Amerikaanse Nederlander

Time flies…

Inmiddels zijn we alweer 3 jaar woonachtig in de US. We hebben nu ongeveer het hele gewenningsproces wel doorgemaakt en die ronden we zo langzamerhand af. Waar “zijn” we nu?

Het hoogtepunt en de belangrijkste test was ons bezoek aan Nederland. De conclusie die we trokken was dat de afstand Minneapolis-Amsterdam gevoelsmatig goed te overbruggen is.

Een belangrijke plek in de Amerikaanse samenleving is die binnen de school. En daar heb ik mij al regelmatig nuttig gemaakt. Ik ben met name in de weer met plak en knipwerk en mag zelfs in het voorjaar een cursus calligrafie gaan geven aan een groepje studenten. Het begrip vrijwilligerswerk voelt hier anders dan ik gewend was vanuit Nederland. Er staat altijd een “beloning” tegenover. Op de huidige school van onze meiden, worden de vrijwilligers elk voorjaar “verrast” met een ontbijt op school. Een extraatje vind ik dan ook altijd weer: zelfs aan kinderopvang is gedacht! En in tegenstelling tot wat ik gewend was in Nederland, staat het hier ook goed op je cv!

De kinderen gedijen goed in Amerika. Actief bij de Girls Scouts, sport en school. De laatste besteed veel aandacht aan wat het individuele kind nodig heeft en dat vinden wij als ouders toch alleen maar geweldig?! De meisjes komen aan hun trekken, worden op een gezonde manier uitgedaagd en tegelijkertijd niet overvraagd. Er is veel aandacht voor pesten op school (dat mag niet!) en veel aandacht voor respect voor elkaar en andermans spullen. De een vindt het heerlijk die duidelijke grenzen op school, de ander loopt nog wel eens tegen een grens aan… maar ook dat mag.

De Universiteit van Minnesota is een goede werkgever voor ons. Niet in de laatste plaats vanwege de gezondheidsverzekering voor onze jongste telg. Deze kleuter kampt regelmatig met gezondheids issues vanwege het syndroom waar hij mee geboren is: het Syndroom van Down. Een goede verzekering is absoluut een vereiste in het geval van Sven. Sterker nog: destijds in Nederland lieten de artsen ons hen verzekeren dat het allemaal goed zat. Geen risico’s!

De combinatie van school district en Down Syndrome Association of Minnesota pakt heel goed uit voor Sven (en ons). Wat een bof dat men hier al lang werkt met het “Early Intervention Program”. Sven vindt het fantastisch op school, waar men met hem werkt aan spraak, motoriek, sociale vaardigheden en spel in combinatie met een groep kinderen zonder “special needs”. Iedereen lijkt dik tevreden met het aanbod van de school, al neemt Sven bij het weggaan dubbel zoveel tijd omdat hij heel uitgebreid afscheid moet nemen van al die mensen achter al die deuren! Dat duurt lang!

Onze levens bestaan uit werk, sport, activiteiten van de kinderen op school of op andere plaatsen, de DSAMN en activiteiten die daaruit voortvloeien, en een sociaal leven met Amerikanen en Nederlanders! We voelen ons eigenlijk wel heel rijk!

Het gezin Ijzer vindt zijn plekje en het enige wat nog wel eens lastig is voor alle leden … de winter in Minnesota! Hoewel de echte kou eigenlijk maar een relatief korte periode beslaat, hebben we toch wel een beetje last van: veel binnen moeten zijn en veel kleren moeten dragen. Koud, koud koud… Maar ja, zoals iemand van de Nederlandse vrouwen eetgroep (wat trouwens ook altijd heel gezellig is!) laatst zei:”De zomer in Minnesota, die moeten we echt verdienen!”

Wij blijven voorlopig nog even!