Amerikaanse Nederlander

Een drukte van belang voor vertrek. Inpakken, schoonmaken, de laatste dingen halen, wassen, blad harken, hier aan denken, dat niet vergeten… Afspraak bij de orthodontist, Girls Scouts, bibliotheek, een wijziging in wie ons weg gaat brengen …

Anne bracht ons naar het vliegveld in hun enorme auto. Dat kwam erg goed uit. Alles verliep erg soepel. Even eten op het vliegveld en toen het lange wachten, maar ook dat was nog niet echt vervelend. Het vliegen ging goed, al sliepen we allemaal niet. Inschattingsfoutje (!) Er werd ook heerlijk gegeten door iedereen. Vooral Anet en Sven zaten te eten alsof ze in een restaurant zaten! Erin hielp met Sven en was verder veel aan de babbel.

De aankomst op Schiphol was erg leuk. Opa, oma, Linda met de kinderen. Gezellig. Verder was de weg naar Assen wel erg interessant. Gek vooral. Wat me allemaal opviel? De koeien, de schapen en de paarden in de wei, de fietsers, de smalle autowegen (ik dacht echt bij het inhalen: dat redden we nooit een keer!) en het onbestendige weer. Er zijn dingen waarvan ik me nu realiseer dat ik ze gemist heb (de gezelligheid, het kneuterige), maar er zijn ook veel momenten dat Marco en ik elkaar even aankijken en ons bevestigd voelen in onze keuze.

Ik vond de reis zelf wel snel gaan, waardoor ik ook niet (meer) het gevoel heb dat we zo ontieglijk ver weg wonen. De reis destijds naar MN toe, gaf mij dat gevoel. Eigenlijk geloof ik dat ik mij door deze reis in balans zal gaan voelen: het is goed zo! Fijn he?!