Amerikaanse Nederlander

EMIGREREN

Wie weet het nog? Die dag dat je aankwam in dat “vreemde” land waarvan je van tevoren besloot om er de rest van je leven te gaan wonen?! Velen van “ons” zijn getrouwd met een partner die in dit “vreemde” land geboren en opgegroeid is, maar al die anderen… die ooit de beslissing namen om hun handeltje bij elkaar te pakken en de stap te nemen? Wat bezielde jullie?

Alle zekerheid die je had, alles wat je net had opgebouwd in het land die jou zekerheid kon bieden omdat jij daar geboren bent! Want wie wist er van tevoren zeker of hij het beter zou krijgen? Wie heeft ten volle beseft wat je allemaal achter laat? Familie, opa’s en oma’s, vrienden en vriendinnen… Willens en wetens de onzekerheid tegemoet!

Wat bezielde ons, een jaar geleden, om samen met 3 jonge kinderen uit Nederland te vertrekken? Een jaar is te kort om al de conclusie te kunnen trekken of het ons leven nu verbeterd heeft of niet (het heeft ons leven in elk geval verrijkt!). Sommige dingen zijn beter geregeld, andere dingen weer niet. Wat deed ons dan besluiten om het vertrouwde Nederland te verlaten? Het antwoord is: het was de periode die we al eerder in Amerika door hadden gebracht die ons deed besluiten dat we hier wel graag ons nestje wilden bouwen… Hadden we die periode niet gehad, dan hadden we hier nu niet gewoond.

Wat heeft Amerika ons tot nu toe dan opgeleverd? Ik maak dankbaar gebruik van alle gemakken: de drive-through’s (met 3 kleine kinderen op de achterbank wil je niet meer anders!), de ruime auto’s en hun parkeerplaatsen, de kindvriendelijke en rookvrije restaurants, de vele sportmogelijkheden… en de ruimte op zich (!)

En waar ik van geniet is het geduld dat Amerikanen met mij hebben… Ze vinden het vaak leuk om met mij te babbelen en ervaringen uit te wisselen over Nederland. Ze deinzen niet terug als ze merken dat ik hun taal niet vloeiend spreek.

En ik geniet nog meer van de vriendelijkheid van Amerikanen. De deur wordt voor me open gehouden en er is volop aandacht voor de kinderen als ik ergens met ze heenga. Ze worden altijd bij het gesprek betrokken. Ik voel mij niet langer onzichtbaar en ik hoef bij de supermarkt niet op te letten of er mensen voor hun beurt gaan en mij met de ellebogen aan de kant manouvreren. Ook in het verkeer, bij het naderen van een 4-way, betrap ik mijzelf nog wel eens op gedrag waar ik niet trots op ben, namelijk:”Ik was eerst!”, want 9 van de 10 keer MAG ik eerst!! De rust die uitstraalt van het alledaagse leventje, doet ons heel goed.

Maar de impact van een emigratie: zo’n eerste jaar is er eentje van aanpassen en uitvogelen. Dat valt niet altijd mee. Want in veel gevallen is informatie die je vandaag nodig hebt weer anders dan gister omdat je nu met iemand anders aan het bellen bent! De twijfel en paniek die af en toe toeslaat als alles even tegenzit, hebben we hier wel goed aan gedaan? Hebben we er wel lang genoeg over nagedacht van tevoren? Is het hier voor de kinderen wel beter dan in het land waar we ze vandaan hebben gehaald? Het onderwijssysteem, het is streng, maar rechtvaardig en op elk nivo toegepast. Kinderen mogen met hun hoofdjes boven het graanveld uitsteken…

Er zijn voors en tegens in beide landen en onze conclusie zal naar alle waarschijnlijkheid zijn: het is een goed besluit geweest, al werken we heel hard en al zien we familie niet zo vaak als we zouden willen en al zijn de afstanden groot, Nederland is een prachtig land… om te bezoeken