Amerikaanse Nederlander

Sven zette zijn bord op zijn hoofd en … het bleef zitten! Dat was geen goed teken… honing inderdaad!

Hij heeft geen zin in jas en schoenen en dat is tegenwoordig een gevecht. Evenals tanden poetsen. Het wordt duidelijker dat dingen moeilijker worden naarmate Sven ouder wordt.

Ik heb met zijn juf en Sven de Batelle test gedaan. Een enorme vragenlijst om een inschatting te kunnen maken waar hij is. Soms kijkt hij me zo ondeugend aan dat het moeilijk is in te schatten of hij nu een loopje met me neemt of dat hij mij echt niet begrijpt. Het is wel een enorme grapjas en hij vindt het ook geweldig als mensen om hem lachen. Zijn buschauffeur vroeg laatst hoe oud hij was. Sven is namelijk de enige die heel uitbundig afscheid neemt van de buschauffeur als de bus bij school aankomt. Er zijn 2 kinderen in zijn klas die met Sven sterk op elkaar reageren met herkenning en blijdschap als ze elkaar weer zien. En op het Community Center… kennen ze Sven allemaal!

Er was weer een oudergroep van het DSAMN. Opnieuw leven ingeblazen door een docent van Brimhall school. Daar is het programma I Shine (waar zij doceert en Erin regelmatig binnenloopt om te helpen). Ironisch genoeg kreeg zijzelf een kindje met het DS en … dat is toch anders Ze is redelijk lang thuis geweest, maar gaat nu in volle kracht vooruit. De kans is heel groot dat Sven over 2 jaar bij haar in de groep terecht zal komen.