Er zijn van die momenten, dat je het liefst eigenlijk in een hoekje wilt gaan zitten om even te huilen, omdat iets zo overweldigend is geweest en zoveel indruk heeft gemaakt.

Deze Philly trip was er zo eentje. Alleen al de tijd die Marco en ik samen hadden, was ongewoon. De reis erheen verliep erg vloeiend, hoewel bij aankomst in Philly de shuttle, die ons naar het hotel zou brengen, er midden op een kruispunt gewoon mee ophield. We moesten wachten op een andere die zo door de stad heen scheurde dat we bang waren voor ongelukken. Philly lachtte ons toe. Het werd donker, er lag nergens (meer) sneeuw, het was zonnig… De stad zag er prachtig en erg bekend uit.

We ontmoetten Antonia en Steve, Lizz en Matt. We hebben samen gegeten en herinneringen opgehaald. Het was tenslotte 4 jaar geleden! We moesten Antonia beloven dat we in de toekomst bij hen komen logeren. Marco en ik in hun “milkhouse” en de kinderen bij hun in huis. Ze hebben poezen en schapen en veel ruimte om hun huis om te spelen.

We sliepen als een blok die nacht en slenterden de volgende dag door… Swarthmore. Toen we bij ons voormalige huis kwamen, begon het regenen en dat duurde net zolang, tot we voor koffie in de Country Kitchen verdwenen. Kletsnat, geen best begin!

’s Avonds was Marty’s 70e verjaardagsfeest in het centrum van Philly. Ze wonen in een 3- etagewoning, wat eigenlijk meer weg heeft van een museum. Het barst van de kunst. Er waren zo’n 100 gasten en we ontmoetten er veel “oude” bekenden. Marty was aangenaam verrast ons te zien. Ik wilde strategisch zijn en reageerde meesmuilend op zijn vraag hoe het ons beviel in Minnesota. Hij lachtte hard en je kon zien dat hij alweer hard aan het nadenken sloeg toen hij zei:”We should find a way to get you back to Philly!” Het klonk ons als muziek in de oren!

Het was ook heerlijk om Debby weer even te zien. Ik heb er wat achtergelaten….namelijk: rode wijn op een smetteloze, witte muur (!) Jammer…! Bovendien kwam ik al snel in contact met een ander Nederlands stel, Renee en Cees. Joe, Bob, Jeff, Michael en Abby, ze waren er allemaal. Marco ging natuurlijk helemaal uit zijn dak, want dit zijn alle mensen bij wie hij pas echt zijn ei op werkgebied kwijt kan. Iedereen was even enthousiast.

Vrijdag was dag 1 van het symposium. Marco had ’s middags zijn presentatie. Het ging fantastisch en hij kreeg veel positieve reacties. Het weer in Philly klaarde op en het leek wel voorjaar! ’s Avonds: gala diner in het gloednieuwe Kimmel concertgebouw. Wow, we voelden ons zeer vereerd. We mochten ons nieuwe pak aan daar stonden we. Veel eerbetogen aan Marty’s adres en ook aan Debby’s. Zalm en lekkere voor en nagerechten uiteraard.

Aansluitend werden we gevraagd nog even wat te drinken met een aantal mensen. We gingen naar Ludwig’s, een Duitse kroeg, waar we ook waren geweest ten tijde van het sollicitatiegesprek in 1999.