Amerikaanse Nederlander

Een interessante ervaring, zo’n tijd in NL, als je 3 jaar ervoor vertrokken bent. We hadden als gezin echt een leuke tijd op het vliegveld van MN, als Nederlanders die  verblijven in een ander land, op het punt terug te gaan naar het land van herkomst.

Een heerlijk weerzien met alle bekenden, stadten, veel op pad in de auto om oude bekenden op te zoeken. Zelfs nog een oude bekende tegen het lijf gelopen(!) en oude contacten nieuw leven ingeblazen. Babi Pangang gegeten, een saucijzebroodje van de HEMA natuurlijk en patat. Flink ingekocht en uitgedeeld.

Natuurlijk kwamen we tijd tekort, twee weken is niet erg lang. Maar Erin begon 2 dagen voor ons vertrek weer Engels te praten en gaf daarmee aan dat haar tijd er wel weer op zat. Een klus om alles weer in de koffers te duwen. Anet was er duidelijk ook wel weer aan toe om terug te gaan en daarmee was het volgens mij een goede timing van ons om nu naar NL te gaan voor deze duur. Voor de kinderen is Amerika nu hun thuis, maar ze vinden het wel heel leuk om NL te bezoeken. Sven riep “Home” toen we de bocht om reden naar ons huis. Hij ging het laatst naar bed, want hij was eerst op verkenning uit. Vermakelijk. En ook Anet plofte meteen neer met Suske en Wiske en nestelde zich op de bank.

En nu is het gewone leven weer begonnen.  Allemaal om 4.00 wakker en op (!) Ik ben dus maar even meegelopen met alledrie om het eea uit te leggen aan docenten. Post gehaald, boodschappen gedaan… Het is goed zo, we hebben ervaren dat de afstand gemakkelijk te overbruggen is en dat voelt fijn. En de ervaring om weer rond te lopen in Roseville en op beide schooltjes voelde helemaal goed. Voor ons geen smalle wegen, rotonde’s, drukke woonwijken, maar voornamelijk rust in Roseville

De douanier was verbaasd:”Naar Minnesota? In deze tijd van het jaar?” Ja, we gaan naar huis!

1 Comment »

Marco is halverwege naar Amsterdam vertrokken en heeft daar kennelijk in een (rookvrij) restaurant verkeerde mosselen gegeten. De volgende dag was de vergadering, de reden dat we allemaal naar NL waren gekomen, maar Marco was erg ziek. De vergadering moest worden afgelast en Marco kwam naar Hoorn. Gelukkig kon hij daardoor nog wel even door Hoorn sjouwen en een woord met juf Vera wisselen.

Een lekker weekend in Rolde met de hele familie Ijzer en daaropvolgend nog even de vrienden bij langs die enigszins in de buurt woonden. Stadten in Assen, CD’s, boeken, chocola en drop.

Nog een nachtje in Harderwijk en toen kwam weer dat vervelende moment van afscheid nemen. We ontkomen er niet aan, maar vervelend is het…

Voor Marco was het een leuke tijd, hij had meer foto’s van het NL’se landschap willen nemen. Hij had nog wel meer mensen willen zien. Hij had meer NL’s eten willen eten en ja, de tijd was natuurlijk weer te kort. Nu is alles weer begonnen en dat betekent ook: alle achterstand eerst wegwerken, niet de leukste klus, wel noodzakelijk…

No Comments »

Sven heeft het geweldig gedaan in het vliegtuig en in NL. Van het tijdverschil had hij niet echt veel last, leek het. Hij heeft voornamelijk veel tijd met opa en oma doorgebracht en dat was voor alle partijen helemaal goed. Hij heeft een keer gezwommen, door de stad gelopen, gewandeld, naar Ballorig geweest enz.

Toen we aankwamen in MN, nam Erin hem onder haar hoede. Hij viel voor een enorm raam, waar allemaal mensen zaten te wachten. Erin raapte hem op en hij begon enthousiast te zwaaien. Zonder een uitzondering zwaaide iedereen terug, tot groot vermaak van alle mensen die achter ons liepen.

Nu heeft Sven wel last van het tijdverschil…

No Comments »

Erin heeft lekker bijgetankt in NL. Hoewel ze gemengde gevoelens had naarmate het vertrek naderde, heeft ze zichtbaar genoten. Bij opa en oma zijn is erg belangrijk voor haar. Ze heeft in Hoorn zelfs nog een ochtend meegedraaid in haar “oude” groep. De docent was al de hele week gebombardeerd met verhalen over Erin en had er maar een burootje bij gezet. Erin heeft over Minnesota verteld. De hele week had ze niet veel gesproken, onzeker over haar Nederlands, maar vanaf die ochtend sprak ze het weer!

Het liefst wilde ze fietsen in Hoorn, op de oude fiets van Christiaan. Met haar “oude” vrienden en vriendinnen was het al snel weer klaar. Ze heeft ook nog een nacht bij Lisa geslapen. Ook het weerzien met nichtjes Rosan en Karlijn is belangrijk geweest voor Erin. De enige domper was, dat Riley er niet bij was.

Al na een paar dagen wist ze aan te geven dat ze toch graag in Amerika bleef wonen, maar elk jaar wel even in NL op bezoek zou willen. Nederland was “wel een leuke staat”  Riley moest dan maar mee. Ze heeft hem geschreven en meerdere keren gebeld. Andersom hoorden we later dat Riley het elke dag over Erin had gehad en dat hij het er erg moeilijk mee had gehad, dat Erin er niet was. Hij had de dagen geteld dat hij haar weer van het vliegveld mocht halen. Toen Ann en Jeff de sleutels van de “van” kwijt waren, stortte Riley in, als dat geen echte liefde is!

No Comments »

Anet heeft een leuke tijd gehad in NL. Het mooiste was Oranjestad. Ze had van ons allemaal de meeste last van het tijdsverschil; ze vond het raar dat ze pas als het ’s morgens weer licht werd, in slaap kon vallen. Die zat dus nog lekker rechtop in bed om middernacht!

Anet is wel een meisje dat zich af en toe eigenlijk weer even moet kunnen terugtrekken tussen haar eigen spullen. Dat kon dus niet. Ze heeft zich erg vermaakt in het vakantiehuisje en was niet weg te slaan uit het wildwaterbad.

Haar Nederlands ging goed. Ze is dan ook niet bang om het uit te proberen. Nu klaagt ze dat ze het Engels weer verleerd is, maar dat betwijfel ik…

Op de terugweg had ze enorm last van drukverschil.

No Comments »

Een drukte van belang voor vertrek. Inpakken, schoonmaken, de laatste dingen halen, wassen, blad harken, hier aan denken, dat niet vergeten… Afspraak bij de orthodontist, Girls Scouts, bibliotheek, een wijziging in wie ons weg gaat brengen …

Anne bracht ons naar het vliegveld in hun enorme auto. Dat kwam erg goed uit. Alles verliep erg soepel. Even eten op het vliegveld en toen het lange wachten, maar ook dat was nog niet echt vervelend. Het vliegen ging goed, al sliepen we allemaal niet. Inschattingsfoutje (!) Er werd ook heerlijk gegeten door iedereen. Vooral Anet en Sven zaten te eten alsof ze in een restaurant zaten! Erin hielp met Sven en was verder veel aan de babbel.

De aankomst op Schiphol was erg leuk. Opa, oma, Linda met de kinderen. Gezellig. Verder was de weg naar Assen wel erg interessant. Gek vooral. Wat me allemaal opviel? De koeien, de schapen en de paarden in de wei, de fietsers, de smalle autowegen (ik dacht echt bij het inhalen: dat redden we nooit een keer!) en het onbestendige weer. Er zijn dingen waarvan ik me nu realiseer dat ik ze gemist heb (de gezelligheid, het kneuterige), maar er zijn ook veel momenten dat Marco en ik elkaar even aankijken en ons bevestigd voelen in onze keuze.

Ik vond de reis zelf wel snel gaan, waardoor ik ook niet (meer) het gevoel heb dat we zo ontieglijk ver weg wonen. De reis destijds naar MN toe, gaf mij dat gevoel. Eigenlijk geloof ik dat ik mij door deze reis in balans zal gaan voelen: het is goed zo! Fijn he?!

1 Comment »

Marco heeft zich nog even helemaal uit mogen leven op zijn werk met allerlei dingen die echt even af moesten voor vertrek. En op vrijdagmiddag afkicken… Nog even een dikke kras op de bril, zodat dat nog even lekker kan hinderen twee weken lang… En toen beginnen aan de reis. Kriebels in de buik enz. Op Schiphol liet hij mij met de kids alvast door de poort lopen en zou hij de koffers van de band halen. En dat duurde… en duurde… en ja… er mistte 1 koffer
;-(

Marco reed met Anet, Linda en de beide nichtjes over Harderwijk naar Assen. Gerwin was jammer genoeg te ziek om ons op te halen, maar ze hebben elkaar dus nog wel even ontmoet.

Gezellig om weer even in zijn ouderlijk huis te zijn. Na 3 jaar!! Dat is toch wel heel lang!

No Comments »

Sven heeft een griepprik gehad en begon meteen te snotteren. De hele week af en aan wat minnetjes. We kregen het er allemaal warm van En inderdaad, zaterdagochtend zag hij er niet uit! Hup, kind onder de arm naar NOW CARE. Ontstoken oogjes en verder wenstte de arts ons veel sterkte met de reis… Oh… Een flinke middagdut deed gelukkig wonderen. En ook Sven zat later vrolijk en vol verwachting in het vliegtuig. Zijn autostoel was mee en een tijdlang ging dat wel, maar uiteindelijk wilde hij er echt uit en wilde er ook echt niet meer in!! Een dutje op Marco’s schoot, maar dat was het dan ook ;-( Tsjonge jonge, ik was er volledig van overtuigd dat in elk geval Sven wel lekker zou slapen in het vlietuig, maar nee… de hele familie IJzer zat ALLEEN rechtop!

Sven kwam aan op Schiphol en herkende opa direct. Sindsdien zijn ze dan ook onafscheidelijk. Hij voelt zich volledig op zijn gemak en behalve af en toe een beetje kribbig, gaat het heel erg goed met de grote omschakeling.

No Comments »

Erin bleef schommelen tussen verheugen en missen. Het ene moment heel veel energie (zoals we dat al tijden niet meer van haar gezien hadden) en humor (!) en het andere moment wilde ze echt niet meer gaan en was het een hoopje ellende.

Ze had de avond ervoor nog een taak als assisstent bij een tentoonstelling op school. Ze was ervoor getraind en moest mensen uitleggen wat het bewuste project precies was enz. Erin was wat onwennig. Toen Riley kwam, ging het een stuk beter! Maar toen Riley weer weg ging, was het gebeurd met de pret. Niet alleen bij Erin, maar ook bij Riley hebben we later vernomen! Hij was niet te genieten geweest en ook Erin had er knap last van! Dat moeten we dus ook echt niet onderschatten met z’n allen. Inmiddels is er al een brief naar Riley onderweg.

Erin uitte grote verbazing over het feit dat IEDEREEN (!) sliep in het vliegtuig! Hoe was dat mogelijk? Hoe deden ze dat? Al met al viel zij een half uur voor de landing in slaap. Het meest vervelende voor haar was, dat ze erg veel last had van haar oren.

Erin kwam aan op Schiphol en had het helemaal gehad. Ze viel in slaap en werd pas aan het eind van de middag weer wakker op de bank van opa en oma. Ze heeft erg goed geholpen met Sven, moet ik nog even zeggen ’s Avonds nog wat onwennig, maar dat werd helemaal anders nadat ze even met Anne had gebeld, jammer genoeg was Riley naar hockey!

Erin is erg kalm en heel gezellig! Ze is zelfs al mee de stad in geweest en mocht voor haar en Anet een Zwarte Pieten pak uitzoeken (KLM/NW Sinterklaas optreden). ’s Avonds heeft ze zelfs nog even met strooigoed mogen gooien.

No Comments »

De hele week de dagen afgeteld. Ook Mr. Nelson gaf aan dat ze het nergens anders meer over had, dan het grote vertrek naar Nederland. Ze zou nog schoolwerk meekrijgen, maar dat zijn “ze” vergeten. Mr. Nelson vond het alleen maar geweldig voor Anet dat ze dit ging doen en misschien was het wel leuk om een paar zinnetjes te vertellen in de klas als ze weer terug zou komen. Verder gaat het heel goed met Anet in de klas, ze had haar aandacht er beter bij dan voorheen… Opvallend is, dat ze voortdurend met andere kinderen in de weer is, die hun hoofd hebben gestoten op school, of hun tas ergens hebben laten liggen enz. Het jongetje dat ze in het begin hielp met meedraaien in de groep, had ze volgens Mr. Nelson “gedestigmatiseerd”, andere kinderen wilden nu ook met hem spelen of naast hem zitten. Een hele fijne eigenschap, Anet!

Anet is ingewijd bij de Girls Scouts. Voor een bepaald bedrag kon je een sjerp en dergelijke kopen. We besloten er nog even mee te wachten. Marco was erbij (ik wist niet dat dit een officieel gebeuren was) en we vragen ons toch nog af of dit echt wat voor Anet kan zijn. Het is een groepje ingetogen meisjes en Anet is alles behalve ingetogen. Even knutselen is wel leuk, maar daarna moet er wel gedraafd en geklommen worden. Regels heeft ze ook niet zoveel mee (helaas). We zien het nog even aan.

In het vliegtuig was Anet de enige die helemaal niet sliep!! De laatste van wie we dat verwachtten. Ze hield het allemaal aardig vol, maar baalde er ook wel van dat ze niet kon slapen. Tijdens de overstap op Ijsland, ging ze dansen met haar bagage, zodat we haar op het laatst weer ergens vandaan moesten plukken. Alles kwam goed en het feest was compleet toen vooral Anet warm werd verwelkomd door haar nichtjes Rosan en Karlijn. Nog even rennen, vliegen, draven en even wennen aan de nieuwe taal, en toen instorten…

No Comments »