Amerikaanse Nederlander

Het voelt goed om weer hier te zijn. Wat ik hoopte is ook gebeurd: alles is nu meer in balans. Nederland voelt vertrouwd en als ik de kans krijg wil ik er graag heen om er tijd door te brengen, maar voor het overgrote deel blijf ik graag in Amerika wonen.

We waren op de Kerstviering van de DSAMN en dat voelde als thuis. Iedereen zoekt contact met iedereen. Ik had zelfs een beetje moeite met de Sinterklaasviering van de NAAM, gek genoeg. Hoewel ik daar Angelique ontmoette. Zij had op mijn stukje gereageerd van de Expats. Zie? Zo groot is de wereld niet.

Terwijl we ons vermaakten op de DSAMN, begon het te sneeuwen en kregen we de eerste “snowstorm” van het seizoen voor onze kiezen. Tegelijkertijd hebben we te maken met temperaturen van -12C. Het waait daar ook nog bij! Dus de kamer ligt momenteel weer bezaaid met winterspul. Ik vermaak me elk jaar weer erg met het gegeven dat de wereld in MN na zo’n sneeuwbui gewoon door draait. Niemand is er erg van onder de indruk.

Een euchre avond, erg gezellig. Het werd per ongeluk ook gewoon laat. Op zo’n avond krijg ik af en toe nog leuke anecdotes van de kinderen te horen, die gebeurd zijn op school. Of andere smeuiige roddels, ha ha. Ik moet wel heel eerlijk zeggen dat zelfs roddelen met heel veel discretie wordt gedaan hier.

Maar het leukst was nog de reactie van Ann, nadat ze vertelde dat ze van de chocolade letter had gesnoept:”Delicious! Have you ever tried it? It was awesome!”

En oh ja! We hebben nu (uit nood geboren) KABEL!! Echt super! Klik, klik, klik en ik surf overal heen, open eens een pdf file enz enz. You tube opent zelfs weer nieuwe deuren. Piece of cake!