Amerikaanse Nederlander

Een oudergesprek gehad met de juf. En hoewel de juf niet zoveel meer toe te voegen had aan wat ik al wist, was het wel aardig. Sven is heel makkelijk in de klas en heel gezellig. Hij houdt van zingen, dansen en muziek maken en doet ook aardig wat gebaren, waar deze nieuwe groep juffen nog niet zoveel mee kan, jammer genoeg.

Toen Erin met veel overgave nieste, reageerde Sven verrassend genoeg met :”(You) okay?”

Wat een lol, dat kind. Natuurlijk zijn er ook genoeg momenten dat het lastig kan zijn (als hij voor de tiende achtereenvolgende keer op de ovendeur gaat zitten), maar wat hebben we een lol aan hem. Al zijn gekke bekken, al zijn lieve gebaartjes. Hoewel het zo moeilijk onder woorden is te brengen wat het nu precies is, blijft staan dat Sven (en alle andere kindjes met DS) iets extra’s toevoegen. Als ik er ooit achter kom wat het is, schrijf ik het op. Nu zitten Marco en ik alleen nog maar naar Sven te staren tijdens het eten en smelten we van binnen. Hij is een cadeautje en ik zou het voor geen goud meer anders willen.