Amerikaanse Nederlander

OVER VEILIG VOELEN

Onlangs is er in Nederland een jongetje van 8 jaar vermoord…

Gewoon… op school. Als moeder van (onder andere) een 8 –jarige, voelde ik mij in zekere zin betrokken bij dit drama. Gelijk komt er de behoefte aan vergelijken boven (het zal de expat in mij zijn). Ik denk al snel aan de schietpartijen op Amerikaanse highschools. Erg genoeg! Maar een kind dat omgebracht wordt op een lagere school… in Nederland?

Ik denk even terug aan onze tijd in Philadelphia. Erin werd daar destijds 3 jaar en ging voor het eerst naar preschool. The Holy Trinity Nursery School, een hele mondvol. De sweater die ze van die school kreeg, draagt ze nog altijd erg graag.

Toen wij daar met haar naartoe gingen om te kijken, maakte de school een “gesloten” indruk op ons. Totaal het tegenovergestelde van wat we in NL gewend waren. We moesten in de eerste plaats aanbellen om de school in te kunnen en vervolgens werden de deuren geopend, lees: van het slot gedraaid en achter ons weer gesloten.

In Nederland waren we het gewend dat iedereen eigenlijk zo naar binnen kan lopen. Bij Anet ben ik nog wel eens “bang” geweest dat zij halverwege de dag zelf de school zou verlaten omdat ze naar huis wilde. De leslokaaltjes maakten eveneens een erg “open” indruk op mij. Zij hoefde alleen een trap af te lopen en ze was buiten…

Dit was uitgesloten bij de HTNS, er waren in het verleden problemen geweest met bijvoorbeeld: gescheiden ouders en ontvoeringen die daar nog wel eens uit voortvloei(d)en.

Ik schrok een beetje toen ik Erin voor het eerst naar de HTNS bracht. De deuren die achter mij gesloten werden… Ik wist toen niet goed wat ik er van moest vinden. Het schrok mij ook een beetje af. Zo van: waar zijn we in hemelsnaam beland? Gebeuren dat soort “wilde” dingen hier allemaal? En: is het wel vertrouwd? Een averechts effect dus! Een juf stond in de deuropening bij het ophalen van de kinderen en hield nauwlettend in de gaten wie de school binnenkwam.

Kinderen die onverwachts door anderen worden opgehaald, zonder dat de school daar door de ouders in gekend is, gaan niet mee! Strenge regels vond ik dat toen, nu geeft het me een veilig gevoel. Oftewel: ik begin mijn mening te herzien…

Het vrije gevoel van het binnenlopen bij de kleuter e/o basisschool in Nederland zal aangetast zijn… Misschien moet Nederland ook overgaan tot het hebben van een kantoor, waarbij je een naamplaatje moet ophalen om rond te mogen lopen in school. En waarbij je je naam moet opschrijven, zodat bekend is dat jij daar bent. Geen enkele “onbekende” kan (in principe) ongestoord een school betreden, laat staan …

Een veilig gevoel…