mooie man!
“Pancake” en “Pizza”, komt er tegenwoordig redelijk vloeiend uit. Zijn lievelingseten.
Op zondagochtend wilde hij spontaan een “group hug”, we mochten allemaal aantreden!
En op sandaaltjesjacht geweest bij the Shoe Zoo, een kinderschoenenwinkel met voornamelijk Europese merken. Het valt niet mee, er moet een superkort voetje in, met een superhoge wreef en ook nog erg breed is. En om het nog ingewikkelder te maken: er moet ook nog een zooltje in passen. Dan is het nog zo dat Sven klittenband direct losmaakt, maar sandaaltjes met veters… bestaan die wel? De sandaaltjes met gespjes waren leuk, maar te smal… We hebben een paar gekocht, maar we wachten het nog even af. Dat kan mooi, want het weer is toch nog niet “je van het”!
En toen had het mannetje nog een verrassing voor ons: zijn laatste tandje komt er door!
Sven hoorde Erin vertellen over Plato en wat achteloos herhaalde Sven “Plato”. Dat was leuk voor Ms Cleary om te horen dus dat moest even geoefend worden. Erin vroeg aan Sven:”Sven, who do you admire the most?” en Sven zei heel blij:”Babaaa!”
Sven heeft voor zijn verjaardag alvast een DVD gekregen van Zoe, omdat hij de bijbehorende CD door midden brak (!) Zo nu en dan verdenken wij hem ervan DVD hoezen te recyclen. We zijn gratis lid van de bibliotheek hier, maar zo langzamerhand kost het ons aardig wat!
Sven zat tegenover Marco en gooide hem iets naar het hoofd. Het moet hilarisch geweest zijn. Het trof Marco midden op zijn voorhoofd en hij kegelde hem zo achterover. Hij is een heel zuivere werper 
Een Parent Group van de DSAMN. Kathleen, de directrice, kwam haar verhaal doen. Ze vertelde over haar zoon van 29 (met DS) en dochter van 30. Het was ontzettend mooi, indrukwekkend en zeer zeker hoopvol voor veel ouders van jonge kids met het DS. Haar zoon woont sinds kort op zichzelf, nadat hij eerst een aantal jaren met een vriend (met het DS) had samen gewoond. Wat me onder andere is bijgebleven is dat ze vertelde dat haar dochter in het Gifted and Talented programma zat op school en de ander in het speciaal onderwijs, maar als je haar vroeg met wie ze nu het meest te stellen had gehad in hun kinderjaren, dan was het haar dochter. Heel grappig eigenlijk, omdat de focus altijd zo ligt op het kind met speciale zorg.
Sven zet tegenwoordig zelf zijn bril op, daar heeft hij toch wel veel baat bij dus. Hoewel hij er niet echt zuinig op is… Het is nog echt een poppie, dit kind. Loopt de halve dag met een prullenbak op zijn hoofd, te gillen als een gillende keukenmeid (als zijn zusjes dus). Wat een grapjas. Bezig met uit en aankleden en dat gaat best aardig. Slapen als een klein kikkertje en jammer genoeg erg veel last van een tattoe op zijn arm 
“Here y(ou) go baba”, klinkt het ineens. En iets wat lijkt op: ”Thank you baba”. Heel wijs dus. De Teletubbies noemt hij bij de naam en favoriet in de auto is nu ”C is for Cookie”. Een beetje meer variatie dus. Rennen (of eigenlijk in de kinderwagen zitten, terwijl ik ren) vindt hij heel leuk. We worstelen wat met schoentjes en inlegzooltjes. Van opa kreeg hij echte sportschoenen, maar de zooltjes liggen nog op school. Als hij de kans krijgt doet hij schoenen en sokken uit, waar we ook zijn… Goed opletten dus, want hij gooit ze gewoon aan de kant. Thuis hangt hij nog vaak genoeg de clown uit. En een kamertje voor zichzelf? Dat vindt hij prima.
Gaan we uit eten, valt ons oog op een tafeltje met een jonge vrouw met het DS. Terwijl we er even later langs lopen zegt (waarschijnlijk) de moeder:”He’s a darling!”, verder niets. Gewoon, even een blijk van herkenning geven en verder niets. Leuk zeg!
Sven ging ook mee naar de oudergroep van kindjes met DS. Halverwege moest hij even bellen en de hele groep viel stil. “Hallo?!”, gaat het dan “Hmm hmmm?!” en dan een grinnikje zoals wij dat kennelijk doen aan de telefoon. We kwamen er achter dat Sven al een aardige kletser was in vergelijking met de andere kinderen.