Marco kreeg ineens de smaak te pakken, en heeft een gasleiding aangepakt die in de weg hing in de basement. Dat maakte de weg vrij om een muur ertussen uit te breken. Aldus geschiedde. En het resultaat is fantastisch! Wat een ruimte! Dat hadden we veel eerder moeten doen! Zo langzamerhand krijgt Marco een behoorlijk technisch inzicht. Alles werkt hier toch een beetje anders, en ondertussen heeft hij al aardig wat succesjes geboekt met verschillende projecten.
We hebben de handen vol aan deze man. Hij is niet zo roekeloos als zijn zusters, dat scheelt. Maar hij is niet van een afstand te corrigeren. Als hij met speelgoed op de tv zit te meppen, kun je roepen als brugman, maar hij stopt echt niet! Je moet erheen en hem in de ogen kijken en toespreken en met een beetje mazzel, beklijft het dan. Helaas is het vaak zo dat je een kwartier later hetzelfde ritueel nog eens moet ondergaan. Soms is het grappig, hebben we een lange adem, soms is het even lastig en moeten we hem echt even uit de situatie halen. Een soort van time-out geven heeft geen effect. Een tikje over de vingers doet hij na. Stemverheffing gaat hij ook nadoen en dan liggen we prompt allemaal in een deuk. Heel verwarrend, dus (voor hem).
Gaan eten, is ook zo leuk! Marco en ik liggen meer aan tafel, want Sven gooit met alles wat binnen zijn bereik ligt. Hij mikt nog steeds op bekers en nog altijd met wisselend succes. Marco en ik wisselen wel eens een gesprek uit tijdens zo’n avontuur en houden ter bescherming onze handen in Sven’s richting, het zal een komsich gezicht zijn. Sven ondertussen richt zich op uit zijn stoel en gooit zijn voorwerp over onze armen heen… Op school krijgt hij zachte ballen om zijn gooi-drift te bevredigen. Tegenwoordig zijn we op alle fronten bezig hem te leren dingen aan te geven…
Marco neemt hem weer mee te rennen in de jogger. Hij vindt het helemaal geweldig. Vandaag zo’n 8 km lekker zitten kijken en zwaaien en keuvelen!
Erin kwam ineens met een scherpe zelf analyse: ze was eigenlijk wel heel trots op zichzelf want voordat ze vorig jaar meedeed aan het toneelstuk op school, voelde ze zich heel verlegen. Doordat ze meedeed verdween haar verlegenheid en nu is ze niet meer bang om ergens op af te stappen! Super he?!
Ziek! Al een vooraankondiging gehad op woensdag (de repetitiedag van het internationale koor). Maar het weekend was het echt raak. Ze is nog steeds niet helemaal fit. Sterker nog: we hebben moeite om er eten in te krijgen. Mijn vermoeden is is dat ze bang is dat ze het weer uit zal spugen.
Heeft een heerlijk weekend gehad, waarin ze redelijk ongestoord alleen maar heeft gespeeld. Alles wat ik klaarzet voor de vrijmarkt kom ik even later weer tegen. Anet houdt ervan bloemetjes op haar kamer te hebben. Zo pikte ze een-voor-een mijn bloemetjes uit de vaas… Ze heeft ook een tijdje haar kamertje keurig netjes gehad. Echt een net meisje… Die tijd is nu weer voorbij, helaas… De vaas met bloemen ging om en er moest weer veel en vaak verkleed worden.
Vandaag was ze ziek geworden in de bus. Oeps! Overdag bij tijd en wijle op de bank, op andere momenten was ze aan het touwtje springen en verkleden (natuurlijk).
Geloof het of niet, wederom een weeralarm! Sneeuwstormen! Minnesotans hebben genoeg van de winter, en wij ook! We lopen nog in onze winterjas en knopen’em ook nog helemaal dicht!
Een paar dagen met de kids, uiteraard op Goede Vrijdag waren ze vrij, en ook de maandag na Pasen. Hier kennen ze geen Tweede Paasdag. Het weekend stond in het kader van opruimen en leuke dingen doen.
Chuck’e Cheese, een “ladies night out” was wel heel gezellig met de dames. En “The Indian Palace”, hier gaan we regelmatig eten met Brian en Laura. Ongelooflijk lekker! Een speeltuin is altijd een succes en daarnaast is Erin heel serieus aan het trainen voor haar 2 km run. Dus met Marco naar de YMCA en ze kan het goed. Erin en ik lezen ’s avonds uit “The Bridge of Terabithia”, die momenteel ook in de bioscoop draait. Als het boek uit is, mogen we de film kijken.
Spontaan een middag alleen met Sven. Ze zijn samen naar IKEA gegaan. Ze hebben daar (natuurlijk) Swedish meatballs gehad en hebben gewinkeld! Een tv meubel. Dit moet onze tv tegen Sven beschermen. Sven knippert’em uit en aan. Als de meiden iets kijken waar hij niets aan vindt, kan hij met een heel snelle beweging de tv uitdrukken en hard weglopen. En dan komt hij even later de hoek weer om met een Elmo dvd. Anyway, mooi meubel, hoog en dicht, Sven kan er niet meer bij. Marco begint het wat te vinden met ons nieuwe net (BVN). Hij heeft gisteravond voetbal zitten kijken!
Sven begint een beetje te zingen. Hij kan de “hi hi hi, ha ha ha” van: “Ik zag 2 beren” en hij kan de gebaren van “In de maneschijn” en hij zegt “Tada!” als hij zijn bananenpartjes heeft gestapeld. En toen ik hem vanmorgen bij de opvang vandaan haalde riepen ze allemaal in koor:”Yeah, now he’s playing sweet and innocent!” Hij had overal op zitten klauteren. En voetballen is het helemaal! Lachen, gieren, brullen. Prachtig. Naar de speeltuin met Erin, nog zo’n “fearles child”. Wordt’ie weer van de glijbaan gelanceerd en hij vindt alles leuk!
Erin wil naar buiten. Maar buiten is het loeikoud! Vier vrije dagen en Erin was weer toe aan school. Zaterdag ben ik met de meiden naar Chuck’e Cheese geweest. Het is een soort gokhal voor kids. Vreselijk! Maar ja, geweldig voor de kinders. Voor af en toe… ha ha. Prachtig om te zien hoe Erin eerst alles goed leest en dan heel berekenend te werk gaat. Anet gooit de muntjes in de automaten en ziet wel waar het schip strandt. Uiteindelijk houdt Erin natuurlijk veel meer gewonnen tickets over. We hebben daar pizza gegeten en dat is lekkere pizza!
Op zondag eieren geverfd en gezocht. Anet begint enthousiast maar zucht al snel:”Jij wint toch altijd” en inderdaad… Erin rent zich een rotje en zal een keertje niet winnen! Ze is spontaan een tekening gaan maken met pastel krijtjes: ons huis en dat van de buren. Mooi hoor.
En maandag hebben we dozen gevuld voor de vrijmarkt op Koninginnedag. Ik moet wel helpen anders verdwijnen er vooral dingen in van Sven en Anet en niet zozeer van Erin 
Erin heeft nog steeds de wens “Heeleys” te kopen, dus zij wil wel wat geld verdienen.
Nu wij NL’se televisie hebben, wil Anet ook wel graag eens kijken. Tot nu toe heeft ze er nog niet veel van gezien wat haar aansprak. Maar toen ik zei dat “K3” er midden in de nacht op zou komen vroeg ze of ik haar daar voor wakker wilde maken!
Een heerlijke vrij(e) dag met Marit gespeeld. Als er meisjes komen die van verkleden houden, kunnen ze altijd bij Anet terecht.
Anet wil heel graag een taart bakken en dit weekend gaan we het doen: “Oma’s appeltaart”, geleend van Henriet. En als’ie lukt, gaan we’em maken voor het International Festival, op school. Met de kids naar de speeltuin geweest. Voor ik het weet klimt Anet langs de buitenkant van de glijbaan helemaal omhoog, terwijl ik net Erin aan het zoeken ben, die inderdaad alweer met 1 voet in het meer staat!! Maar oke, ook even tikkertje gedaan en ik moet zeggen: wat kan die Anet hard lopen zeg! En ’s avonds voor het slapen gaan, leest ze me voor uit een echt leesboekje. Meest Amerikaans en soms met Marco, Nederlands. Maar Nederlands lezen gaat alleen met een erg groot Amerikaans accent!
Nou, van 30C naar een witte wereld vanmorgen! Dat was balen!! De deuren van de auto zaten dichtgevroren. Niet de bedoeling. De winterjassen moesten weer uit de basement komen, het was echt te koud!
Ik heb een aantal vacatures toegestuurd gekregen van de universiteit. Toch weer hulpverlening, of toch kiezen voor heel wat anders? Wat hulpverlening betreft: partime, bekend en affiniteit met kinderen met het Down Syndroom. Heel verleidelijk. Mijn cv is een beetje bijgeschaafd, naar Amerikaanse maatstaven, veronderstel ik. Maar dat stelde gelukkig niet zo veel voor.
Nederlandse televisie kunnen ontvangen is grappig, erg vreemd. Eerst moet ik wennen aan het feit dat er Nederlands gesproken wordt en vervolgens moet ik echt even naar buiten kijken om mezelf ervan te overtuigen dat ik toch echt in Amerika zit!
Welkom mensen op de weblog met kinderen met het Down Syndroom, ik vind het leuk om te weten dat jullie mijn weblog lezen om er steun en wellicht herkenning uit te halen.