Amerikaanse Nederlander

Nu weer met z’n vijfen, (o)pa is weer naar (o)ma Jammer voor ons, maar voor oma wel weer fijn. We zijn erg opgeschoten met vooral veel kleine dingetjes. Ophangen van kapstokjes, gordijnen enz. ’s Avonds “Kolonisten” spelen, leuk! Nu weer even terug naar webloggen, boek(en) lezen en zappen

Ik heb gister m’n eerste parent-to-parent gesprek gevoerd. Een stel dat net een kindje met het DS hadden gekregen met alle (emotionele) gevolgen van dien. Ze hadden een beroep gedaan op de Down’s Association met de vraag om een gesprek. Het verliep erg goed, er waren veel overeenkomsten tussen hen en ons, dat hielp enorm. Super!

Verder veel tussendoor naar de Target want daar hebben ze veel wat met klussen te maken heeft. Bof ik even! Mijn laatste pay-check is inmiddels ook geind en nu is het helemaal klaar.

Inmiddels is er sneeuw gevallen en sleeen de kinderen in de achtertuin. Of bij Sven’s school, want daar is een enorme heuvel. Het nadeel is dat ik dan vervolgens een uur sta te kleumen.

Ik sluit even een nieuwe foto bij, want de vorige is niet zo mooi. Mijn nieuwe kapsel bevalt wel.

Marco heeft echt genoten van een paar dagen klussen met zijn vader in huis. Nu is er ook wel het een en ander gebeurd… Met de nadruk op isoleren, want de temperaturen zijn ineens gedaald naar -18 C. En heel veel kleine dingen, die zo gemakkelijk blijven liggen.

De badkamer heeft een nieuw kleurtje en is nu geen jaren ’50 meer. Een domper was dat het hele schotel verhaal (om Nederlandse televisie te kunnen ontvangen) even uitgesteld moet worden, vanwege bomen die in de weg staan en bevroren grond. De bedoeling is dat we in het voorjaar een paal in de grond moeten slaan om de schotel daar op te monteren. Vandaag heeft Marco opnieuw een trip naar het vliegveld gemaakt om (o)pa weer weg te brengen. De rest van de dag is iedereen altijd even wat onwennig en kort. Afscheid nemen is het allervervelendst aan een bezoekje.

Zelfs Sven was onwennig, vanwege opa’s vertrek, denk ik. Een paar onverklaarbare huilbuien vandaag. Hij heeft een nieuwe act: als hij een geluid niet kan plaatsen, gaat hij een pruillip trekken en heeeel zachtjes piepen. Het is dan net een klein vogeltje. Onweerstaanbaar natuurlijk, dus er wordt direct voor hem gevlogen. Hij begint meer geluid te maken. Gek van Elmo (’s World). Hij schreeuwt het hardst bij de aftiteling en waarschijnlijk is dat meezingen Weigert (vooral groene) groente te eten. En het allerliefst: hij klopt mij af en toe, heel intiem, op mijn rug. Oh ja, dat gooien van hem: daar moeten we echt wat mee doen. Hij gooit werkelijk (bijna) altijd raak of iets ergens in!! Zijn slab belandt elke dag in de pan met aardappelen en van de week gooide hij zijn kom bovenop de boter! Werkelijk!

En oh ja, als je een foto van hem wilt maken tegenwoordig komt hij er eerst aan. Als je dan tegen hem zegt:”ga daar even staan”, dan doet hij dat braaf en gaat poseren! Wat een held!

Erin had een paar heerlijke dagen waarbij ze lekker in haar vel zat. Vandaag is opa weer vertrokken en dat merk je dan wel aan d’r. Weer even omschakelen/aan een nieuwe situatie wennen. Morgen gaat ze op een “field trip” naar het Science Museum. Daar ziet ze erg naar uit.

Verder is ze vaak bij haar 2 grote vriendinnen: een tweeling Monica en Maria. De meisjes zijn half Japans en moeder kookt dan ook Japans. Erin heeft er heerlijk gegeten (!) Ze had nog een incidentje op school waar ze mee worstelde. Uiteindelijk bleek dat het allemaal reuze meeviel, maar voor Erin is het erg groot. Een gevoelsmens. Ik mocht met haar mee en samen hebben we met Mr. Nelson gepraat. Ik moet eerlijk zeggen: Erin deed het erg goed, hoewel ze er erg tegenop zag. En oh ja. Mr Nelson maakte nog even van de gelegenheid gebruik om nogmaals te benadrukken dat Erin bovengemiddeld presteert op het gebied van lezen. Ook is hij zich ervan bewust dat Engels haar tweede taal is!

Volgende week is er een Achievement Fair op school en Erin gaat met Monica meedoen. Hun onderwerp: verschillende talen met de nadruk op Nederlands en Japans. Leuk he!

Anet heeft van de week haar eerste gymles gehad. Daar zag ik ineens dat ze helemaal nog niet achterover koppeltje kon duiken. Ik voel me dan meteen een soort van “sloppy mom”, als je begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig had Anet het na 3 keer door en nu kan ze het zelf! Waar ik me wel over verbaasde: ze rende over een evenwichtsbalk! Alsof het niets was. Niets mis met haar “balance”. En dan de andere groepen: verschillende leeftijden, verschillende nivo’s. Maar wat ik zag had ik alleen nog maar op tv gezien! Salto’s en weet ik veel wat. Dat was niet wat ik gewend was van vroeger: een ratslag en bokje springen!

Het gaat goed met Anet. Hoewel ze een tijdje had dat ze niet met Anet aangesproken wilde worden. Megan mocht wel. Ik heb nog een stuk van d’r haar geknipt en hoe ijdel ze ook is: dat vindt ze altijd goed. Marco en ik zijn heel blij met zoveel zelfwaardering

Opa is weer naar huis en de aanleiding stelde niets voor maar Anet was boos! Driftig boos. Het meisje wordt steeds feller.

Leuk! Nieuwe schaatsen gekregen van (o)pa en (o)ma uit Nederland. Ik vind het heerlijk. Gelijk naar de Oval, schaatsen! En dat ging lang niet slecht! Nu ook proberen om het regelmatig te blijven doen.

Verder even profiteren van het feit dat opa hier is: hoef ik Sven niet overal mee naartoe te slepen enz. Vanmorgen dus maar even zelf wat boodschappen gedaan, langs de kapper, Aldi enz.

Marco heeft schaatsen te leen gekregen (noren) van vader en vond het heerlijk om te schaatsen. Je moet ook eigenlijk wel in Minnesota. Zes maanden ijs en zoveel maanden sneeuw om te langlaufen… Een winterstaat.

Verder probeert hij een aantal dagen vrij te maken om te klussen met (schoon)vader. De tijd is alweer voorbij gevlogen, volgende week begint het lesgeven voor hem weer en zijn de studenten weer terug.

Sven is nu ook weer officieel naar school (ha ha). Zijn juf is getrouwd op Hawaii in de kerstvakantie (!) en ik kwam aan de praat met Della’s moeder. Wederzijds lijkt het ons leuk het contact wat uit te breiden, dus we gaan binnenkort iets opzetten.

Sven wilde niet slapen toen opa kwam. Hij leek hem te herkennen, en zocht naar oma. Hij kroop op schoot bij opa en ik heb er nu gewoon een concurrent bij!! Een Gronings liedje kon Sven zich nog herinneren van de vorige keer en we konden merken dat hij daar om vroeg. Als opa hem naar bed brengt, gaat hij slapen (snap je dat nou?), dus …

Verder nog gewoon het heerlijke joch, dat van knuffelen houdt en het duidelijk leuk vindt om mensen aan het lachen te maken.

Erin is meegeweest om opa op te halen van het vliegveld. Nou, dat zijn twee handen op 1 buik, dus ze kan haar lol op. Ze heeft schaatsen gekregen en maakt daar nu helemaal de blits mee bij speedkating.

Nog altijd lekker in haar eigen wereldje. Ze taalt niet echt naar vriendinnetjes, vermaakt zich heel prima zelf. Volgens Erin is ze ook meer met jongens aan het spelen dan met meisjes. Als ze uit school komt heeft ze eerst een hoop lawaai. Moet energie kwijt. Ze kan al goed lezen, al zeg ik het zelf. Dat gaat snel. In tegenstelling tot Erin (die alleen stiekem Nederlandse boeken leest, omdat ze het niet (meer) perfect kan) leest Anet ook net zo graag Nederlandse boeken. Haar favoriet is nog altijd: Suske en Wiske. Ze is weer begonnen met een serie zwemles. De jongste, de kleinste en de speelste. Mar ze is erg dapper en probeert het allemaal wel. Op de ijsbaan schaatste ze heel driftig op haar kunstschaatsen, zo hard als ze kon. Op het laatst heb ik haar in een stoeltje geduwd en viel ze bijna in slaap. Skeeleren heeft een hoop geholpen bij het leren schaatsen. Anet was erg bezig met opa’s komst en is nu aan de beurt om gelijk te vragen naar de kadootjes (!) Ze is gelukkig met alles blij.