Amerikaanse Nederlander

Een interessante ervaring, zo’n tijd in NL, als je 3 jaar ervoor vertrokken bent. We hadden als gezin echt een leuke tijd op het vliegveld van MN, als Nederlanders die  verblijven in een ander land, op het punt terug te gaan naar het land van herkomst.

Een heerlijk weerzien met alle bekenden, stadten, veel op pad in de auto om oude bekenden op te zoeken. Zelfs nog een oude bekende tegen het lijf gelopen(!) en oude contacten nieuw leven ingeblazen. Babi Pangang gegeten, een saucijzebroodje van de HEMA natuurlijk en patat. Flink ingekocht en uitgedeeld.

Natuurlijk kwamen we tijd tekort, twee weken is niet erg lang. Maar Erin begon 2 dagen voor ons vertrek weer Engels te praten en gaf daarmee aan dat haar tijd er wel weer op zat. Een klus om alles weer in de koffers te duwen. Anet was er duidelijk ook wel weer aan toe om terug te gaan en daarmee was het volgens mij een goede timing van ons om nu naar NL te gaan voor deze duur. Voor de kinderen is Amerika nu hun thuis, maar ze vinden het wel heel leuk om NL te bezoeken. Sven riep “Home” toen we de bocht om reden naar ons huis. Hij ging het laatst naar bed, want hij was eerst op verkenning uit. Vermakelijk. En ook Anet plofte meteen neer met Suske en Wiske en nestelde zich op de bank.

En nu is het gewone leven weer begonnen.  Allemaal om 4.00 wakker en op (!) Ik ben dus maar even meegelopen met alledrie om het eea uit te leggen aan docenten. Post gehaald, boodschappen gedaan… Het is goed zo, we hebben ervaren dat de afstand gemakkelijk te overbruggen is en dat voelt fijn. En de ervaring om weer rond te lopen in Roseville en op beide schooltjes voelde helemaal goed. Voor ons geen smalle wegen, rotonde’s, drukke woonwijken, maar voornamelijk rust in Roseville

De douanier was verbaasd:”Naar Minnesota? In deze tijd van het jaar?” Ja, we gaan naar huis!