ik weet niet helemaal zeker of dit verband ook al is is gelegd.

Dol op muziek en dol op dansen. Hij draait vrolijk rondjes in de kamer tot hij omvalt…

Deze week is hij veel in de weer geweest met boekjes. Hij mag heel graag bij je zitten en samen “lezen”.

Sven heeft gister voor het eerst (bewust althans) kennis gemaakt met sneeuw! Hij vindt het een raar goedje. Sneeuwpak aan en sneeuwlaarsjes (18 maanden! Dat kleine smurfje!). Hij liep wat rondjes en maakte een wat ontheemde indruk. Maar vanmorgen nam Erin hem mee op de slee, naar buiten. Ze zijn een half uur buiten geweest, toen vond ik het wel genoeg. Maar Sven vond het geweldig allemaal.

Het afscheid nemen gaat steeds beter. Hij kan nog steeds een huilgezicht opzetten als hij mij in mijn werkkleren ziet, of als ik even van tafel wegloop, hem naar Marco toeschuif… En dan hoor je even “snif, snif”, zonder tranen. Soms lukt het er een grapje van te maken en dan gaat hij ook lachen, soms zet het door en wordt hij heel verdrietig.

Maar ik zal vooralsnog niet klagen: ik kan hem nog altijd meenemen te “shoppen”, hij zit nog steeds best geduldig in de kar en groet vriendelijk naar iedereen die voorbij komt