Amerikaanse Nederlander

Marco heeft een graduation ceremonie bijgewoond op de universiteit op zondagmiddag. Dat had nog even wat voeten in aarde, omdat bleek dat ik stond ingeroosterd om te werken op diezelfde tijd. Maar goed, het is allemaal wel gelukt. Zo’n ceremonie gaat gepaard met “lange jurk” en is heel officieel.

Marco is het weekend verder veel met de kids alleen geweest. Bibliotheek is eigenlijk altijd een vast thema in de weekends , maar nu moet er ook gekookt worden enz… Het is wel een beetje veel allemaal…

“Home”, herhaalt hij, als ik het zeg. En “hot”, als ik koffie drink… Hij vindt het ook niet zo leuk als ik werk. Hij herkent de kleding al en begint dan wat wanhopig te kijken. Hij loopt steeds beter en is af en toe verbazend snel. Als ik bezig ben hem in zijn stoel te hijsen, heeft hij alles wat er op lag al eraf gemaaid. Het is een lief joch. Op school is hij helemaal gelukkig en als ik’em ophaal wil hij eigenlijk liever met de bus (die klaarstaat voor een klasgenootje).  Hij wil geen groente meer eten, maar wijst dan heel nadrukkelijk naar de kast waar de koekjes in zitten…

Erin had een uitmuntend rapport. Haar docent sprak alleen maar vol lof: “positive, hard working, manages her time effectively, participates actively in group settings, kind to others and she has a good sense of humor”. En dit dan : “… it is neat to see her doing so well reading texts above grade level (!), especially as a second language learner!”  Haar cijfers zijn boven gemiddeld… Super!

Erin heeft afgelopen zaterdag spontaan een hele middag bij een meisje gespeeld die ze had leren kennen in de bus. Kinderen spreken vaak met elkaar af in de weekends, omdat ze door de week vaak sport activiteiten naast school hebben. Ellie woont hier vlakbij en is een jaartje ouder. Erin kan dan heel grenzeloos reageren en wil er het liefst direct bij intrekken, zo leuk is het allemaal!

Ze begint er hoe langer hoe meer van te balen dat ik werk. Ik veronderstel dat ze bedoelt te zeggen dat het minder gezellig is, als er eentje “mist”. Hoewel ik de indruk krijg dat het allemaal wel heel goed gaat met vader alleen thuis… Deze dame moet echter van ervaring(en) leren.

Anet is weer een beetje toonbaar Haar andere voortand is er nu ook uit. Die hing nog een tijdje aan een “zijden draadje”, volkomen scheef en erg in het zicht. Ze is’em tijdens de pauze op school kwijt geraakt. En zo heeft Erin al haar melktandjes nog en Anet maar 1 (!)

Anet heeft met zichzelf (en mij) afgesproken dat ze stopt met liegen (!) Met een stalen gezicht en 2 grote, blauwe ogen kan ze je recht aankijken en je vervolgens van alles op de mouw spelden. Nu was ik hier wel enigszins van op de hoogte, maar uiteraard niet van de totale omvang. Zo mag ze hartje winter (let op: Minnesota WINTER) in een rokje met maillot naar school, omdat ze dan snowpants draagt. Dat belooft ze plechtig als ze ’s morgens de deur uitgaat. De eerste de beste keer gaat het mis… en komt ze in een broek van school weer thuis (!)…

Anet heeft haar rapport mee gekregen. Anet wordt beschouwd als een aanwinst voor de klas. Ze is enthousiast en wil aan verschillende dingen graag meedoen. Ze kan goed opschieten met klasgenootjes en met de volwassenen. Ze past zich gemakkelijk aan en kan veranderingen in haar dag goed hanteren. Globaal gezien is ze een gemiddelde leerling met cijfers die aangeven dat ze prima op nivo zit en goed mee kan komen.

Kom ik ’s avonds thuis (notabene: 00.10!!) in mijn mooie rood met beigeTarget tenue, hangt er een briefje op de voordeur geplakt:

Dear Esther

You’re fired!

Sincerely, Target

Ik denk dat ze mij iets wil vertellen (Erin)…

Tsja, er blijft jammer genoeg wat weinig tijd meer over om alles te doen, wat ik eigenlijk zou willen/moeten doen. De weblog bijhouden is dan een van de dingen die er gemakkelijk bij inschieten. Ik blijf het wel proberen hoor!

Mijn baan geeft me veel voldoening, hoewel de beloning ervoor wel een beetje karig is. Na het Holiday-season moet ik er nog maar eens stevig over nadenken of ik dit langer wil blijven doen. Het zijn lange, drukke avonden en de lat ligt hoog. Ik voel me er volledig “veilig”, wat een heerlijk gevoel is: er wordt echt voor je gezorgd. Medewerkers onderling zorgen voor elkaar en meerderen zorgen ook nog eens voor je. Inmiddels ben ik van de express kassa naar de “gewone” kassa gepromoveerd. Het is wel lollig werk. En de klanten zijn over het algemeen ook erg vriendelijk. De sfeer is altijd rustig en open. En zelfs bij het naar huis gaan, waken collega’s over elkaar. Je bent nooit alleen op de parkeerplaats. De eerste avond moest ik werken tot 23.00, maar daarna ga je nog eens met z’n allen door de winkel om het nestjes achter te laten voor de volgende ochtend. Niemand moppert, niemand rolt met ogen en niemand klaagt. Ik was om 23.45 thuis(!)…

Ik verbaas me wel erg over het verhaal achter veel collega’s. Het zijn voornamelijk studenten. Maar anderen hebben naast deze baan, ook nog eens een baan ergens anders, om maandelijks rond te kunnen komen. Iemand die mij inwerkte vertelde dat zijn vader pas overleden was en dat hij nu voor zijn invalide moeder zorgt, daarnaast werkt hij volledig bij de Target en … dat kan geen vetpot zijn. Wij mogen niet klagen, dit soort verhalen zijn aan de orde van de dag en erg “normaal”.

We hebben met 9 kids gezongen bij KLM/NW en dat was erg leuk. Weer zo’n 400 mensen die staan te kijken en iedereen is even vertederd en enthousiast. Van de vliegtuigmaatschappij kregen de kinderen een pakje en vervolgens van de NAAM (Holland Club) ook nog een gift card van $15,- Ik ben ’s avonds meteen maar naar de Target gegaan met de meisjes, want die moest meteen ingewisseld worden.

Het Sinterklaasfeest was ook erg leuk. Ik behoor nu kennelijk ook een beetje tot de harde kern en dat betekent: meehelpen! Dat is wel gezellig, moet ik zeggen. Er waren mensen die ik zo af en toe weer eens tegenkom op een NAAM-dag en dan spreken we weer wat af. Eigenlijk voelt het net een beetje als 1 grote familie en zo in dat koude MN, geeft dat wel een behaaglijk gevoel.

Doordat ik nu ’s avonds vaker weg ben, komt er meer verzorging van de kids natuurlijk op Marco neer. Soms is het prettiger als je alleen bent, soms (meestal) is het handiger als je met z’n tweeen bent. Maar Marco oefent spelling words met Anet, brengt Sven naar bed en staat klaar voor tante Erin. En dat na een lange dag op de Universiteit. En terwijl ik me juist “moe maar voldaan” voel na een dag werken, voelt Marco zich nu zoals ik mij meestal voel na een dag thuis met de kids. Moe, na een dag van puur concentreren, opletten, regels stellen en politie-agentje spelen.

Afgelopen zondag moest ik werken en toen nam Marco de kids mee naar het Children’s Museum. Hartstikke leuk!

Nog een dikke week en dan zit het semester er alweer op. Voorzichtig kijken we naar vliegtickets richting NL voor de volgende zomer. Maar het hoogseizoen is onbeschrijflijk duur!

Sven heeft een moeilijke week gehad. Hij was mopperig en ondeugend. Een beetje uitgekeken op zijn speelgoed enz. Hij sloeg je alles uit de handen, dat ik er wel eens wat wanhopig van werd. Weer een nieuwe schone broek, rijp voor een wasbeurt, nadat ik de vers uitgeperste sinaasappelsap weer over me heen kreeg. Er is het een en ander gesneuveld en dat zal het laatste niet zijn… Inmiddels hebben we een hekje voor de keuken, dat helpt al een heel stuk. Want ja, Marco heeft 1 keer met Sven “tafel gedekt” en nu doet hij dat te pas en te onpas. Ook niet erg, maar als uiteindelijk toch weer het hele (overigens plastic) servies met een boog door de lucht heen zwiept, moet ik wel eens even zuchten…

Hij gaat nu ook niet meer elke dag naar bed tussen de middag. Hij stortte halverwege de week volledig in. Op dagen dat ik ’s avonds moet werken, probeer ik hem wakker te houden. Het betekent wel dat ik niet veel meer gedaan krijg. Hij is overal en nergens.

Toen ik de eerste werkavond verdween, was hij op zoek naar me. De volgende dag wilde hij niet eten en volgde me overal. Heel duidelijk afscheid nemen (wat wel mijn voorkeur heeft) is voor hem heel confronterend. We zoeken nog naar een middenweg… Overigens ging het gisteravond goed. Het is voor iedereen wel een goed experiment. Alleen Anet lijkt volkomen zichzelf te blijven

Erin is een beetje de kluts kwijt. Ze gaf af en toe voorzichtig aan dat ze liever Kerstmis wilde vieren, met pakjes. Maar ja, als je dan opeens weer met Sinterklaas geconfronteerd wordt, is de verleiding natuurlijk wel weer heel erg groot… Ze zou er geen bezwaar tegen hebben, om beide dagen met pakjes te vieren, vrees ik.

Ze was vol enthousiasme toen duidelijk werd dat ik bij de Target zou gaan werken. De hele klas is al op de hoogte. Vanmorgen gaf ze aan dat ze het nu niet meer leuk vindt. We lazen ’s avonds altijd nog even een hoofdstuk uit de “Boxcar Children” en dat lukt nu niet meer elke avond… Die momenten van samen iets doen, zijn voor Erin het allerbelangrijkst.

Ze is begonnen met speed-skaten. Fantastisch, vind ik (!) het, voor haar. Ze had meteen de blaren op de hakken, maar ze kwam met heerlijk rode wangen weer thuis. Ze is dan geen klager. Ze zet door, maar begint thuis te mopperen. Het is een groep van ongeveer 15 kids in verschillende leeftijden. Het ziet er geweldig uit. De juf vindt het erg interessant dat Erin uit NL komt, daar maken ze pas schaatsen!! En inderdaad, hier houdt het wel op bij kunst-, en ijshockey-schaatsen. Als ik de smaak nog eens te pakken krijg… misschien wil ik dan nog wel eens echte Noren over laten komen… Schaatsen met de meiden, dat lijkt mij ook erg leuk! Want, de ijsbaan hier is enorm gezellig. Op 3 verschillende banen wordt ook getraind voor ijshockey en dat is ook prachtig. Al die jonge meisjes met die lange haren… en schaatsen dat ze kunnen. En MN is nu eenmaal de staat van “de winter-sport”.

Onze lekkere tuttebel. Ze heeft gezongen bij KLM/NW, ze keek niet erg vrolijk, maar dat kan komen doordat ze een cape om moest en niemand dus haar mooie Dora jurk kon zien… Anet doet nog altijd van die heerlijke, grappige uitspraken. Toen Erin een lampenkap op haar hoofd zette zei Anet:”Je lijkt wel een potlood!”. En toen we onderweg waren naar het feest van Sinterklaas (!), snapte ze er even helemaal niets meer van:”Waar gaan we eigenlijk heen?” Ze heeft reuzelol op zulke feestjes. Ze vindt snel aansluiting bij andere kinderen, ze is ze vervolgens ook weer net zo snel weer vergeten. Bij Sinterklaas maakte ze een spontane opmerking, dat ze haar tekening vergeten was. De assistent van Sinterklaas was warempel even van zijn stuk (en wij ook! Welke tekening?), maar kwam toen met een superplan: vanavond, bij het schoentje zetten! En aldus geschiedde. Anet zong met volle overtuiging en was de volgende ochtend… vroeg… Het is grappig te merken hoe zij vaak op Erin leunt, die altijd het voortouw neemt. Maar af en toe komt Anet zelf om de hoek. Ze is een leuk kind!