opruim-woede
Ik heb me laten overhalen om geld in te zamelen voor onderzoek ten bate van leukemie bij kinderen. Kinderen met het DS hebben een verhoogde kans op leukemie, dus toen ik gevraagd werd, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om “nee” te zeggen.
Nu Marco zo actief is in de basement, heb ik zin om de bovenverdieping aan te pakken. We hebben al veel gedaan, de meiden en ik. Kleren uitgezocht en weg gebracht, andere dingen gaan naar de “Goodwill” e/o Salvation Army. De basement moet zo leeg mogelijk, hij wordt gauw genoeg weer gevuld, ha ha.
Beleeft erg veel plezier en voldoening in het werken aan de basement. Het frame staat er nu en de tweede fase is ingegaan: de electriciteit en het verwarmingssysteem. Het begint er al echt op te lijken. Super!
Sven zat achter op de fiets en EINDELIJK … hij zegt nu officieel MAMA!! Het klinkt geweldig. Hij probeert van alles na te zeggen en dat gaat helemaal niet zo onaardig.
Anet heeft de schaar ontdekt. Alle poppen zijn “naar de kapper” geweest, inclusief “hun moeder”… grrr …
We hebben een heerlijke vakantie gehad. Toch kan zo’n drama als die van de “ingestorte brug” mij nog echt achtervolgen. Het is hier nog steeds voorpagina nieuws natuurlijk. Nog steeds worden er mensen vermist.
De dag voor we vertrokken, vernamen we dat Gerwin was gevallen met de motor. De afstand is dan een lastig gegeven. En het speelde tijdens de vakantie in ons achterhoofd…
Sven vindt een vakantie helemaal oke! Wat een tevreden kind. Het huisje was prima voor hem. Het had een aantal trappen, maar hij was erg voorzichtig. Waar we voor moeten uitkijken zijn wc’s, daar gaat alles in. En telefoons, daar kun je mee bellen(!) en de voordeur, want daar kun je door naar buiten. Hij heeft in een rugdrager gezeten, bij Marco op de rug. Heerlijk vond hij dat. Hij vertrouwt alles volkomen. Hij heeft eigenlijk aan alles meegedaan, zelfs de bobsleebaan. De volgende dag gebaarde hij heftig naar de “glijbaan”, hij wilde weer! Als dit manneke maar onder de mensen verkeert, is het al gauw goed. Slapen, eten, zwemmen, hiken… een gezellige reiziger.
Erin gaat door een fase. Niet in de laatste plaats een lastige fase voor haar(!) Haar voeten zijn in de afgelopen 4 maanden 2 maten gegroeid, ze verandert van een stoer meisje in een echte jongen. In de Target wil ze niet meer voor zichzelf kijken, ze verliest mij niet uit het oog. En ze had heimwee op vakantie!! Dat hadden we weer eens niet aan zien komen. Erin, heimwee… Thuis kan ze “het” niet meer vinden, maar weggaan is dus ook geen oplossing.
Anet heeft een heerlijke week gehad. Ze was nog het meest in haar element toen we aan het “hiken” waren. Wandelen door de bergen. Hier en daar een clif… En met Anet weet je het maar nooit… “Accident prone” wordt ze hier ook wel eens genoemd. Maar terwijl ze aan het hiken was, kan ze dan helemaal blij zeggen:”Goh, wie heeft bedacht om hier naartoe te gaan? I should thank him!”