De hele week de dagen afgeteld. Ook Mr. Nelson gaf aan dat ze het nergens anders meer over had, dan het grote vertrek naar Nederland. Ze zou nog schoolwerk meekrijgen, maar dat zijn “ze” vergeten. Mr. Nelson vond het alleen maar geweldig voor Anet dat ze dit ging doen en misschien was het wel leuk om een paar zinnetjes te vertellen in de klas als ze weer terug zou komen. Verder gaat het heel goed met Anet in de klas, ze had haar aandacht er beter bij dan voorheen… Opvallend is, dat ze voortdurend met andere kinderen in de weer is, die hun hoofd hebben gestoten op school, of hun tas ergens hebben laten liggen enz. Het jongetje dat ze in het begin hielp met meedraaien in de groep, had ze volgens Mr. Nelson “gedestigmatiseerd”, andere kinderen wilden nu ook met hem spelen of naast hem zitten. Een hele fijne eigenschap, Anet!

Anet is ingewijd bij de Girls Scouts. Voor een bepaald bedrag kon je een sjerp en dergelijke kopen. We besloten er nog even mee te wachten. Marco was erbij (ik wist niet dat dit een officieel gebeuren was) en we vragen ons toch nog af of dit echt wat voor Anet kan zijn. Het is een groepje ingetogen meisjes en Anet is alles behalve ingetogen. Even knutselen is wel leuk, maar daarna moet er wel gedraafd en geklommen worden. Regels heeft ze ook niet zoveel mee (helaas). We zien het nog even aan.

In het vliegtuig was Anet de enige die helemaal niet sliep!! De laatste van wie we dat verwachtten. Ze hield het allemaal aardig vol, maar baalde er ook wel van dat ze niet kon slapen. Tijdens de overstap op Ijsland, ging ze dansen met haar bagage, zodat we haar op het laatst weer ergens vandaan moesten plukken. Alles kwam goed en het feest was compleet toen vooral Anet warm werd verwelkomd door haar nichtjes Rosan en Karlijn. Nog even rennen, vliegen, draven en even wennen aan de nieuwe taal, en toen instorten…