anet weblog6.jpgWe werden gebeld en Anet nam op. Ze kletst een tijdje in het Engels. Dan ineens:” Who are you?” op een overdreven toon. “Oooh Caitlin”, gaat het dan. En dus bemoeien wij ons ermee. We kennen maar 1 Caitlin en zij kan ook Nederlands praten. Er wordt Anet gevraagd Nederlands te praten, hetgeen zij doet. Maar na een klein poosje geeft ze me  enigszins verward de telefoon en dan blijkt dat ik een moeder aan de lijn heb, een Amerikaanse moeder. De moeder van Caitlin, zij zit bij Anet in de klas. Oh, nee he… Caitlin wil al zo lang met Anet spelen, komt het morgen na schooltijd uit? …

Verder heb ik de afgelopen week (en Marco ook!) 3 keer op het puntje van mijn stoel gezeten omdat Anet een of ander spannend verhaal begint te vertellen. Wij zijn in de veronderstelling dat het een belevenis van school betreft. Pas op het laatst (en dat duurt best lang) kunnen wij opgelucht ademhalen, als blijkt dat het verhaal echt niet kan kloppen. Fantastisch, hoe zij een verhaal kan vertellen. Zij is meestal de held. Een andere manier waarop ze zichzelf “verraad” is, door het verhaal in het Engels te vertellen.