Amerikaanse Nederlander

Anet is voor het eerst bij de Girls Scouts geweest. Toen we haar kwamen halen, verdween ze binnen een tel met Sven. Hup, naar buiten, Sven op de schommel… Alle andere meiden waren een dansje aan het oefenen. En ik vraag mij weer eens af in hoeverre Anet “volgt”. Hoewel we vanuit school geen klachten horen, vernemen we nog wel eens dat zij puur haar eigen gangetje gaat. Ik moet dan altijd weer even denken hoe Anet met 2 jaar (speen in de mond) volledig haar eigen K3 dansje deed, terwijl honderden anderen diegenen op het toneel nadeden. En hoe Erin ook haar best deed, Anet was niet over te halen… Anet is haar eigen baas.

We zijn naar de kindertandarts geweest, om het vierde tandje te laten trekken. We hebben haar van tevoren niet nadrukkelijk verteld wat er ging gebeuren. We brabbelden iets over “een beugel”, en dat stelde haar gerust. Het was snel achter de rug, terwijl ze even in een roesje werd gebracht. Ze wilde zelfs wel naar school. Heerlijk om de schoolnurse te kennen, kun je gewoon even overleggen. Later Anet toch even iets eerder opgehaald. Kennelijk moet je als ouder schriftelijk toestemming geven aan de nurse om de kinderen tylenol te geven. We hebben Tylenol gekocht met Erin en Anet hun naam erop en nu is de nurse bevoegd om ze eentje te geven indien nodig.

Verder lijkt het alsof Anet echt een beetje doof is… Hier maar weer even werk van maken.