Amerikaanse Nederlander

Hoewel het voornemen was om bij te werken de afgelopen week, kwam het er niet zo van. De griep waarde rond en klaarblijkelijk moest er gewoon uitgerust worden.

Marco heeft zich weer laten inspireren door anderen, die net als wij, ook met hun basement bezig zijn. Nog een week of 6 en dan is het zomerseizoen alweer aangebroken voor de professoren. Een ideaal zou zijn om wat projecten binnenshuis aan te pakken en tegelijkertijd artikelen te schrijven en te reizen… oh, en naar het zwembad met de kids!

We zijn naar de Fish Fry geweest van de Down’s Association. Het is elke keer wel weer heel grappig om al die kleine mensjes daar rond te zien rennen. De bewuste, kleine kinderen zijn zich nog nergens bewust van. Erin groeit er heel duidelijk mee op en vindt alles leuk. Anet noemt iedereen met een beperking:”Kijk papa, Down Syndroom” .

In het seizoenkrantje van de Down’s Association stond een interessant artikel. Enerzijds wordt er vanuit de organisatie naar de samenleving toe veel ruchtbaarheid gegeven aan wat kinderen met het DS tegenwoordig allemaal kunnen (een reguliere baan, trouwen, universiteit). Aan de andere kant moeten we (als organisatie) niet vergeten dat er ook een groep kinderen bestaat (binnen die grote familie) die dit allemaal nooit zullen kunnen bereiken. “We” willen ons binnen een groep toch altijd weer onderscheiden. Wat heel menselijk is!

Sven ging naar school vanmorgen. Toen we de bocht omreden begon hij te gillen. Toen we de auto uitkwamen, “rende” hij op zijn manier naar zijn klasgenootjes toe. Ze zijn met hun viertjes erg op elkaar gericht. Jammer dat we nu al weten dat ze na de zomer weer uit elkaar zullen gaan.

Maar ik heb het wel voor elkaar gekregen dat Sven’s buschauffeurs Paul en Betty, weer terug komen! Laat ik’em lekker nog even met de bus gaan. Als ik hem ophaal, loopt hij mij toch steeds voorbij (lees: duwt me nog net niet aan de kant!) om maar met de bus te mogen!

Erin is getest via het gifted and talented program (GATE). Ze bevindt zich in de “high ability range”. De aanbeveling is plaatsing in een subgroep het volgend schooljaar. In die subgroep wordt onderricht gegeven door een docent die getraind is in het onderwijzen van deze groep kinderen. Er is vooral aandacht voor wat elke individuele student nodig heeft aan onderwijs en hoe het met de emotionele ontwikkeling is gesteld. Ik hoef niet na te laten om te zeggen dat wij zo ongeveer naast onze schoenen lopen van trots… Super toch?!

Gymnastiek gaf Anet waarschijnlijk te veel vrijheid om af te dwalen. Maar ze is ook nog altijd trouw aan het zwemmen. Ze is een heel goed zwemmer en doet niet onder voor Erin. De verwachting is dat Anet op haar 7^e op hetzelfde nivo zwemt als Erin. Op dit nivo beheerst ze de techniek wel, maar ze mist de kracht. Wat een groot voordeel is, is dat de YMCA een ander programma is gaan hanteren. Duurder, maar minder grote groepen. Anet zit in een groep met nog 3 andere kinderen.

Anet blijft verder het roze meisje, met de staartjes, grote blauwe ogen. Rustig met een gewaad in de modder, maar vooral oog voor mooie dingen in de natuur! Toen ze met Marco in de Home Depot was, wilde ze mooie bloemen voor mamma kopen. De verkoopster die het hoorde schoot vol. Anet kan echt genieten van bloemen.

Nou, dat met die spijkerbroek: dat is helemaal goed gekomen hoor! Ik heb nu mijn merkje gevonden!

Anyway, inmiddels is de klok een uur vooruit gezet en het voelt alweer helemaal als voorjaar! Een meter sneeuw is aan het smelten, indrukwekkend. Je kunt je voorstellen wat een water overal! Vandaag was het ongeveer 18 graden C en we zaten buiten met t-shirts in de sneeuw. Anet speelt nog op hopen sneeuw! Het is een tijdelijke opleving, maar alvast een begin nietwaar?

Vrijdag naar een Pampered Chef party geweest. Een Tupperware party (denk ik).  Giechelen, maar wel heel leuk. En lekker ook nog! De Nederlandse en Vlaamse vrouwen hebben elkaar gevonden en dat is een leuke groep van zo’n 20 vrouwen. Ik was warempel na middernacht thuis, dat was lang geleden De meiden zijn dat zo NIET gewend dat ze spontaan tekeningen gaan maken als ik weg ben. Lief he!

Vanmorgen zijn we naar Afton gereden. Dat is een skigebied hier niet ver vandaan. Snowtuben is ook erg “in”. Er cirkelde een adelaar boven ons, we konden zijn witte kop goed onderscheiden, prachtig! Verder was het leuk om even te kijken, hoewel alles gewoon nog te modderig is. Nog een maandje…

Er is weer een subsidie aanvraag de deur uit en daardoor: weer tijd en aandacht voor andere dingen. Ons dus…, ha ha. Het weekend afkicken en even een flinke wandeling, het rennen weer oppakken en dan gaat het allemaal wel weer. Ook vandaag lekker thuis geweest. Het was een prachtige dag en Marco heeft takken gesnoeid! We hebben sinds maandag namelijk kabeltelevisie. Kunnen we eindelijk een beetje gewoon tv kijken zonder ruis en geworstel met de antenne. Ons volgende project is dus de schotel, waarvan de installateur zei dat het moeilijk zou worden op ons dak, vanwege alle bomen om ons huis. We gaan het toch proberen. Die paal in de grond kan altijd nog wel!

Sven moeten we in de gaten houden, hij wandelt zo de hoek om. Heerlijk voor hem dat het weer weer warmer wordt. We hebben alweer gefietst en dan hoor ik:”Mmmm… papa!” Geweldig! Hij is wel erg aan het schreeuwen tegenwoordig. Nu nog wel grappig, maar over een tijdje… Maar ja, soms is hij wel een half uur aan het gebaren in zijn stoel en dan is er niemand die oplet. Maar hij eet weer en slaapt beter! En ook de Zantac schijnt zijn vruchten af te werpen, het spugen is veel minder!

Minder fraai geslaagd zijn mijn kapperskunsten van de laatste keer. Toch nog even wat erbovenop, wel zo fris. En toen was het wel heel veel van bovenop… Nou, een lekker fris, kort koppie dus!

Erin is een paar dagen ziek geweest. Zo mak als een lammetje is ze dan. Even flinke koorts en dan is het ook al gauw weer over. Ze is op een verjaardagsfeestje geweest bij Alex, samen met Anet. Het schijnt dat ze goed kan bowlen (!) Moeten we dan ook maar eens gaan doen. Leuk! Ze is spontaan een (bijna) dag met een vorig vriendje Al naar Como Zoo geweest en Mc Donalds. Moeder had een dag gepland met Al en die wilde Erin er graag bij hebben. Wat een mazzeltje voor haar.

Ik vind dat ze lekker in haar vel zit momenteel. Toch blijven vakanties een uitdaging voor d’r. En dat is ook niet zo verwonderlijk als je zoveel energie in je lijf hebt en je kunt het niet goed alleen kwijt.

Ze wordt wel steeds bijdehanter en ik betrap mijzelf er regelmatig op dat ik bepaalde gebeurtenissen bij haar check. Haar geheugen is verbazend sterk.

Het is mooi weer en Anet heeft vakantie. Dat betekent: buiten spelen, kliederen met modder. En ze haalt alles uit de kast (letterlijk) en soms niet tot vreugde van anderen, moet ik zeggen… Mooie rieten mandjes, gevuld met modder, Erin’s witte gymschoenen… Paal en perk moet er gesteld worden aan het “leengedrag” van Anet. Vooral Erin is er niet zo van gediend dat zuslief met haar dagboeken omstruint… Anet zelf geeft alles weg en snapt niet dat het voor Erin belangrijk is dat zij ook dingen van zichzelf heeft. Zo steekt Anet gewoon niet in elkaar!

Ze heeft voor de laatste keer gymnastiek gehad. Ze kreeg warempel een certificaat mee. Daar was ik weer eens niet op verdacht. Er stond op dat ze nog een paar dingetjes beter moest leren, waaronder “leren luisteren”. Ik moest wel lachen, want ik had haar inderdaad al vaak vrolijk voorbij zien huppelen, los van de groep enz. Ze is nog zo speels en wil niet zo serieus, lijkt het wel. We stoppen er maar mee. Anet vindt het goed.

Even de post gehaald. Had ik al eens verteld dat ik hier af en toe brieven in de brievenbus leg voor de postbode? Als ik het vlaggetje van de brievenbus omhoog doe, dan weet de postbode dat er wat voor hem in zit. Hij doet het vlaggetje weer naar beneden (zo weet ik dat hij geweest is) en neemt mijn post mee naar het postkantoor. Handig he?!

Maar, dat wilde ik helemaal niet vertellen: het is buitengewoon warm buiten en de sneeuw op het dak smelt hard. Wij waren gister nog de enigen met ijspegels aan het huis, maar die zijn  nu ook weg. Plassen met water komen er gaandeweg weer. En eind maart, begin april wil je niet met je kroost naar de speeltuin, want dat is een soppige troep!

Dit weekend gaat hier de klok weer vooruit (Daylight Savings Time, mooi he?!) en men verwacht wel wat problemen alla “millenium bug”, las ik notabene in het Algemeen Dagblad! We zien wel, ik vind het wel heerlijk dat de zomertijd nu alweer in gaat.

Vanaf morgen hebben de scholen hun “Spring Break”. De kinders zijn thuis en Marco heeft lesvrij

Oh, en nu ben ik al vanaf een jaar of 2 op zoek naar een spijkerbroek in dit spijkerbroekenland. Ik krijg er wat van. De kleinste vrouwenmaat is nog te groot en als ik naar de meisjesafdeling (juniors) ga, dan wil ik niet (meer) in die broeken lopen!! DIT IS TOCH SPIJKERBROEKENLAND!! Nu heb ik toch een spijkerbroek gescoord, op de meisjesafdeling… en ik loop al 2 dagen rond met alle prijskaartjes er nog aan (niks nieuws, dat vergeet ik meestal), maar ik denk… dat ik het er op ga wagen. Al die andere bij elkaar gespaarde spijkerbroeken gaan weer terug naar Second Impressions. Inwisselen, heet dat