Sven is geboren op 24 april 2004. Een prachtig jongetje, wel een beetje paars. Dat trok snel bij. Onze verloskundige vroeg ons:”Lijkt hij ook op zijn zusjes?” Nou, hij wist wel van zich te laten horen, dat konden we wel herkennen, ja. Sterke longetjes!

Ze bedoelde wat anders: Sven werd geboren met het Down’s Syndroom. Ze liet ons een aantal kenmerken zien, maar niets was nog zeker zolang het bloedonderzoek nog niet was afgerond.

Sven moest gelijk door naar het ziekenhuis. Veel babies met DS hebben hartafwijkingen e/o andere gezondheidsproblemen. Bij Sven was aanvankelijk nog niet veel te merken. Met de stethoscoop was geen ruis te horen en als zo’n eerste week het drinken nog niet goed wil, is dat ook nog niet zo’n ramp. Dus werd hij na 5 dagen ontslagen…
Echter, 2 dagen daarna werd hij met spoed opgenomen. Het arme kind viel alleen maar af en kwam op de baby-intensive care terecht.  Sven bleek een duodenum-web in zijn twaalfvingerige darm te hebben en dat moest zo snel mogelijk verwijderd worden.

Terwijl we in allereil naar het VU in Amsterdam werden gebracht, bleek daar de avond voor zijn operatie dat het met zijn hartje ook niet super ging. Een VSD, was het vonnis.

Sven moest na zijn darmoperatie 6 weken in het VU blijven ter observatie. Hij was net 10 dagen oud! Die hele periode verliep met ups en downs (woordgrapje). Het bleef erg spannend met ons menneke (zoals de cardioloog hem teder noemde). Zijn hartje leek zich aanvankelijk zelf te herstellen, totdat we hem ineens hard achteruit zagen gaan. Een snotneus werd hem bijna fataal. Binnen anderhalve week had hij ook zijn hartoperatie achter de rug in het AMC in Amsterdam.

En toen brak de tijd aan van herstellen en dat mocht gelukkig thuis. We leerden zelf een sonde in te brengen en ermee om te gaan. we hebben nog een vervelende tijd gehad met het herstel van Sven’s wond, maar uiteindelijk kwam het goed. Zijn buikje is nu versierd met een klein wit streepje overdwars en een wat grotere, rode, die vertikaal naar beneden loopt.

Maar Sven doet het sindsdien buitengewoon goed. Toen hij een half jaar was, kon hij zonder sonde en vanaf dat moment kon hij zich eindelijk beginnen te ontwikkelen…