Amerikaanse Nederlander

Zaterdag een leuke dag op het werk gehad! Ik kwam al snel aan de praat met een klant (“guest”, noemen ze dat bij de Target). Zij bleek een Belgische te zijn, maar al 30 jaar woonachtig in MN. Zij en haar man zijn allebei ook werkzaam aan de Universiteit. Ik kreeg haar emailadres.

Verder ben ik nu niet meer zo’n vreemde eend in de bijt en ken ik al aardig wat mensen. Het werd wel echt heel erg druk. De kerstinkopen moeten gedaan worden en dat betekent: volle parkeerplaatsen (en die zijn ongelooflijk groot!!) en politie die het verkeer regelt! Echt van de gekke!

’s Avonds zijn we naar een borrel geweest van een collega van Marco. Brian en Laura waren er ook. Gavin is behoorlijk ziek geweest, maar was nu eindelijk aan de beterende hand en het ging me warempel ook echt aan het hart. Dat kleine joch! Verder veel opgetrokken met Cathy uit North Carolina, de “buur” van Marco op het werk. Dat klikt heel erg leuk. Ze noemt mij een “uber-mom”, dat is vast een compliment Haar man zou misschien wel eens een optie kunnen zijn voor onze basement… (!)

We vertrokken weer met 2 zieke leden, Erin en Marco. Anet snapte er niets van en gelukkig reageert Sven ook absoluut niet met allergien. Ik heb trouwens helemaal geen kat gezien (oei, wat gemeen! Want aan beide te zien en te merken zal er ongetwijfeld een geweest zijn!)

Gister was ik jarig! Leuk feestje! Anet kan erg met je meegenieten, dat is heel leuk. Erin stond erop een Dove-pakket voor mij te kopen en dat was toch iets anders geworden. Aan dat idee moest ze zelf ook nog even wennen. Ze had goed opgelet hoe ik reageerde toen iemand anders eens een Dove-pakket kreeg! Marco is met ze naar The World Market geweest, waar je, uiteraard, allemaal internationale produkten kunt kopen. Leuke winkel.

Brian en Laura zijn geweest en namen lunch mee. Hartstikke leuk. Jammer genoeg moest ik van 14.30-23.00 werken (!!) Ik vond het waarschijnlijk vreselijker dan de meiden, van wie wij aannamen dat ze het vreselijk zouden vinden… Verstand op nul, blik op oneindig!

Ik ben aanstaande zaterdag eindelijk weer eens een dag vrij (van een weekend) en dat is heel vreemd, omdat ze van tevoren hadden gezegd dat iedereen dan ingezet zal worden want dat is de drukste dag van het jaar! En inderdaad, gister kwam de “scheduler” naar me toe… Maar ik ga het niet doen!! De rest van deze week werk ik al elke avond… Mijn laatste dag zal 5 januari zijn, en dat was geen enkel probleem. Ik heb een zogenaamd “at will contract” waarbij beide partijen elk moment de samenwerking kunnen beeindigen.

Ha ha, Marco wilde graag dat ik nog even een regeltje zou toevoegen aan zijn laatste verslag. Hij wordt namelijk, samen met zijn 2 collega’s, gezien als de toekomst van de “School for Journalism and Mass Communications”, een departement van de U of M. Maar… hij snapt toch wel dat ik graag even mag opscheppen??

Vanmorgen ben ik met Sven naar zijn school geweest. Zijn evaluatie. Super!! Wat een leuke bezigheid! Lekker even een ochtend je kind bespreken met mensen die er verstand van hebben. Ondertussen ging er om beurten een van de leerkrachten met hem spelen. Hij steelt alle harten. Ook schijnt Pat nog regelmatig naar Sven te vragen, lees: alleen naar Sven.

De tranen springen mij wel eens even in de ogen, hij is daar zo happy! En het is zo aan hem af te lezen! Hij is erg leergierig en blijkt op school ook veel te imiteren. Waarschijnlijk als gevolg van het leren van de gebarentaal. Ze zingen veel en dat vindt hij geweldig, zo ook “Row row row your boat”, ze hielden allemaal elkaars hand vast. Toen ze bijna bij het eind waren bogen Della en Sven naar elkaar toe en gaven elkaar een kus. Geweldig toch?!

Met zijn handen in de modder e/o vingerverven is niet zo aan hem besteed. Puzzels maken, boekjes lezen, zingen, op de grote bal… alles wat iemand met hem doet is leuk. De logopediste is onder de indruk van het aantal gebaren dat hij kent: zij telde 35 (!) en vroeg mij of ik mijn “vocabulaire” wilde uitbreiden. Een cursus heb ik vorig jaar al gedaan, maar misschien is er meer??

Sven begint ook steeds meer te praten en oefent dat ook echt. Hij kan enkele objecten op plaatjes aanwijzen als je het hem vraagt enz. Het volgend schooljaar zal Sven 3 zijn en dan komt hij in een vervolgtraject terecht. Afhankelijk van hoe het met hem gaat/waar hij aan toe is, zal hij dan 2, 3 of 4 dagdelen naar school gaan. Het enige puntje van zorg was … zijn “gooi-talent”! Voor de rest is het alleen maar plezierig om met hem te werken.

Zijn evaluaties doen me altijd sterk aan Erin’s evaluaties van school denken: een genot om in de klas te hebben omdat ze zo nieuwsgierig en leergierig zijn. Vol aandacht en plezier in het leren. Leuk he?!

Toen wij afgelopen zaterdagavond weer naar huis gingen van een borrel bij een collega van Marco, reageerde Erin met opnieuw een allergische reactie. Zelfs Marco, als ervaringsdeskundige , was onder de indruk. Gelukkig kun je hier van alles aan medicatie bij de drogist kopen. Maar ik had nog wel wat in huis. Tot nu toe merken we bij haar alleen een hele heftige reactie op de nabijheid van poezen. In de auto terug naar huis zei:”Ik weet al wat ik later niet ga worden…, a vet!” Dierenarts dus

Nou, m’n eerste pay-check is binnen en het valt eigenlijk niet eens erg tegen. Nog wel te weinig om gemotiveerd te raken hoor! Na een gesprek met Laura, die tenslotte advocate is, heb ik besloten om mijn contract met ingang van … snel… te beeindigen. Het nieuwe rooster zal er morgen wel hangen en ik zal die nog even bekijken, daarna stop ik zeker.

Ik zou best wel graag toch zo’n 3 avonden per week iets anders willen doen. Maar de weekends wil ik graag vrij houden. Gewoon, even iets anders en een beetje bijverdienen. Mijn neus weer even in het werkleven storten. Ja, dat is leuk!

Verder worden hier trouwens ook records gebroken, het heeft nog niet gesneeuwd! De meiden zijn nog nauwelijks met snowpants aan naar school geweest, laat staan dat ze hun laarzen nodig hadden. Vanmorgen wel even bij de One-Dolar-Store 5 paar extra handschoenen meegenomen. Wonderlijk genoeg, raakt Anet steeds eentje kwijt…

En we raken in de kerststemming: ik heb (wat tegen alle gevoelens van betrokkenen indruist) een klein nepboompje gekocht… Het was -15C en ik wilde een boompje en ik wilde niet met die kleine man…. uitgebreid zoeken… Deze moet ons dan de komende jaren maar van dienst zijn. (Het is wel gemakkelijk hoor! Je buigt het ding zo alle kanten op en de lampjes zitten er ook al in en je hebt ook geen last van dat gestekel!)

Gister heb ik een mand voor het raam gezet met alle cadeautjes er in en… ik moet weer zeggen… het is wel spannend hoor! In plaats van 1 grote mand ineens (met Sinterklaas) kunnen we er nu nog 2 weken tegenaan kijken enz. Kijken hoe (of) de meisjes dat volhouden!

Marco’s jaarlijkse evaluatie is op zijn werk voorbesproken en mensen hebben hun mond aan hem voorbij gepraat. Collega’s hebben laten weten een hoge pet op te hebben van Marco. Zijn evaluatie is buitengewoon goed bevonden. Samen met Brian en nog een collega worden ze met hun drieen gezien als de toekomst van U of M. Niet gek he?!

Sven’s haar geknipt. Op de Down’s Association kwam het haren knippen bij kinderen met DS ter sprake en dat bleek bij iedereen een ware ramp. Bij Sven valt het wel mee gelukkig. Ik laat hem de tondeuse voelen op zijn handje, dan zijn wang en als ik hem goed voor de tv installeer, dan lukt het meestal wel aardig.

Sven heeft een enorme zwak voor de tv. Als wij de stroom er niet af halen, zal hij het ding de hele dag uit en aanknippen. Dit gebeurt regelmatig als de meisjes een film zitten te kijken. Dan is dat lieve broertje ineens een lastig broertje! Zo mag hij ook graag met voorwerpen op de spiegel slaan… (mag ook al niet) of op het plastic wat gespannen is voor het grote raam…

Hij is een heerlijke knuffelaar, erg gul met kusjes. Het schijnt dat veel mensen hem (her) kennen (bij de YMCA), die kijken hem dan vertederd na, als hij voorbij loopt. Ik ken die mensen helemaal niet!

Het is een interessant kind, met heel veel verschillende gezichtsuitdrukkingen. En dat pruillipje… daar weet hij nu handig gebruik van te maken…

Ook wel weer erg moeten lachen om deze mevrouw. Ze kwam vorig week met een loodzware tas thuis. Wat zit daar nu in?? Een enorm kookboek, dus! Een keer in de week gaan de klassen naar de schoolbibliotheek en dan mogen ze zelf iets uitkiezen. Anet zet iedereen aan het werk, want ze wil perse dat boek dat ze al vaker mee naar huis heeft genomen. Erin nam nu dus een kookboek mee. Oh lekker, dacht ik nog, ga jij koken? Maar hij is weer ingeleverd en nu had ze een dunner boek met allerlei milkshake-achtige recepten en warempel: dat maakte ze goed zeg!

Anet is de enige die niet klaagt over mijn afwezigheid. Zo typerend. Ze laat wel blijken dat ze blij is als ik niet ’s avonds hoef te werken. Dus ze heeft er wel degelijk een mening over.

Toen ik als verrassing een mand met kerstcadeautjes had neergezet, vroeg zij onmiddellijk:”Heb je ook cadeautjes gezien waar “mama” op staat?”

Marco heeft bij Anet het schaakspel geintroduceerd en is onder de indruk van haar snelle begrip. Ze vindt het hartstikke leuk en kan het ook best aardig (ik kan het dus niet he!). Het is leuk om te zien hoe zij heel geduldig een half uur lang aan de tafel zit met Marco om het spel af te maken…

Inmiddels wordt mijn bliksemcarriere bij de Target een klein beetje problematisch… Het thuisfront lijkt een beetje ongelukkig te worden en zelf voel ik me een beetje onwennig om niet overal bij te zijn… Graag wil ik erbij zijn als de kids naar bed gaan en tegelijkertijd vind ik het heerlijk om ook eens de deur achter me dicht te kunnen trekken aan het eind van de dag. Tsja, moedergevoelens he…

En weer loop ik een beetje met m’n neus tegen de deur, want ik heb dan van tevoren best goed ervoor hoe ik het gehad had willen hebben, namelijk: zo’n 3 avonden werken en dan nog een beetje in de weekends. Dat vond de Target dus niet: vooral de weekends en wat er over blijft (en een beetje meer!) door de week! Het thuisfront begint tegen te sputteren en zelf voel ik me ook niet meer zo energiek als die eerste dagen. Hoewel ik om een paar dagen aangepaste tijden heb gevraagd (verjaardag en een etentje) is men niet erg gewillig om daar eens even uitgebreid met mij voor te gaan zitten. Graag geven ze mij nog wat meer uren op een dag!! Ik beschouw deze baan nu als een opstap naar ander werk. Een referentie. Dat houdt dus ook in dat ik het tot een goed einde wil brengen en al mijn enthousiasme er wel in blijf stoppen. Nu staat het werk mij ook niet zo tegen hoor! Ik vind het nog steeds lollig, maar niet voor 40 uur en zeker niet voor lange tijd! En een dienst die tot middernacht duurt… is, ben ik bang, gewoon niet (meer) aan mij besteed!

Even gepolst, waarschijnlijk (ook een beetje vaag he!) stopt het Holiday-season de eerste of tweede week van januari alweer. Wat ik wel erg leuk vind aan werken op zich is de contacten die ik opdoe en het even onder ander volwassenen zijn. Ik zie veel gezichten, ontmoet veel mensen, maak met veel mensen een praatje en het relatief simpele werk maakt wel dat ik me ook echt even “weg van thuis voel”. Dat is lang geleden en het doet me ook wel heel goed! En thuiskomen… is het leukste wat er is!!