even “jump jump”
Sven vindt het leuk om de lolligste te zijn thuis. Hij zet hoedjes op zijn hoofd (zijn voorkeur gaat uit naar rose), hij trekt schoenen aan van andere gezinsleden, hij doet mooie gekleurde kettingen om en komt dan luidkeels op iemand af. Hij wijst ernaar en begint te gillen op een manier dat lijkt op:”Kijk nou naar mij!”
Als we de Target voorbij rijden wordt hij boos. Dat gebeurt gelukkig niet zo vaak 
We moeten hem voorturend in de gaten houden en anders dan bij de meisjes destijds, loop ik hem constant op de hielen. Hij is zomaar verdwenen en je kunt roepen tot je erbij neervalt.
We kwamen Pat tegen, zijn teacher vanaf het moment dat we in Amerika aan kwamen, totdat Sven naar school ging. We hadden haar een jaar niet gezien. Sven herkende haar, dat was heel duidelijk. En Pat was helemaal vertederd. Ze vertelde dat ze stiekem nog wel eens bij Sven ging kijken in de klas! Hij is door iedereen erg geliefd.
October 26th, 2007 at 8:12 am
Hallo IJzertjes!
Dit is pas mijn eerste reactie, maar ik lees jullie blog regelmatig, hoor. Ik vind het grappig dat Sven zoveel op mijn jongere broer Wietse lijkt. Toen Wietse die leeftijd had liep hij bijvoorbeeld ook altijd weg! We gingen een keer naar de camping en mijn ouders hadden de deur van de caravan nog niet open of Wietse was verdwenen. Na een lange zoektocht vonden we hem bij een wildvreemde in de tent. Ze zaten met z’n beiden naar Wietse’s kleine transistor radiootje te luisteren! Hij klom ook altijd in de hoogste bomen—veel hoger dan ik durfde—en hij zat regelmatig op het dak van de boerderij. Je weet dus wat je te wachten staat!
Groeten,
Jan