op de “slide”
Anet snapt er niets van dat er mensen zijn die niet zomaar een verhaal uit hun duim kunnen zuigen. Je begint “gewoon met 1 woordje…” Zij laat inderdaad de woorden gewoon uit haar mond rollen en komt met de meest fantastische verhalen, zo ’s avonds voor het naar bed gaan (!)
Ze heeft zich weer 4 dagen uit kunnen leven, want ze was vrij van school (President’s Day en teacher workshop). Erin had 2 vriendinnen te logeren en daar kan Anet dan ook erg van genieten. Daarnaast heeft ze Erin nog volop aangemoedigd toen die een race had (schaatsen).
We moeten wel een beetje werken aan haar :”Nee, ik kom niet uit Erin’s kamer”, terwijl ze de armen vol boeken heeft, die uit Erin’s boekenkast komen. Ze vindt eigenlijk dat alles in huis van alles en iedereen is.
Vanavond een oudergesprek op school met juf. Anet stelt eigenlijk alleen haar kledingkeuze vast voor de dag tegenwoordig. Daar bemoei ik mij absoluut niet meer mee, hoef ik ook niet te proberen. Het resultaat is vaak: een korte strakke rok over een broek, met een lang hemd en een blousje. Kleurig allemaal, uiteraard. Maar waar haalt ze het vandaan? Niemand op school kleedt zich zo. Ik ben dan ook erg benieuwd of haar artistieke kant vanavond ook even wordt aangehaald 
Allemaal waren we bezorgd om dit kleine manneke. Ook op school. Hij hoorde nauwelijks wat en zag er heel zielig uit. Maar ja, geen koorts en ook niet echt een reden om thuis te blijven. Hij mag graag naar school gaan, dus toch maar erheen. En dat was ook goed. De logopediste raadde me wel aan om de afspraak met de oorarts te bespoedigen…
Tegen Erin’s zin, moest ze gister na school meerijden met Alex, zijn moeder, broer en Anet. Ze reden de weg op, stopten voor het stoplicht en voor hun ogen gebeurde er een ongeluk waarbij een auto 3 keer over de kop vloog en op zijn kant bleef liggen. Brokstukken vlogen over hun auto heen. “That guy’s dead!” had Erin nuchter gezegd. Maar het viel mee. Omstanders (ook hun bus stond er toevallig naast) grepen in en er werd iemand uit de auto gehesen. Maar, hoe je het ook went of keert, kinderen vinden zoiets eerder enorm “COOL”, dan dat je bezorgd moet zijn dat ze er over dromen. Erin en ik lezen een boek over een spook in huis en daar droomt ze over(!) Erger nog: de spook had haar Valentijns-snoepjes verstopt (!)
Vorige week is Anet naar de tandarts geweest. Ik maak me een beetje zorgen. Door die enorme val van vorig jaar, heeft haar voortand destijds zo’n dreun gehad dat’ie een stuk naar achter was geschoven. In de loop der tijd herstelde zich dit wel, maar nu dat haar “grote-mensen-tanden” erdoor komen, blijkt haar ene voortand toch een stuk hoger te zitten dan die ernaast… Hier maken ze bij een reguliere afspraak eigenlijk alleen de gebitjes grondig schoon en als er reden voor is, zien ze de tandarts ook nog even. Af en toe worden er foto’s gemaakt, die worden dan op een ander moment door de tandarts bekeken. Zo kregen wij dus, volkomen onverwacht, een verwijzing (orientatie) naar de orthodontist. Ik ben benieuwd, met haar 6 jaren(!)
Een saai weekje, echt een februari-weekje. Februari vind ik altijd lastig: de dagen worden duidelijk weer langer, maar de temperaturen gaan nog even (om te pesten, denk ik) een extra graadje naar beneden.
Deadlines, als de een afgerond is, kondigt de volgende zich alweer aan. Marco teert nog wel op zijn uitje naar NY.
Ach, was ik toch nog heel wat vergeten te vertellen de laatste keer! Ik heb met hem “Anet” geoefend. Prachtig! Hij zegt “Ate”, maar hij probeert!! En drinken! Hij kan nu zelf zijn beker vasthouden. Hij zet’em ook zelf neer! Dit was nog wel eens lastig, hij liet gewoon los, als hij klaar was met drinken. Het gaat heel goed. Mikken kan hij nog steeds als de beste: hij gaat heel bewust voor de tafel staan (komt er amper bovenuit) en mikt dan een stuk speelgoed zo tegen een beker dat’ie omgaat!! En het is onvoorstelbaar: dit lukt hem 9 van de 10 keer!
De week van de tafels. Wie kan het zich nog herinneren? Het opdreunen van tafels? Erin krijgt steeds oefenstrips mee. Elke keer een tafel, maar doorelkaar. Binnen een minuut moet ze dan 20 rekensommetjes maken. Als ze deze test op school foutloos doorstaat, mag ze door naar de volgende tafel. Dit ging allemaal goed, tot aan de tafel van 9 (!) En die is ook moeilijk! We hebben flink geoefend, maar het bleef wel een harde dobber. Voor Erin is het alles of niets! Ze ging naar school en ze kwam terug… met een uitnodiging voor deelname aan een “enrichment program”. (Een programma voor die kids waarvan men denkt dat ze een hoger nivo aankunnen). Dit keer op het gebied van rekenen. Soms vind ik het wel eens moeilijk om een goed beeld te krijgen van hoe het gaat op school met Erin, want het gaat al gauw niet goed (wat ze eigenlijk bedoelt: soms gaan de dingen niet perfect!). Die legt de lat wel erg hoog voor zichzelf. Het enrichment program geeft haar dan wel weer een opkikker. Wij kunnen meestal praten als brugman, wij zijn tenslotte maar “ouders”.