Amerikaanse Nederlander

Deze week heeft alleen maar in het teken gestaan van de cursus: SENG (Social and Emotional Needs of Gifted). Niets meer gewend, dus ’s middags met barstende koppijn naar bed

Maar wat een cursus, het heeft me van begin tot eind geboeid en alle vragen zijn beantwoord. Het huishouden lag stil en gelukkig hadden Marco en ik deze week nog een feestje (ons 10 jarige trouwdag), dus zijn we uit eten geweest. Uitgeteld, maar erg voldaan. De mede cursisten, de cursusleiders… iedereen zat op dezelfde lijn. Fascinerend.

Als rode draad kwamen dezelfde thema’s steeds weer terug: de intensiteit waarmee deze kinderen het leven ervaren, de creativiteit, complexiteit, en de moeilijkheden waar ze onherroepelijk allemaal mee te maken krijgen van “zich anders voelen”, vaak onbegrip en het taboe dat er nog op het onderwerp rust.

We hebben (voor zover we weten, ha ha) dus 2 kinderen met een gebruiksaanwijzing en beide zijn super, superboeiend!

Marco heeft de afgelopen weken gewerkt aan een artikel dat nu af is. Gelukkig! En hij heeft thuis de boel gerund terwijl ik deelnam aan een cursus. Dat is al een ervaring op zich, als je het niet dagelijks doet. Uiteindelijk is Marco natuurlijk maar weinig alleen met de kinderen en zeker niet vaak alleen met Anet en Sven. Dat was leuk. Op 12 juni (!) kreeg Marco een brief van zijn werk met complimenten over de voortgang … Super!

Marco is verder druk met de voorbereidingen voor vertrek naar Zuid Afrika (Stellenbosch en Pretoria) waar hij uitgenodigd is lezingen te geven over AIDS preventie. Aansluitend is er een congres in Marseille. Druk met het uitzoeken van zijn garderobe en een nieuwe bril uitgezocht! De tweede bril was gratis, dus togen wij vanmiddag ook nog maar even met Sven naar Pearle. We zijn benieuwd, twee nieuwe gezichten!

Sven is naar de picnic geweest van de Down Syndrome Assn. De fotografe was er ook weer en ging alle kinderen bij langs. Toen ze bij Sven aankwam, kon ze zich hem nog herinneren van het eerste jaar. Sven was toen net een jaar, de foto’s die ze van hem had genomen (Marco stond er ook bij op) gebruikte ze voor een collage, die ze meeneemt naar presentaties. Ze informeert docenten in opleiding over kinderen met het DS en ze neemt haar zoon (die nu volwassen is) ook mee. Ook hij vertelt over zichzelf. Een overwinning, zegt zij, want hij heeft er lange tijd niet voor uit willen komen dat hij het DS heeft (!)

Ze vroeg zich af of Sven “model” wilde worden. Hij ziet er fantastisch uit. En notabene: in de Mall of America hangen levensgrote foto’s van kinderen, waaronder die met het DS. Geweldig toch?!

Sven is woensdag, terwijl ik naar de cursus ging, naar de opvang (van SA) geweest, met Anet. Toen ik ze kwam halen, vertelde Anet heel trots dat ze Sven zelf had verschoond. Super! Hij liep echter rond in alleen een luier. Was 2 keer de deur uitgelopen en was 1 keer door een docent weer terug gebracht. Nog even en hij is ook al een begrip op die school! Het toeval wilde dat er een mede cursist was, die ook een dochter heeft met DS, weliswaar al 11 jaar! Zij ging ook naar de opvang. What are the odds!

En vanmorgen zijn we naar het kantoor van de DSAMN geweest. We waren gevraagd te komen omdat er een ontbijtochtend was georganiseerd voor alle nieuwe ouders van babies met het DS. Ik voelde me erg vereerd. Wat ontzettend leuk! En wat had ik dat graag gehad destijds! Hup, alledrie de kids mee. Er waren 6 nieuwe babies. De moeders leken over het algemeen redelijk oke met de situatie, maar voor een aantal vaders leek het nog wel erg moeilijk. Sven brak het ijs. Lekkere vent! Terwijl hij met de bal speelt, maakt hij geen onderscheid. Hij tikt mensen op het been en geeft ze de bal, nodigt ze uit te spelen. En ook de vaders die het moeilijk hadden, konden dat niet weerstaan.Voor mij was de eerste confrontatie met een ouder kind destijds (Sven was toen 10 maanden en het andere jongetje 4) heel groot. Het is zeer ontroerend om bij al deze nieuwe ouders te mogen zijn, die nog midden in die wervelstorm van emoties zitten.

Erin zat op haar eerste vrije middag alweer haar spulletjes te vergaren voor het komende schooljaar. Ze heeft tijd nodig om aan haar vrije tijd te wennen. Ze is zo’n eerste weekend vooral dan ook erg aan het zoeken naar een nieuwe invulling.

Maandagmiddag gebeld door Riley’s moeder om ook naar Lake Johanna te gaan. Een treffen met een aantal andere moeders met kinderen van dezelfde school. Hartstikke leuk. Erin is dan voornamelijk aan het spelen met de oudere jongens. Laat zich gerust ingraven.

De afgelopen week is Summer Academy begonnen en voor Erin een super kans om samen met nog 1200 andere “gifted” kids in dezelfde ruimte te zijn. Op haar eerste dag erheen uitte ze haar ontzag voor de directrice van SA:”Wow! How does she do that? Twelve hundred energy balls in the same school on the same day!” (Omdat wij er die naam aan hebben gegeven…) Ze heeft een geweldige tijd met ongeveer 15 andere meisjes over het leven van Pioneers Girls, zoals Laura Ingalls (Little House on the Prairie). Ze maken zelf kaarsen, zeep en gaan op excursie. Ze kunnen hun energie kwijt en belangrijk: de juf weet hoe ze om moet gaan met deze kinderen. En de kinderen mogen zichzelf zijn!

Het is nu vrijdag en de kinderen zijn moe. De nachten zijn warm en we moeten vroeg opstaan…

Vanmiddag met Erin naar de opticien geweest. Terwijl ik druk was met Sven in bedwang houden, werd de (kleine) winkel achter ons leeggeroofd. Voor dat we het wisten greep de verkoopster een van de 3 bij de arm, terwijl de andere 2 maakten dat ze weg kwamen. Twintig brillenframes namen ze mee. Terwijl de bewaking werd ingeschakeld, ging een klant achter ze aan. De verkoopster heeft de laatste moeten laten gaan. Erin vond het een geweldig avontuur!

“Ssshht, I’m talking to my brain!”

En zo brengt Anet de dagen door… Heerlijk creatief spelend met al haar ideeen en spulletjes om zich heen.

Wel blij dat ze even een “break” heeft, waarbij ze niets “moet”. Toch ook wel vaak bij de buurmeisjes aan het spelen tegenwoordig. Zolang zij maar bepaald wie, waar en wanneer.

Zo hebben we afgelopen maandagmiddag spontaan de uitnodiging gehad om bij Lake Johanna samen te komen met een aantal andere ouders. Toevallig waren er ook 2 meisjes van Anet haar klas en het beste kind… neemt meteen de leiding. Ze is overal en nergens en het lijkt af en toe of ze “De rattenvanger van Hamelen” is. Een sliert kinderen loopt  meestal achter haar aan. En zo mooi als ze zich kan kleden, ze loopt net zo gemakkelijk voorbij met in elke hand een dode vis. En als ze even geen zin heeft in andere kinderen, dan zucht ze even heel dramatisch: “Vandaag wil ik even alleen zijn!”.

Langzamerhand dwingt ze vaker aandacht af van ons en dat moet mogen, want ze is toch nog het meest alleen aan het spelen. Zo ben ik met haar naar IKEA geweest om een burootje uit te zoeken. Ze vond het geweldig. Het burootje vond ze allang best, maar het pennenbakje van $3.95 was het helemaal! En dan nog met ons tweetjes! Tijdens het lunch-uitje kan ze dan ook heel gezellig aanschuiven en openhartig zijn “Gezellig he, mama?”

De film gezien van het vliegtuig dat in 2001 in PA ter aarde stortte, dat was indrukwekkend. We zaten toen aardig in de buurt en het gevoel van die dag, 11 september,  is nog altijd met geen pen te beschrijven…

Ik kijk nog regelmatig op een site van non-profit organisaties, voor openstaande vacatures, maar het echte solliciteren is even stil komen te liggen. Nu met de zomervakantie in zicht is het wel weer even handig om me niet druk te hoeven maken over kinderopvang…

En volgende week begint de SENG cursus: Guiding the Gifted Child, hier kijk ik erg naar uit. Ik moet me er voor inlezen en dat kost me aardig wat tijd. Maar boeiend!

En daarnaast zoeken naar carpoolmaatjes voor Summer Academy. Het zit’em vooral in de laatste week, als Marco weg is en Anet naar Summerschool. Alle tijden zijn hetzelfde en ik kan nu eenmaal niet tegelijkertijd bij Anet en bij Erin zijn…

Vandaag was de laatste schooldag voor Erin en Anet. Gek hoor, dat we hun teachers niet meer zullen zien. Erin’s docent was wel erg bijzonder: een heuse tequila drinker, houdt van de banjo en Erin wist ons laatst te vertellen dat hij ook een fan is van yoga… Nou, ik zou het heel prettig vinden als Anet ook les zou krijgen van deze docent in 3rd grade.

De meisjes hadden allebei uitmuntende rappporten, al zeg ik het zelf. Erin doet het alleen maar super en krijgt ook alleen maar super positieve feedback over gedrag en houding op school. Anet heeft een enorme sprong gemaakt. Aanvankelijk nog wat aarzelend is ze in de loop van het jaar met een gigantische sprong voorwaarts een reuze-ontwikkeling aangegaan… De nieuwsgierigheid heeft haar “desire to play” overwonnen, denk ik. Vooral op het gebied van atletiek scoort ze notabene excellent en ook op leesgebied presteert ze “above grade level”.  Wat een superkinderen!!

En als laatste nieuwtje mag ik met 2 nieuwe ouderparen van babies met het DS in Nederland schrijven over mijn ervaringen met Sven. Heel erg leuk!

Sven krijgt nog een tandje. Dat arme kind, 3 jaar en hij krijgt nog steeds tandjes! Dat kan niet anders dan zeer doen.

En hij begint te praten! Wat zegt hij allemaal al? “Bal” (hij spreekt dit prachtig uit) en “Doggie” en “Bus” en “Bye bye” en nu heel duidelijk “Papa” en “Prprprpr” (Pick it up!), zie je het voor je? Dit dus als hij de boel weer door de kamer gooit. Verder loopt hij het merendeel van de dag op zijn elleboog te tikken want dat is het gebaar voor cracker. De rest van de dag is Elmo (DVD) nog altijd extreem populair.

Vanmorgen toen we school verlieten na Anet haar optreden wachtten we bij het oversteken op een aankomende bus. Hij stopte voor ons en opende de deuren. Joepieeee, het waren Paul en Betty, onze favoriete bus chauffeur en chaperone. Sven bedacht zich niet en klauterde direct naar binnen.

We fietsen, wandelen, voetballen, schommelen en springen op de trampoline. We halen de meiden van de bus, dan staat Sven helemaal te trappelen van blijheid. Als ik een bekertje water over zijn hoofd giet, wijst Sven naar de shampoo en hij probeert tegenwoordig zelf zijn schoenen aan te trekken. En als hij slaapt… is hij net een engeltje!

Erin kan haar draai even niet meer zo vinden… Is eigenlijk steeds de hort op en thuis  snel aangebrand. Zaterdag hadden we een bbq bij collega’s van Marco. In aanwezigheid van een gerenommeerd psycholoog heeft zij hamburgers staan bakken in de stromende regen. Hij heeft zich erg vermaakt met haar aanwezigheid, vertelde hij later.

Ze kon de volgende dag bij Riley spelen. Hier komen de vlinders in de buik vandaan! Ze had mazzel: er was een picnic van de “boyscouts” en Erin mocht mee. Precies iets voor haar. En ja hoor: vader en moeder hadden het de volgende dag nog over haar! Een leuke meid, heeft zich zo goed vermaakt tussen al die jongens. Iedereen heeft zo’n plezier om haar gehad. Ze is een “Tom-boy”, horen wij steeds. Een meisje met jongens-gedrag. Een smeerpoets bovendien Maar ja, dat vinden wij. Als ouders zijnde …

Anet heeft het afgelopen weekend een verjaardagsfeestje gehad. Altijd leuk. Als ik haar mag geloven, was de hele klas uitgenodigd. Ze troffen elkaar bij het Nature Center, een educatief feestje dus Anet houdt wel van insecten, dus dat kwam allemaal goed.

Vanmorgen was haar performance. We togen alledrie naar school en Sven had mazzel, een live uitvoering van “Twinkle Twinkle Little Star” inclusief NIEUWE gebaren en maar liefst: 3 keer!! Het was erg leuk. Ik was erg onder de indruk van hoe groot Anet in een keer is! Ze was het grootste meisje in haar klas.

Ze sprak in de microfoon, prima en beheerst. En vervolgens gingen de kinderen in groepjes nog uit een boekje voorlezen, voor de klas. De kinderen komen al heel jong in aanraking met “Spreken in het openbaar” en dat vinden wij alleen maar geweldig!

Anet werd voortdurend omringd door jongens, maar ze stuurde ze weg, want ze was “even bezig” met Sven. Wat een hartenbreker. Maar ook een plaatje! Het zal de trotse moeder zijn in mij

Vanmiddag moest ze voor een “check-up” naar de kinderarts. Ze blijkt ook erg lang te zijn. In de 70% van de “growth chart” qua lengte (1.25m), maar in de 50% qua gewicht. Ze is aan de lichte kant. Alles was verder wel oke, behalve dan de gehoortest. Morgen mag ik een afspraak maken met de audioloog! Ik weet ook niet wanneer ik zou kunnen werken met al die afspraken van alledrie de kinderen!! Waarschijnlijk is het niets, maar om het zekere voor het onzekere te nemen, even een verdere test. Een prikje alsnog voor waterpokken (die had ze als baby ook al gehad) en hepatitus A is weer erg populair… Ze was erg “brave” en heel trots op zichzelf!

De laatste week van Erin en Anet is ingegaan. Ongelooflijk, Erin zal al naar 4th grade gaan (groep 6) en Anet naar 2nd grade (groep 4).

Op woensdagavond was er een picnic georganiseerd van ESL (English Second Language). Anet maakt er nog gebruik van en Erin staat onder observatie. Er dreigde noodweer dus we weken uit naar de Middle school, waar de meiden na 6 grade naartoe zullen gaan. Hebben we die ook even gezien. De docente van de vorige school kwam ons enthousiast begroeten en ook de huidige juf van Anet. Verder waren het voornamelijk Aziatische kinderen met hun ouders. Het was erg gezellig, terwijl het buiten stortregende… Sven steelde de show toen hij begon te dansen op de live muziek…

De volgende ochtend waren Marco en ik uitgenodigd op school om ons als volunteers te “eren”. Nou en daar weten ze raad mee hier! Tsjonge! We zaten daar als prins(ess)en te ontbijten en ondertussen werden er speeches afgedraaid en traden er leerlingen live op met hun muziekinstrument. Geweldig! “Memories” van Barbra Streisand bijvoorbeeld. Daar kreeg ik dus de rillingen van. De kinderen werden ondertussen opgevangen.

Erin had voor de laatste keer softbal practice en oh ja, het buitenbad (zwembad) is inmiddels weer geopend! Toch is het weer nog niet zo, dat we ons erg geroepen voelen om er te zwemmen.

Onze tuin verrijkt met een glijbaantje voor Sven. Op school gaat hij altijd van de glijbaan als hij binnenkomt en altijd: head first. Dus speciaal voor Sven ligt er een deken onder aan de glijbaan. Wonderlijk genoeg gaat het altijd goed.

En toen maar weer naar Como Clinic, de kinderarts. Sven had een verdacht oogje en inderdaad: pink eye. Het zal de vijfde keer zijn, sinds we hier wonen. Dus weer aan de antibiotica (voor beide oogjes). We hebben 2 bijeenkomsten van Marco’s werk voor de boeg dit weekend waarbij meerdere kinderen betrokken zullen zijn.