Amerikaanse Nederlander

Allemaal waren we bezorgd om dit kleine manneke. Ook op school. Hij hoorde nauwelijks wat en zag er heel zielig uit. Maar ja, geen koorts en ook niet echt een reden om thuis te blijven. Hij mag graag naar school gaan, dus toch maar erheen. En dat was ook goed. De logopediste raadde me wel aan om de afspraak met de oorarts te bespoedigen…

En dinsdag knapte hij ineens op! Hij hoort ook weer! De uitslag droogt uit en de oogjes zijn minder pusserig.

En … op woensdag komt de schoolbus voor het huis rijden. Sven al helemaal in jas en gordel. Ik trek mijn jas en laarzen aan, zet 1 stap buiten de deur, rijdt de bus weg… Staan we met ons goede gedrag… En ja hoor, een nieuwe chauffeur. Bij een ander kindje was hij niet eens komen opdagen. Dus, klagen dan maar! En “en passant” maar gevraagd of Paul en Betty niet gewoon weer op hun oude route mochten! Maar even afwachten…

Naar de orendokter. De buisjes zijn eruit. Onze eigen arts was op congres in Florida, zeiden zijn collega en assistente met een wat wrange stem (“Poor guy”, zeggen ze dan) Verder was er weinig wat ze nu kunnen doen. Sven zal opnieuw buisjes in moeten. De oortjes hebben zich klaarblijkelijk ook alweer snel gevuld met vocht. Maar hij is er weer helemaal en nog een beetje meer… hekjes worden omgeduwd, speelgoed wordt weer secuur over tafel gemikt, het tafelkleed wordt van de tafel getrokken, Erin wordt weer met de afstandsbediening op haar hoofd gemept en de messen (uit de bestekla) door de keuken gesmeten enz.

Het sociale in Sven is machtig om te zien. Als hij een koekje krijgt loopt hij ermee naar een speelgoedhondje of knuffel Elmo en geeft het hapjes. Als iemand verdrietig is, gaat hij erheen om een knuffel te brengen. En lachen tegenwoordig! Heerlijk!