DE ACHTERBLIJVERS

Zojuist hebben we opa en oma weer naar het vliegveld gebracht. Wij moeten met ons vijfen weer in het ritme komen en hebben er een traditie van gemaakt om aansluitend naar Mac Donalds te gaan. De meiden kunnen zich even uitleven in het speelgedeelte en wij kunnen even napraten. Hoe vond jij het gaan? Hoe vond ik het? Wanneer gaan wij Nederland bezoeken? Eigenlijk elke keer hetzelfde gesprek.

Maar afscheid nemen lijkt steeds moeilijker te worden naarmate de tijd verstrijkt. We zien onze ouders elke keer ouder worden en dat is best confronterend. Op hun beurt mogen ze even “proeven” van hun kleinkinderen die langzamerhand van ze vervreemden. Er is niet aan te ontkomen…

Zo “close” als we ooit waren, (de kinderen waren bij hen net zo “thuis” als in hun eigen huis) zo groeien onze kinderen nu langzaam aan toch een beetje weg van onze ouders. Mijn schoonouders komen elke 6 maanden en blijven zo nog net in beeld en levendig bij de kinderen, maar elke keer is beter merkbaar dat ze een eigen leven zijn gaan leiden in dat “vreemde” land.

Voor ons is het domweg confronterend. We leven onze levens en dat staat nu toch redelijk op poten, hier in MN. Daardoor vergeten we nog wel eens dat er in Nederland een opa en een oma rondlopen die enorm naar de kleinkinderen verlangen en die voortdurend nieuwe foto’s in wissellijsten plaatsen.

In Nederland zijn de afstanden klein, wij woonden in NH, opa en oma in Drenthe en dat was eigenlijk al best ver. Als we hen bezochten bleven we een nacht of een weekend. In Amerika lijkt het soms, of jongeren tijdens hun studie overal in Amerika kunnen wonen. Als ze gaan settelen, komen ze vaak terug. Ouders kunnen dan op de kinderen passen. Het familiegevoel van Amerikanen moeten we ook niet onderschatten. Kerk, community, family-life, er is veel aandacht voor. En als het niet met de auto te berijden is, stappen Amerikanen net zo gemakkelijk in het vliegtuig. Een andere wereld…

Een ander aspect van “ver-van-elkaar-vandaan” wonen, is dat als je elkaar bezoekt, je ook meteen minimaal 2 weken bij elkaar in woont. Wij kijken altijd erg uit naar bezoek en niet in de laatste plaats de kinderen. Alles gewassen, boodschappen gedaan, de bedden zijn klaar, de kamertjes weer verdeeld… We zullen opa en oma eerst de gelegenheid moeten geven om te herstellen van een lange reis en de jetlag, denken wij als ouders verstandig. Maar opa en oma hebben daar geen tijd voor, sluiten de kinderen in hun armen. En natuurlijk moeten de kinderen hun allerlei dingen laten zien… Na een dag of 3 zijn we allemaal weer een beetje aan elkaar gewend en dan beginnen de kinderen vaak wat ongeduldig te worden en slaat bij opa en oma de vermoeidheid toe.

Twee weken vliegen desondanks voorbij. De tijd van afscheid nemen komt er alweer aan… De kinderen beginnen wederom te tellen, “wanneer mogen we weer op onze eigen kamer?” Als de dag daar is, komt er het afscheid nemen zelf en dat is altijd lastig. We weten dat we elkaar het komende half jaar niet weer zullen zien. Voor opa en oma zal het ongetwijfeld zwaarder zijn, als je het al wilt vergelijken. Onze leventjes draaien weer door, op volle kracht vooruit. En ik kan stiekem een zucht van verlichting niet onderdrukken: het huis is weer van ons.

Op het vliegveld doet Iceland-Air nog een poging: uw vlucht is “overbooked”, wilt u uw plaatsten afstaan en zo 2 tickets Amsterdam verdienen? Oma wil erg graag weer naar haar eigen huis en schudt meteen haar hoofd, maar opa… die had nog best een extra nachtje willen blijven ;-)