DE DIEREN VAN MINNESOTA

Inmiddels wonen we alweer bijna 2 jaar in Roseville. De eerste hindernissen zijn genomen en overwonnen. De omgeving begint bekend te raken en op straat zijn we niet langer anoniem. We komen net als iedereen zo af en toe “bekenden” tegen en dat maakt het leven een stuk aangenamer. Iedere verhuizing is er toch weer eentje van veel stress en uitzoeken.

Een ander aspect: dingen beginnen “gewoon” te worden. En natuurlijk weet je dat van tevoren. Na diverse keren heen en weer te zijn verhuisd hadden wij wel een beetje door welke processen ons zoal te wachten stonden. Een mens past zich snel weer aan, aan een nieuwe situatie.

De eerste tijd heb ik heel bewust genoten van de eekhoorntjes die om het huis heen sprongen. Ik dacht eerst dat het ratten waren (!) Na de winter lagen er 2 in de tuin, in verre staat van ontbinding. Mijn eerste reactie:”Wie heeft die daar neergelegd?” Tsjonge jonge, waar kwam ik toch vandaan? Een nieuwbouwwijk uit Nederland waar ik regelmatig de hondenpoep onder de schoentjes van de kinderen moest wegkrabben. Affijn, de eekhoorntjes hadden dus “gewoon” de winter niet overleefd.

Ook de wasbeertjes… jammer genoeg heb ik er nog niet eentje in leven mogen bewonderen. Oh ja, pas geleden heb ik gedacht dat er in het donker een kat de weg overvloog, maar dat zal waarschijnlijk een wasbeertje geweest zijn… In Nederland heb ik ze in elk geval nog nooit gezien. Katten wel: duizenden! Vandaar ;-)

Ik wandelde met mijn kroost in Central Park en mijn mond viel open van verbazing, want het stikte van de schildpadjes! Fantastisch! Dat had ik een keer eerder gezien… In Sri Lanka. Niet in de slootjes van de nieuwbouwwijk in Nederland…

En die ene keer dat er 3 herten achter ons hek stonden. Of die keer dat Erin slangen ging zoeken met een vriendinnetje (!) En die 3 Canadese ganzen met hun 15 jongen! En niet te vergeten, die bever die op zijn manier door onze tuin heen waggelde. Witte reigers staan statig in meren te kijken. Oh en natuurlijk… die havik, die op nog geen meter afstand van waar ik zat op de reling van onze veranda landde, op jacht naar die eekhoorn die jankend weg schoot. Geweldig vond ik dat, al schrok ik me wezenloos. En ook de 2 spechten die even bij ons naar binnen keken terwijl ze op de reling van de veranda zaten. De chipmunks brengen schade toe aan ons nieuwe huis, maar wat zijn ze schattig!

Je moet weten: als ik in Nederland in de tuin zat te lezen, werd ik doorgaans niet zozeer afgeleid door allerlei beesten, maar door de buurvrouw die over de schutting hing…

Ik hoop nog eens naar het Noorden van MN te trekken en een “loon” te zien of misschien zie ik ooit nog eens een zwarte beer!