Amerikaanse Nederlander

“Help me”, brult hij te pas en te onpas. Gelukkig zijn wij de enigen die het kunnen verstaan

Sven is naar de tandarts geweest en bij het zien van de “witte jassen” wordt hij tegenwoordig wel erg zenuwachtig. Hij mocht een tandenborstel uitzoeken en kiest dan de roze. Z’n tanden zijn helemaal schoongemaakt en wat zie ik tot mijn grote verbazing (en ook die van de tandarts): een tand,waarvan we dachten dat die er helemaal niet zou zijn. Het is een wat vreemde plek, maar hij komt in elk geval, nu hopen dat er aan de andere kant ook eentje komt. Toen hij ook nog een mobile kreeg voor alle tranen was het leed snel vergeten en kon hij zijn beklag bij zijn vader en zusjes gaan doen.

Kerstviering bij de DSAMN. Sven vindt Santa ietwat vreemd, en trok aan zijn baard. Santa was duidelijk wel wat gewend na jaren bij kinderen met DS te zijn geweest. En de koekjes… Van de paar woorden die Sven spreekt is “cookie” wel de belangrijkste (!), het is een echt “cookie monster”.

En ook met de sneeuw is het geen liefde op het eerste gezicht. Handschoenen zijn ook maar even leuk. En dan is het nu snel te koud buiten.