Amerikaanse Nederlander

We hebben vandaag Sven’s verjaardag gevierd. Della kwam met haar ouders en Gavin, met Laura. Gezellig, een beperkt groepje. Lekker cake gehad (hij mocht zelf kiezen en koos heel duidelijk voor een chocolade cake) en cadeautjes gekregen. Van Della kreeg hij een enorme kiepwagen, wow, daar kan hij zelf in zitten! Zingen vindt hij het leukst, hij kan nog steeds erg enthousiast klappen.

We doen mee aan een gymnastiek klasje. Er zijn nog 2 andere jongetjes van nog geen 3 jaar. Doordat we zo met Sven meegroeien vergeten we vaak hoe 3 jarigen zijn… Door zo’n lesje wordt het dan wel even heel duidelijk. Terwijl de docent allerlei voertuigen opnoemde, deden de andere jongetjes de geluiden na die erbij horen en Sven deed de gebaren. Maar dit gaat meestal op zo’n manier dat een derde het vaak niet eens ziet. Ik schoot wel in de lach toen ik de docent heel serieus met Sven in gesprek zag over hoe hij een bepaalde mat kon gebruiken. Ik denk niet dat hij in de gaten had dat Sven zijn verhaal (nog) niet kon begrijpen.

Het is fascinerend hoe Sven in elkaar steekt. Wel erg moeilijk te peilen soms, wat hij wel en niet begrijpt. Een vraag als:”Wil je een koekje?, snapt hij prima. Net als:”Wil je televisie kijken? Of “Zullen we even naar de basement gaan?”. Maar als hij op school is geweest en iemand vraagt:”Was je op school?”, dan kan hij daar helemaal niets mee.