Amerikaanse Nederlander

NAAR NEDERLAND

Na 3 jaar wennen in Amerika, togen wij dan eindelijk met ons vijfjes weer eens in het vliegtuig naar het “oude vertrouwde” Nederland. Wat hadden we intieme momenten op het vliegveld van MN met ons gezinnetje! Het zal te maken hebben met het feit dat we allemaal op onze eigen manier een beetje zenuwachtig waren.

Onze Erin had van tevoren veel wisselende momenten. Heel opgetogen bezig met het maken van lijstjes en dan weer met het hoofd op de armen verzuchten:”Ik wil niet naar Nederland”. Niet te onderschatten: de impact van een dergelijke vakantie op sommige kinderen. Erin was 6 toen we NL verlieten en heeft nog levendige herinneringen. Ze vond het duidelijk erg spannend om haar vriendjes weer te zien. Daarnaast maakte ze zich zorgen over haar Nederlands. Perfectionist als ze is, wil ze de taal goed kunnen beheersen alvorens het te gebruiken. Ook niet te onderschatten: de vriendenclub die zij hier achter moest laten. Twee weken lijkt dan een eeuwigheid.

Maar goed, de twee andere kids stapten onbevangen het vliegtuig in. Als ouders zijnde waren wij bezig met vragen als: hoe zou het weerzien met Nederland op hun en ons overkomen? Het blijven toch je roots, daar valt niet aan te ontkomen.

Het vliegtuig cirkelde boven Amsterdam en daar kwamen bekende dingen in zicht. Wow, toch een beetje vlinders in de buik! Even later overschaduwd door zere oren bij de kids. Anyway, een vrolijk weerzien met familie op Schiphol. Fijn om iedereen weer een keer daar te ontmoeten. Het is toch anders.

En toen de autorit naar het Hoge Noorden. Donkere wolken, miezerig weer tegenover uitgestrekte weilanden met grazende koeien, schapen, authentieke Nederlandse boerderijen, blozende fietsers, de kneuterige dorpjes, molens enz. Zalig om weer even te zien. Bij thuiskomst stonden er meerdere bossen verse bloemen op ons te wachten. Niet geweten dat ik dat ook gemist had!

De volgende dag even de stad in! Wat een veranderingen in Assen. Even naar de HEMA voor snert en een saucijzebroodje. Erin aan de Fristi, wat mistten we dit! Alles bruist van de Sinterklaas sferen en radio’s schallen Sintliedjes. We slaan natuurlijk meteen chocoladeletters in en drop. Oh ja, met het Sintpapier moeten we even rekening houden. Mr. Nelson en Ms. Cleary hebben misschien niet alle begrip voor “Zwarte Pieten”. We spraken Nederlands met elkaar in de ETOS, dat leverde weer grote ogen op van de caissiere toen Erin Engels terugsprak.

Onwennig waren we, maar ook namen we alles gretig in ons op. De mode, kennelijk erg belangrijk in Nederland, want veel mensen dragen dezelfde kleren. Evenals de inrichting  van de huizen. Drukke woonwijken, smalle wegen en veel rotonde’s. We waren het niet meer gewend.

We hebben bekenden opgezocht, we zijn oude bekenden tegen het lijf gelopen en we hebben “slapende” contacten nieuw leven ingeblazen. Het voelde erg goed om weer even te kijken in Nederland. Om even weer te ervaren wat we gemist hebben, maar ook om ons in balans te kunnen voelen. Het is nodig om te voelen waar je “bent” in emotie-land. Want emigreren vind ik nog steeds een hele ingrijpende stap. Ik heb nu heel bewust ervaren dat we in een mum van tijd weer terug kunnen zijn in het “oude vertrouwde” wat een veilig gevoel geeft. We hebben ons stekje in MN gecreeerd en toen we weer op Amerikaanse bodem stonden voelde het aan alle kanten goed. Erin zei het zelf treffend:”Ik wil graag in Amerika blijven wonen, maar ik zou Nederland heel graag 1 keer per jaar bezoeken”. Er achteraan kwam vervolgens dat haar vriendenclubje uit MN dan maar mee moest komen, want die had ze tenslotte erg gemist! Tsja…