Amerikaanse Nederlander

“Jahaaaa”, kan hij soms ineens antwoorden als je hem wat vraagt. Of “Okay” op een erg eigenwijze toon en … let op (!) “You’re welcome”, als hij je iets geeft en jij zegt “dank je wel”. We keken elkaar even aan van de week, maar op school was het ook opgevallen. Hij heeft erg goede manieren, ha ha! “Bop” (op) en “Koekie” (koekiemonster), hij gromt er ook echt bij!

We liggen voortdurend in een deuk om deze vent. Als hij zich verveelt in zijn bedje, sleurt hij mijn kleren van bed en kleed zich ermee aan. Fraai gezicht. En giechelen, als hij weet dat hij succes heeft, gaat hij shows opvoeren en zelf heel hard lachen.

Hij mag graag in het water spelen. Als hij langs de kant van het zwembad staat, laat hij zich zo op zijn buik er in vallen. En met Sven is wel duidelijk: hij leert niet van fouten.

Een beetje huilerig hier en daar, waarschijnlijk nog die 3 doorbrekende tandjes. En bij de YMCA zit hij vanaf nu een groepje hoger. Hoewel ik hem zelf eigenlijk nog steeds beter in de peutergroep vind passen. En dit zal waarschijnlijk in de toekomst veel vaker een issue worden.