alles weer bij het oude
Maandagavond, op 1 januari 2007, had ik mijn laatste werkavond. Nu gaat zoiets hier aan de lopende band, mensen komen en gaan elke dag. Dus niemand was het zich echt bewust. Toch sprak de persoon die zich met de roosters bezig hield, mij wel even aan. Mocht ik ooit terug willen komen, dan kan dat meteen. Dat was fijn om te horen.
Van het verstrijken van de klok met oud en nieuw heb ik niet zoveel gemerkt. Hier wordt het allesbehalve uitbundig gevierd. Voor de mensen die geen open haard hebben is er een zender op tv die de hele avond een bewegend haardje laat zien…(!) Dat leek Brian en Laura wel wat 
Om 12.00 hoorden we welgeteld 3 knallen en dat was het dan. Vorig jaar vond ik het een echt gemis, het hele gevoel en spannende van oud en nieuw, nu merk ik dat we al wat aan de Amerikaanse stijl gaan wennen. Andere feestdagen worden belangrijker en de typisch Nederlandse vervagen een beetje. Binnenkort krijgen we echter BVN (een verjaardagscadeautje van opa uit Annen), waardoor we een aantal Nederlandse televisiezenders kunnen ontvangen… Dus in 2007 zullen we waarschijnlijk toch wel weer Sinterklaas gaan vieren (!)
En we blijven stug kijken naar betaalbare vluchten naar Nederland deze zomer…
Morgenavond zijn we weer met zijn zessen, dan komt opa uit Assen onze gelederen versterken. Sven is erg aan het oefenen en de meiden kijken weer erg uit naar een gast.
Sven had ook een avontuur beleefd deze week: zijn moeder had hem nietsvermoedend op de bus gezet naar school en was daarna zelf gaan shoppen… Mobieltje was aan, maar niet te horen. Zo kwam zij er na een half uur achter dat ze gebeld was door de school… om te vertellen dat er geen school was!! Inmiddels was Marco ook al opgetrommeld, dus uiteindelijk stonden vader en moeder een kwartier later in Sven’s lokaaltje. De juf was er niet, haar assistente wel. Iemand anders was aan het spelen met Sven. Een blunder van mam en van de busmaatschappij! Gelukkig is hij opgevangen door school en heb ik alle mogelijke telefoonnummers genoteerd op een schriftje in Sven’s tas. En Sven? Die liep de dag ervoor al steeds met zijn rugzak te slepen. Had hij even een mazzeltje!
“Whenever it’s Pet’s day, I’m going to take a fish stick to school”, zegt Erin heel serieus aan de ontbijttafel.
Anet is met Marco naar de Minnesota Zoo geweest. Zomaar, spontaan op Nieuwjaarsdag. En vervolgens begon de school weer. Heel enthousiast huppelde ze weer naar de bus. ’s Avonds meldde Marco Anet weer aan voor nog een serie zwemlessen. De volgende middag werden we thuis gebeld: Anet zatbij de administratie, ze verwachtte dat moeder haar zou komen halen voor zwemles… Typisch Anet, ze krijgt soms de dingen maar half mee en maakt daar dan een eigen verhaal van. Het nadeel van zulke ongelukjes is meestal dat ze de volgende dag niet meer naar school wil! Schaamte??