Amerikaanse Nederlander

Het schaatsen werd een week geleden afgelast, door hevige sneeuwval. Een nacht was de temperatuur -22C. Het lijkt nog zo vroeg in het seizoen, maar eigenlijk is dat het niet. Eigenlijk kun je alleen maar spelen in de verse sneeuw. De temperatuur komt de rest van de winter niet meer boven de 0C uit, dus het is bevroren.

Een avondje uit eten met de Dutch Ladies, het werd weer hoog tijd voor mij. Leuke uitjes zijn dat.

Ik rij veel en vaak naar school, om kids te brengen en vervolgens om hun winterspullen na te brengen. Dit is wel een grappige vertoning omdat het rond 9.15 wemelt van de ouders met plastic tasjes met vergeten winterspul van de kids. Toen de bus niet kwam om de meiden te halen, bleek hij later betrokken te zijn geweest bij een kop-staartbotsing. De middag ervoor mistte Anet de bus naar huis (dat kan ook nog!) en werd ze thuisgebracht door Julie. Heel handig, al die kennissen en vriendinnen.

Bezoek uit Philly. Twee avonden op pad met collega’s. Ik ken Bob ook nog wel en jammer genoeg was het een beetje te laat om nog het eea te regelen zodat ik ook mee kon.

Verder gaat Marco zijn laatste week van het semester in. Hij probeert alles af te krijgen wat af moet voor het tweede semester begint. Zodoende kan hij de resterende tijd besteden aan geplande vergaderingen, de basement en wie weet: schrijven!

“Boua” (Erin) en “Nettie” (Anet), “Wiewie” (televisie) en “Wewe” (Elmo), je moet het even weten. Op school werd gevraagd of ik nog meer kinderen had. Ja, dus. Nou, mochten we ons ooit nog bedenken met Sven: op school vechten ze om hem! Ha ha, hij blijft lekker bij ons!

Sven is meegeweest naar het zingen van NW/KLM en heeft per ongeluk de show gestolen. Met 3 kleintjes zat hij vooraan voortdurend in de arm van zijn buurman te prikken, tijdens het zingen. Toen het liedje afgelopen was keek hij op van het klappen en ging helemaal uit zijn dak. Vol overgave staat hij dan te klappen. Terwijl zijn oogjes bijna uit zijn hoofd vallen, zo blij. Toen hij eerst naar mij en toen naar Christine kwam lopen om ons een “high five” te geven kreeg hij van de 200 toeschouwers een eigen applaus.

“Wie noemt zijn kind nou Floor!”, mompelde Erin toen we door een warenhuis struinden in NL. Tsja, vertaal het zelf maar eens…

Erin is weer helemaal terug van weggeweest. Ze is weer overal bij betrokken en wil zich weer lekker overal mee bemoeien. Ze is druk en luid, maar beter zo…

Ze wil liever niet meer met de bus naar school. Dus breng ik haar vaak. Sven moest van de week naar de oogarts, dus de meiden liet ik achter bij de bushalte. Ze stonden bij het huis van Alex en die stond er ook bij met zijn broertje. Uren later vond ik het berichtje van Ann: de bus was nooit gekomen, Alex was ziek geworden en de meiden waren via de garage in huis gekomen. Erin had Ann gebeld en die heeft ze opgehaald en naar school gebracht… Oef… Bijnaam Erin: problem solver.

Ze heeft een uur opgepast op Sven en vond dat erg stoer. Ze had het goed gedaan. Bij festiviteiten neemt zij Sven meestal onder haar hoede en zo ook bij het zingen bij NW/KLM.

Verder natuurlijk weer een waanzinnig goed rapport. Erbij vermeld werd dat zij het best presteert bij veel uitdaging. Bij meerdere vakken presteert zij boven gemiddeld. Momenteel krijgt ze les van de juf van mijn laatste cursus: SENG (Social and Emotional Needs for the Gifted), samen met nog een aantal kinderen die boven gemiddeld presteren. Deze mevrouw is de Coordinator of Gifted and Talented Program Services, dus dat zit wel goed

Anet gaat zwaar de concurrentie aan met schaatsen, ze moet en ze zal de snelste zijn. Toen ik haar daar naar vroeg zei ze:”Ja, ik weet het ook niet, ik denk dat mijn schaatsen te scherp zijn geslepen!” …

Nu bleek dat Anet een trauma had opgelopen bij Sinterklaas: om beurten kregen de kids een microfoon onder de neus geduwd en Anet kon niet feilloos de teksten zingen. Ze was er de rest van de week door van slag, wetende dat het echte optreden nog moest komen.

Anet is een beetje humeurig de laatste tijd. En een binnenvetter. Ze heeft ons laten zien hoe ze haar kamer gaat verven: alle kleuren van de regenboog! Een echte bonte verzameling.

En haar rapport: was hartstikke goed. Een aantal gemiddelden, maar ook een aantal boven gemiddeld. Verder schijnt ze een positieve stimulans te zijn in de klas, met veel gevoel voor humor. Rode draad blijft wel: als ze niet zo veel haast had met het “als eerste overal klaar mee willen zijn” zou ze waarschijnlijk nog beter presteren.

In de klas hebben kinderen om beurten een taak. We zitten even niet 100% op te letten, mompelt Anet:”My job is fish feeder, we just don’t have a fish”…

Het voelt goed om weer hier te zijn. Wat ik hoopte is ook gebeurd: alles is nu meer in balans. Nederland voelt vertrouwd en als ik de kans krijg wil ik er graag heen om er tijd door te brengen, maar voor het overgrote deel blijf ik graag in Amerika wonen.

We waren op de Kerstviering van de DSAMN en dat voelde als thuis. Iedereen zoekt contact met iedereen. Ik had zelfs een beetje moeite met de Sinterklaasviering van de NAAM, gek genoeg. Hoewel ik daar Angelique ontmoette. Zij had op mijn stukje gereageerd van de Expats. Zie? Zo groot is de wereld niet.

Terwijl we ons vermaakten op de DSAMN, begon het te sneeuwen en kregen we de eerste “snowstorm” van het seizoen voor onze kiezen. Tegelijkertijd hebben we te maken met temperaturen van -12C. Het waait daar ook nog bij! Dus de kamer ligt momenteel weer bezaaid met winterspul. Ik vermaak me elk jaar weer erg met het gegeven dat de wereld in MN na zo’n sneeuwbui gewoon door draait. Niemand is er erg van onder de indruk.

Een euchre avond, erg gezellig. Het werd per ongeluk ook gewoon laat. Op zo’n avond krijg ik af en toe nog leuke anecdotes van de kinderen te horen, die gebeurd zijn op school. Of andere smeuiige roddels, ha ha. Ik moet wel heel eerlijk zeggen dat zelfs roddelen met heel veel discretie wordt gedaan hier.

Maar het leukst was nog de reactie van Ann, nadat ze vertelde dat ze van de chocolade letter had gesnoept:”Delicious! Have you ever tried it? It was awesome!”

En oh ja! We hebben nu (uit nood geboren) KABEL!! Echt super! Klik, klik, klik en ik surf overal heen, open eens een pdf file enz enz. You tube opent zelfs weer nieuwe deuren. Piece of cake!

Marco heeft een aanbod gehad van de Universiteit van Connecticut, een (carriere) sprong vooruit. Ooit liep Marco daar stage en Jeff is hem nog altijd niet vergeten. Net nu ik denk dat we ons hier echt moeten gaan nestelen in het kader van “rust”…

De eerste week wat kwakkelen met de gezondheid. Het tijdverschil speelde parten, een overload aan dingen die zijn blijven liggen enz. Een paar avonden extreem vroeg naar bed en nu is’ie er weer.

“Help me”, brult hij te pas en te onpas. Gelukkig zijn wij de enigen die het kunnen verstaan

Sven is naar de tandarts geweest en bij het zien van de “witte jassen” wordt hij tegenwoordig wel erg zenuwachtig. Hij mocht een tandenborstel uitzoeken en kiest dan de roze. Z’n tanden zijn helemaal schoongemaakt en wat zie ik tot mijn grote verbazing (en ook die van de tandarts): een tand,waarvan we dachten dat die er helemaal niet zou zijn. Het is een wat vreemde plek, maar hij komt in elk geval, nu hopen dat er aan de andere kant ook eentje komt. Toen hij ook nog een mobile kreeg voor alle tranen was het leed snel vergeten en kon hij zijn beklag bij zijn vader en zusjes gaan doen.

Kerstviering bij de DSAMN. Sven vindt Santa ietwat vreemd, en trok aan zijn baard. Santa was duidelijk wel wat gewend na jaren bij kinderen met DS te zijn geweest. En de koekjes… Van de paar woorden die Sven spreekt is “cookie” wel de belangrijkste (!), het is een echt “cookie monster”.

En ook met de sneeuw is het geen liefde op het eerste gezicht. Handschoenen zijn ook maar even leuk. En dan is het nu snel te koud buiten.

Wat een pech, op haar eerste schooldag waren Riley en de beide vriendinnen ziek. Jake (Riley’s broer) heeft zich over Erin ontfermd. Toch konden we niet voorkomen dat zij de volgende dag zelf ziek was. Overgang, in combinatie met een buikgriep die op school rondwaardde, denk ik.

Erin is ineens erg veel creatief bezig. Heel leuk. In Nederland beleefde ze al erg veel lol in figuurzagen en maakte voor al haar vriendjes iets. Bij de Down’s kerstviering knutselde ze een heel leuk Santa mobiel.

Met Riley mee naar de Oval om haar te leren ijshockey-en. Van hem schaatsen lenen en een nieuwe deur is geopend. Ze heeft vorig jaar tenslotte aan speedskaten gedaan en mocht naar een volgend level. Ze wil heel graag aan ijshockey doen en misschien vragen we Jeff of er iets te regelen valt.

“Ik geloof dat Erin mij te veel poepsuiker heeft gegeven”, zegt ze ineens aan de ontbijttafel en toen rende ze weg! Wat?! Het duurde even voor we begrepen wat ze bedoelde: de vezels in de vorm van poeder voor Sven

Ze had het een beetje zwaar de afgelopen week. De overgang naar het Amerikaanse leven viel niet mee. Tijdverschil, weer meedraaien op school. Sowieso heeft Anet altijd al wat dubbele gevoelens ten aanzien van school gehad. Misschien is ze nog wat te speels en duren de dagen in de schoolbanken haar te lang. Ook dit meisje kampt met extra veel energie, waardoor het ook niet zal meevallen allemaal.

Ze is begonnen met speedskaten en dat is het helemaal. Daar kan ze een hoop energie in kwijt en ze is lekker buiten. Ze doet het ook erg goed. Ook heeft ze een middag bij de Girls Scouts geknutseld. Het hele gebeuren rond Girls Scouts gaat vooral over respect hebben voor elkaar en fatsoenlijke omgangsnormen, daarnaast wordt het “dingen doen voor een ander” erg gestimuleerd. Helemaal goed dus. Ze knutselde voor het goede doel en dat vond ze niet leuk!

Sinterklaas gezien en gezongen voor de oude baas. Anet zong alsof haar leven ervan afhing en verwachtte een gift card op het eind. Ook dat viel een beetje tegen, want het echte NW/KLM zingen is pas vrijdag(!) Ach, zij is doorgaans wel snel weer over teleurstellingen heen gelukkig.